Willy De Waele's Weblog


BOVEN ZIJN STAND LEVEN ?
donderdag 21 april 2016, 15:56
Filed under: STAATSHERVORMING

OPEN BRIEF  

Aan de heer Kris PEETERS

Vice-eerste minister en minister van Werk, Economie en Consumentenzaken, belast met Buitenlandse Handel. Hertogstraat, 61  1000 BRUSSEL

 

 

Noch Vlaanderen, noch de Vlamingen leven boven hun stand, maar de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest, dank zij de miljarden transfers die Vlaanderen onherroepelijk verarmt en niet bijdragen tot het herstel van het financieel en economisch weefsel van onze zuiderburen.

Doorheen de staatsmisvormingen heen werden bevoegdheden tot in het absurde toe versnipperd en werden onverantwoorde uitgavenstructuren uitgebouwd. Gebrek aan fiscale verantwoordelijkheid en een Bijbelse vermenigvuldiging van politieke mandaten en beleidsniveaus hebben dit land zo goed als onbestuurbaar gemaakt.

De versnippering van de bevoegdheden is onder druk van de Franstaligen,doorgedrukt om de Belgische eenheidsstructuur niet volledig te ontmantelen. Deze bewust ondoorzichtig gehouden staatsstructuur is voor de Franstaligen de gouden toegangspoort tot het Vlaamse financiële manna zonder hetwelk zij regelrecht onder de voogdij zouden vallen van het IMF, de ECB en de OESO omdat zij niet in staat zijn, en nog lang niet zullen zijn, hun politieke beslissingen te financieren, noch hun financiële schuld aan te zuiveren.

Zelfs de Waalse intelligentia zijn er zich van bewust dat deze toestand onhoudbaar is noch langer te verantwoorden; zie onderstaand enige citaten uit de toespraak gehouden op 12 oktober 2015 voor de Alliance Wallonie-France van professor emeritus J. GAZON van de Luikse universiteit, ik citeer:

Le solde net à financer par la Région wallonne autonome se serait donc élevé en 2012 à 11,121 mias, soit 12,37 % du PIB wallon et environ 24 % des dépenses publique wallonnes.
Une telle réalité résultant de la rupture du lien solidaire avec la

Flandre, déclencherait un processus infernal du type de celui que connaît la Grèce qui, en 2009, hasard des chiffres, présentait un solde net à financer en proportion de son PIB proche de celui calculé pour une Wallonie autonome.

Quelles que soient les options institutionnelles futures, la Wallonie ne pourra se soustraire au redressement de ses finances publiques qui nécessite une réduction drastique de son hypertrophie politico- administrative.

La continuité de la Belgique fédérale ne peut subsister que si la Flandre garantit le lien solidaire interrégional, ce qui postule, pour le moins, que les Wallons acceptent la résorption du déficit qui leur est imputable.

De enige aanvaardbare oplossing is het toekennen van homogene bevoegdheden aan de deelstaten, met inbegrip van de financiële verantwoordelijkheid. De deelstaten en de federale structuren moeten zelf de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid krijgen voor de inning van de gelden de ze uitgeven en moeten daarover verantwoording geven aan hun kiezers.

Deze autonomie zal het meteen mogelijk maken in Vlaanderen een financierbaar sociaal beleid te voeren dat niet gehypothekeerd wordt door afromen van de resultaten van de baten van haar economische activiteiten.

Dat is ondermeer uw verantwoordelijkheid, geachte heer vice-eerste minister.

Samen met uw Vlaamse collega’s in het federale parlement beschikt u over een meerderheid om deze voor Vlaanderen niet langer vol te houden financiële aderlating te stoppen en alle bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten met een afgesproken, doorzichtige en resultaat gebonden solidariteit.

Niemand zal dan nog boven zijn stand leven gezien de deelstaten zelf verantwoordelijk worden voor de ontvangsten en de uitgaven en het aangaan en aflossen van de schuld.

Met belangstelling kijk ik uit naar uw antwoord.

Met vriendelijke groeten,

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

Advertenties


ONTSPORING EN ONGELIJKE BEHANDELING
maandag 13 juli 2015, 12:47
Filed under: STAATSHERVORMING

Meer dan 700 jaar geleden versloeg Vlaanderen de elitetroepen van Franse ruiterij, maar slaagt er niet in deze overwinning te consolideren binnen het Belgische staatsverband.

In tegendeel, met een poging om het federaal bestuursmodel in stand te houden werd door de verschillende staatshervormingen heen, onder druk van de Franstaligen en met de collaboratie van de toenmalige klassieke “Vlaamse” politieke formaties, Vlaanderen opgezadeld met ondoorzichtige en overlappende structuren.

Bijzondere meerderheden, veto’s, overmatige financiële transfers, pariteiten in regering, administratie en magistratuur, remmen Vlaanderens bestuurskracht af.

Bovendien bestaat de strategie van de Francofonie er in het personaliteitsbeginsel altijd en overal uit te dragen.

Wanneer het gaat over het Waals grondgebied, dan denkt Franstalig België in termen van territorialiteit. Gaat het daarentegen over Vlaanderen, dan redeneren Franstaligen in termen van personaliteit en taalvrijheid.

Personaliteit is dus geen wederkerig begrip. ‘Le droit des gens’, geldt alleen voor Franstaligen in Vlaanderen niet voor Vlamingen in Wallonië.

Hun taal en hun cultuur, waar ze zich ook bevinden en vestigen, blijft hun ankerpunt.

De klassieke “Vlaamse” politieke formaties hebben aan de uitvoering van deze politiek hun medewerking verleend.

Op 9 maart 1910 verklaarde de minister van Industrie en Werk HUBERT over de Vlamingen die in de streek van Charleroi tewerkgesteld werden: ‘S’ils veulent travailler en pays wallon, ils n’ont qu’à apprendre la langue.

 Vlaamse mandatarissen van dit formaat heeft Vlaanderen helaas niet.

 Wijlen Jos BALEGEER noemt Vlaanderen, in zijn lezenswaardig boek een, VLAANDEREN VOLK ZONDER BOVENLAAG

 Franstaligen die uit vrije wil hun woonplaats in Vlaanderen gekozen hebben weigeren pertinent de taal en de cultuur van de gastgemeenschap te aanvaarden; inzonderheid in de zes randgemeenten hebben zij de Vlaamse gastvrijheid misbruikt om hun taal en hun cultuur te importeren.

 Met de dood in het hart, zoals wijlen minister J. DE SAEGER liet optekenen, werd in 1963 tegemoet gekomen aan de Franstalige eisen door in de zes randgemeenten politieke en administratieve faciliteiten toe te staan.

In de geest van de Vlamingen uitdovend en een middel om zich aan te passen aan de taal en de cultuur van de Vlaamse gastgemeenschap.

De Franstaligen echter gaan en gingen er van uit dat deze politieke en administratieve faciliteiten voor de huidige en nieuwe inwoners voor de eeuwigheid verworven zijn en blijven en hebben deze misbruikt om deze gemeenten verder te verfransen.

Wijlen Hendrik FAYAT liet optekenen dat deze faciliteiten binnen de 10 jaar zouden uitdoven indien binnen het Brussels gewest de taalwetgeving en de taalpariteit niet zou toegepast zijn.

De gevolgen zijn gekend:

  • De taalfaciliteiten zijn grondwettelijk verankerd en kunnen zonder instemming van de Franstalige minderheid niet meer teruggeschroefd worden;
  • Met de 6de staats(mis)vorming werden de zes randgemeenten electoraal afgesplitst van de kieskring Vlaams-Brabant en vormen een afzonderlijk kiesarrondissement Sint-Genesius-Rode, voorbode tot aansluiting bij het Brussels gewest bij een volgende grondwetsherziening.

Die geschiedenis kent voorgaanden; In 1921 werden Haren, Laken en Neder-over-Heembeek en 1954 Evere, Ganshoren en Sint-Agatha-Berchem op basis van betwistbare talentellingen Vlaamse gemeenten bij de Brusselse agglomeratie gevoegd.

Om aan de niet aflatende expansiedrang van de Franstaligen tegemoet te komen werd met de 6de staats(mis)vorming voorzien in de oprichting van een Brusselse hoofdstedelijke Gemeenschap die zich territoriaal uitstrekt over de volledige oude provincie Brabant.

Vlaanderen daarentegen heeft nooit aanspraak gemaakt op grond, macht noch centen van de Franstaligen landgenoten.

Inzake de kinderbijslagregeling heeft de Francofonie haar slag thuis gehaald; er komt één kinderbijslag voor alle Brusselse kinderen.

In uitvoering van de bijzondere wet hebben de Franstaligen partijen beslist om een gemeenschappelijk decreet goed te keuren om de kinderbijslagregeling maximaal te harmoniseren tussen Brussel en Wallonië.

De kinderbijslagregeling wordt naar de “Fédération Wallonie-Bruxelles” getild. Dat is afgesproken in de “ les Accords de la Sainte-Émilie” van 19 september 2014.

De Brusselse regering heeft nu beslist, onder de dekmantel van “schaalvergroting” dat enkel met kinderbijslagfondsen met minimum 40.000 leden zal overlegd worden. Onnodig er op te wijzen dat de kinderbijslagfondsen waarbij de Vlamingen aangesloten zijn ruim onder deze drempel blijven.

Door“ Accords de la Sainte-Émilie” goed te keuren heeft de Francofonie de band tussen de Brusselse Vlamingen en Vlaanderen definitief doorgeknipt; de Vlaamse overheid heeft en zal geen inspraak krijgen op het beleid van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie met als gevolg dat de Brusselse Vlamingen, zonder hun instemming, ingelijfd worden in de Franse gemeenschap (la fédération Bruxelles-Wallonie).

Deze akkoorden zijn (kunnen) eveneens een schending zijn van de Europese regelgeving inzake het vrij verkeer van personen, goederen en diensten. Bovendien zijn (kunnen) deze akkoorden strijdig zijn met de het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van racismediscriminatie:

 Volgens het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie betekent raciale discriminatie “elk onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur gebaseerd op ras, huidskleur, afstamming, of nationale of etnische oorsprong die het doel of effect heeft van opheffing of aantasting van erkenning, genieting of uitoefening, op basis van gelijkwaardigheid, van mensenrechten, en fundamentele vrijheden in het politieke, economische, sociale, culturele of enig ander veld van het openbare leven”.[

 Deze akkoorden leggen onweerlegbaar de strategie van de Francofonie in het Brussels gewest bloot: de Brusselse Vlamingen in het bijzonder en Vlaanderen in het algemeen uitsluiten van de politieke en administratieve beslissingscentra.

De Francofonie in en rond het Brussels Hoofdstedelijke Gewest vult hiermede haar primaire filosofie in: de verdere verfransing van de dienstverlening met, via het BMR besluit (goedgekeurd met een bijzondere meerderheid) een inbraak in de rand en Vlaams-Brabant.

Dankbaar voor de overvloedige Vlaamse financiële transfers (461 miljoen € in uitvoering van de 6de staats(mis)vorming) vult de Brusselse regering he begrip “bundestreue” op zijn minst opmerkelijk in; of anders vertaald: één richting solidariteit.

Geen enkele “Vlaamse” Brusselse excellentie, noch “Vlaams” Brussels parlementslid van de meerderheid heeft daartegen geprotesteerd.

Deze akkoorden hebben helaas niet alleen betrekking op de kinderbijslagregeling maar eveneens inzake gezondheidszorg en bijstand aan personen.

 Franstalige actiegroepen vragen de afschaffing van de contingentering van de RIZIV nummers voor de artsen en artsen-tandartsen omdat de Franstalige universiteiten geen instroombeperking kennen zoals deze in Vlaanderen wordt toegepast en dientengevolge met een overaanbod van afgestudeerden geconfronteerd worden die binnen de afgesproken contingentering geen aanspraak kunnen maken op een RIZIV nummer.

De Franstaligen aarzelen zelfs niet om bij de Raad van Europa en bij de Verenigde Naties hun voorgewende discriminatie aan te klagen om het personaliteitsbeginsel in Vlaanderen af te dwingen

Redelijke en rechtvaardige Vlaamse standpunten daarentegen worden voortdurend geassocieerd met egoïsme en zelfgenoegzaamheid.

Deze ontsporing werd mogelijk gemaakt met de verschillende staatshervormingen die door de klassieke “Vlaamse” politieke formaties goedgekeurd werden.

De grondregels van de democratie, meerderheid en minderheid, werd verlaten en de grondwettelijke organisatie van het federaal staatsverband werd uitgehold door het inschrijven van politieke, administratieve en financiële voorrechten voor de Franstalige minderheid.

Democratie is een staatsvorm waarbij de bevolking soeverein is en niet toelaat dat aan de meerderheid ongewenste maatregelen of wetten kunnen worden opgelegd.

Democratie laat niet toe dat de minderheid haar wil aan de meerderheid opdringt, het democratische besluitvormingsproces verhindert en onmogelijk maakt door de inzichten en overtuigingen van de meerderheid tegen te houden.

Zolang de Franstaligen hun bestuurlijke en politieke inzichten, met de collaboratie van de toenmalige unitaire partijen, konden realiseren is deze democratische besluitvorming nooit in vraag gesteld.

De grondwet van 1831 kon met een 2/3 meerderheid worden herzien en van een meerderheid in taalgroepen en van bijzonder wetten was geen sprake.

Na de opsplitsing van de unitaire partijen, eind 1960 en begin 1970 (CVP in 1968, PVV in 1972 en BSP in 1974) , werd door de Franstaligen deze democratische besluitvorming in vraag gesteld en werden in de grondwet en met bijzondere wetten een aantal voorkeurregelingen voor de Franstaligen ingeschreven.

De herziening van de grondwet tot 1970 was mogelijk met een 2/3 meerderheid; in 1970 werd een meerderheid in beide taalgroepen ingeschreven.

Wijlen Wilfried MARTENS, één van de vaders van deze constructie, laat in zijn memoires noteren, ik citeer:

 

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.    

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstalingen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

                                                             Einde citaat

Bijkomend werden met de alarmbel- en belangenconflict procedures een rem gezet op de Vlaamse demografische meerderheid.

De Vlaamse demografische meerderheid is gesneuveld op het altaar van deze heilloze compromissen cultuur met als gevolg dat redelijke Vlaamse voorstellen niet meer langs democratische weg kunnen worden gerealiseerd.

Rik VAN CAUWELAERT laat in de in De Tijd van zaterdag 11 juli 2015 optekenen:

De burger die zwaar betaald om behoorlijk bestuurd te worden, wordt bedrogen door een kleine cynische politieke klasse voor wie de Wetstraat een zelfbedieningszaak is.

Een beter omschrijving voor de particratie is nauwelijks te vinden.

Een treffend voorbeeld is de houding van de Franstalige partijen bij de stemming over de splitsing van de kieskring B H V in de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken van 7 november 2007.

Alle Franstalige Kamerleden, de huidige eerste minister op kop, verlaten de vergadering en roepen gedurende 2,5 jaar de belangenconflict procedure in zodat een democratisch gestemd wetsvoorstel niet kan worden uitgevoerd.

Sindsdien is het van kwaad naar erger geëvolueerd met als kers op de taart de 6de staats(mis)vorming die voor de Franstaligen bijkomende voorrechten gecreëerd heeft verankerd in de grondwet en met bijzondere wetten.

Een treffend voorbeeld is het verlies van 2 federale Vlaamse Kamerzetels in de kieskring Brussel omdat de “Vlaamse” onderhandelaars het apparenteringsvoorstel tussen de kieskring Vlaams-Brabant en deze van Brussel, voorgesteld en voorbereid door de Conferentie van de Burgemeesters van Halle-Vilvoorde, lieten vallen.

Trouwens, hebben federale verkiezingen in Vlaanderen nog zin? De uitslag bepaalt enkel de politieke machtsverhoudingen binnen Vlaanderen maar deze wordt in de federale Kamer door blokkeringsmechanismen, bereidwillig door de “Vlaamse” politieke formaties aan de Franstaligen verleend, volledig geannuleerd.

In het gerechtelijk arrondissement Brussel konden enkel Franstalige juristen, met uitsluiting van Vlaamse juristen, tot procureur des Konings en arbeidsauditeur worden benoemd.

Het Grondwettelijk Hof heeft deze regeling vernietigd maar de benoeming van deze magistraten gehandhaafd.

In toepassing van “le droit de la personne” zijn er Franstalige parketmagistraten in Halle-Vilvoorde benoemd die bij voorrang de zaken van Franstaligen behandelen.

Op grond van datzelfde princiepe zijn Franstalige rechtscolleges tot heel diep in Vlaanderen bevoegd. Gooik, Roosdaal, Londerzeel, Galmaarden, Lennik… allemaal gemeenten begiftigd met faciliteiten in gerechtszaken.

Er zijn echter geen Nederlandstalige parketmagistraten in Waals-Brabant. Al evenmin zijn er Nederlandstalige rechtbanken in Waver, Waterloo,Grez-Doiceau, La Hulpe, … waar nochtans heel wat Vlamingen wonen.

Door het federaal behouden van de sociale zekerheid en de fiscaliteit wordt het Vlaanderen onmogelijk gemaakt een eigen politiek te bepalen en te financieren en maakt van Vlaanderen het wingewest voor België. De zesde staats(mis)vorming houdt voor Vlaanderen nauwelijks vooruitgang in.

Vlaanderen wordt door de Belgische francofonie gekoloniseerd en heeft zich, met de collaboratie van de “Vlaamse” partijen via de Belgische structuren voorrechten gewaarborgd, die zonder hun toestemming niet kunnen worden gewijzigd.

La Libre Belgique van 15 november 2013 stelt onomwonden vast, ik citeer:

 La Flandre, grande perdante de la sixième réforme de l’Etat

 Oud journalist, Hugo DE RIDDER, over de 6de staatshervorming in Humo, ik citeer:

 Er liep een rilling over mijn rug toen ik staatssecretaris Melchior WATHELET die 1.000 bladzijden aan de premier zag geven. Uit ervaring weet ik dat er om de 10 bladzijden conflictstof inzit die dagen- en nachtelijke onderhandelingen zullen uitlokken. Alles samengevat mag je dus een 100 tal moeilijke knopen verwachten die de volgende jaren de krantenkoppen zullen halen

 Einde citaat

De overdracht van de plantentuin in Meise heeft 11 jaar in beslag genomen.

Naast de grondwettelijke minorisering van de demografische Vlaamse meerderheid wordt Vlaanderen geconfronteerd met een aanslag op de opbrengst van haar economische activiteiten.

De massale financiële transfers, stelt het Rekenhof in haar 25ste rapport vast, hebben niet belet dat de openbare schuld van het Waalse Gewest, 11 miljard € bedraagt; het dubbele van het bedrag dat door de Waalse regering is voorgesteld. Eurostat, de Europese Rekenkamer, komt uit op 18 miljard €.

Dit is het gevolg van het toekennen van alle mogelijke sociale voordelen, tewerkstelling bij de overheid en intercommunales, aanstellingen in raden van bestuur van overheidsbedrijven en noem maar op.

Dit wordt gebruikelijk als kliëntelisme omschreven alhoewel het hier zonder meer het oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen betreft.

Zonder de derde betaler, in casu VLAANDEREN, is dergelijke politiek onmogelijk vol te houden en de hoofdreden waarom het Waals gewest en de Franse gemeenschap zich aan de Belgische eenheidsstaat vastklampen. Deze structuur verlaten betekent het einde.

Het is zo goed als onmogelijk, en wordt doelbewust verhinderd, dat de interregionale geldstromen (‘transfers’) correct in kaart worden gebracht.

In Duitsland wordt het deel van de belastingen dat dient om de armere deelstaten te financieren expliciet apart op de belastingbrief wordt vermeld.

Onze politieke mandatarissen stellen dat deze gegevens te gevoelig zijn en de interpersonele solidariteit in gevaar brengen.

Anders gelezen: het vrijgeven van deze informatie is een bedreiging voor de instandhouding van het Belgische staatsverband.

Reeds op 13 augustus 1996 schreef hoogleraar Bea CANTILLON in Humo, ik citeer:

Maak de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in de Sociale Zekerheid niet te doorzichtig, want als de mensen weten waar al dat geld naar toe vloeit, zullen ze niet meer willen betalen.

 einde citaat

Ondanks dit indrukwekkend Vlaams financieel infuus (geen terug te betalen leningen zoals voor Griekenland) zijn het Waals gewest en de Franse gemeenschap niet in staat, ondanks alle Marshall plannen: hun financieel huishouden te ordenen en zinken verder weg in een budgettair moeras.

 Aan het

  • Ontbreken van een onverantwoord financieel beleid;
  • aan het ontbreken van een deugdelijk onderwijs;
  • aan het ontbreken van rationele investeringen;
  • aan het ontbreken machtuitoefening in functie van het algemeen belang;

kan enkel een einde gemaakt worden onder een voogdij die nauw toekijkt op de politieke bijsturingen en het adequaat gebruik van het Vlaams financieel infuus.

Er zal aan de Waalse beleidsvoerders toch eens duidelijk moeten gemaakt worden dat de uitgaven moeten verdiend worden en niet eindeloos blijven hangen aan het Vlaams financieel infuus zonder uitzicht op een duurzaam herstel.

Griekenland werd voor dergelijke politiek aan de Europese schandpaal genageld en onder de curatele gesteld van het IMF, de OESO en de ECB.

Fons VERPLAETSE, de gewezen gouverneur van de Nationale Bank, stel in Knack van 7 juli 2015 onomwonden, ik citeer:

Problemen worden hier vaak opgelost met gesjacher op z’n Belgisch. Mag ik het zeggen? We leven in een irrationeel land.

 Einde citaat

De Frankfurter Allgemeine verwoordt het treffend, ik citeer:

 

Hat ein Staat, dessen französichsprachiger Teil sich von der Niederländisch sprechenden Bevölkerung gigantisch alimentieren lässt, aber deren Kultur und Historie ostentativ ignoriert, nicht seine Existenz verspielt ? ”

 

De gevolgen voor Vlaanderen van deze desastreuze politiek laten zich voelen.

De jaarlijkse financiële transfers geraamd op 12 miljard € en de uitvoering van de 6de staats(mis)vorming en de bijzondere financieringswet beletten Vlaanderen:

  • Ieder jaar zonder problemen de uitbetaling van de kinderbijslag en de leeftijdsbijslag te financieren
  • Ieder jaar de woonbonus onverkort toe te kennen;
  • Ieder jaar de noodopvang in de Vlaamse jeugdsector aan te pakken;
  • Ieder jaar alle noden in de Vlaamse zorgsector te leningen;
  • Ieder jaar alle investerings- en werkingsbehoeften voor het Vlaams onderwijs op te vangen;
  • Ieder jaar 50.000 sociale woningen kunnen bouwen;
  • Ieder jaar rusthuizen voor bejaarden te bouwen zonder de dagverblijfskost te verhogen;
  •  Ieder jaar de Vlaamse culturele- en sportverenigingen probleemloos te betoelagen;
  • Ieder jaar zonder problemen de infrastructuur en de werking van de Vlaamse kinderopvang te financieren;
  • Ieder jaar minstens 2 Oosterweel verbindingen te realiseren;
  • Ieder jaar de volledige Vlaamse wegeninfrastructuur te renoveren;
  • Ieder jaar de arbeidskost te verlagen en de belastingen te drukken;

Dit staatsverband heeft, met collaboratie van de klassieke “Vlaamse” politieke formaties, om de Franstalige minderheid ter wille te zijn het territorialiteitsbeginsel verlaten, de hoeksteen en de politieke basis voor een vreedzaam samenleven in een federaal staatsverband, evenals de meerderheidsregels en de politieke verantwoordelijkheid voor het gevoerde beleid (‘no taxation without representation’).

Politieke solidariteit betekent dat mandatarissen van het ene landsdeel niet bewust handelen tegen de belangen van een andere deelstaat in.


Een staatsverband dat enkel in stand kan worden gehouden door de meerderheid van zijn bevolking te minoriseren en financieel lam te leggen kan niet overleven.

Wij moeten ons dan ook de vraag durven stellen of het federale bestuursniveau voor Vlaanderen nog enige toegevoegde waarde heeft.

Hoe het staatsverband ook mag genoemd worden is van ondergeschikt belang.

Belangrijk is dat Vlaanderen autonoom beschikt over de opbrengsten van haar economische activiteiten, de verdeling ervan organiseert en de omvang van een doorzichtige, controleerbare en resultaat gebonden solidariteit zelf bepaalt.

Dan pas zal er in Vlaanderen op 11 juli kunnen gefeest worden.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



VLAMINGEN BETALEN – FRANSTALIGEN BEPALEN
zondag 17 augustus 2014, 21:56
Filed under: VLAANDEREN

De voorbije dagen is er enige beroering ontstaan omtrent de opmaak van de begroting van Vlaanderen, de besparingen en nieuwe ontvangsten, na de installatie van de nieuwe Vlaamse regering.

De verenigingen en belangengroepen maken zich zorgen omtrent het afbouwen van hun toelagen die hun werking zal hypothekeren en genoodzaakt worden hogere bijdragen aan de gebruikers te vragen.

Via de media konden wij kennis nemen van de voorgenomen politiek die echter nog niet door de Vlaamse regering goedgekeurd is; zie onderstaande tabel:

 

VLR

 

Vlaams minister voor Welzijn overweegt de bijdrage van de ouders voor de kinderopvang te verhogen met het gevolg dat 8.000 kinderen van deze dienstverlening geen gebruik meer kunnen maken omdat het te duur is. Het staat eveneens zo goed als vast dat de verplichte zorgpremie van 25 € tot 40 € zal worden opgetrokken,

Niemand echter blijft er bij stilstaan dat dit de gevolgen zijn van staatshervormingen en perfide financieringswetten die het Brussel en Wallonië mogelijke maken hun politiek te financieren met Vlaanderen als derde betaler.

Deze overdadige financiële transfers, zonder controle noch resultaatverbintenis en enig zicht op de afbouw ervan, financieren de Brusselse en Waalse inertie; inzonderheid de PS die jarenlang de Belgische politieke structuren uit eigen partijbelang blokkeert om zijn cliëntelisme en syndicaal corporatisme te financieren zonder hetwelk haar bestaanszekerheid gehypothekeerd wordt.

Deze Vlaamse financiële aderlating, georganiseerd en in stand gehouden door de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, wiegen Brussel en Wallonië in slaap en staan hervormingen in de weg. Hervormingen die enkel mogelijk en noodzakelijk worden als de geldstromen ophouden.

De voorbije decennia werd onder druk van de PS, met andermaal de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, de federale budgettaire tekorten in hoofdzaak weggewerkt door verhoging van de middelen, inzonderheid te laste van Vlaanderen omdat besparingen vooral het PS electoraat in Wallonië en Brussel treffen.

Onderstaande kaart toont overduidelijk aan dat de massale financiële injectie de Waals landgenoten niet te goede gekomen is. De PS bindt zijn electoraat met een uitzichtloze uitkeringscultuur (?) die iedere tewerkstellingsmogelijkheid onaantrekkelijk maakt en blokkeert.

De PS is zodanig verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van enig welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de PS en de PS structuren er zelf worden door bedreigd.

 

WERL

 

 

Onderstaande kaart toont in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest een duidelijk stijgende trend aan van deze uitkeringscultuur (?). De pensioenen uitgezonderd vertegenwoordigen de sociale uitkeringen ongeveer de helft van de uitkeringsgerechtigden in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest, in Vlaanderen ongeveer en kwart.

Ook de alleenstaanden en de gezinnen die onder de armoedegrens leven blijven stijgen in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest terwijl het aantal (nog onaanvaardbaar hoog) in Vlaanderen daalt.

 

ARMOEDE

 

Deze financiële transfers hebben ook niet belet dat het Waalse gewest aankijkt tegen een gigantische openbare schuld, die het op de koop toe nog probeerde te verdonkermanen.

Ik citeer uit het 25ste Boek van het Rekenhof:

 Le 25e rapport de la Cour des comptes adressé au Parlement wallon est particulièrement assassin pour les finances wallonnes. En effet, alors que le ministre wallon en charge du Budget André Antoine annonçait en Commission que la dette à long terme de la Région atteignait 6,25 milliards d’euros, la cour arrive à un tout autre montant puisqu’elle annonce une dette de 11,237 milliards d’euros.

Mais c’est dans les conclusions de son rapport que la Cour est la plus sévère pour les finances régionales : “La Cour rappelle que les principes comptables de régularité, de sincérité et d’image fidèle constituent les fondements de toute comptabilité. Toutefois, les bilans et compte de patrimoine établis par la Région n’y répondent actuellement pas. La Cour insiste dès lors sur la nécessité de veiller à ce que ces comptes donnent dorénavant une image fidèle, sincère et régulière de la situation financière et patrimoniale de la Région.”

Deze onverantwoorde jaarlijkse financiële transfers, naargelang de bron en de berekeningswijze tussen de 10 à 16 miljard €,  kan de Vlaamse economie zich niet langer veroorloven zonder zelf de gevolgen er van te ondergaan en noopt de Vlaamse regering ertoe haar middelen te beperken en de dienstverlening af te bouwen.

Uit onverdachte bron; ik citeer La Libre Belgique van 15 november 2013:

Le Fédéral s’en sort très bien. Ce qui n’est pas surprenant, vu que les budgets correspondant à ces compétences ne sont pas transférés dans leur intégralité. Bruxelles se voit refinancée, ce qui était un des objectifs de la réforme. Quant aux autres entités, elles perdent beaucoup de plumes dans l’affaire. C’est particulièrement le cas de la Communauté flamande qui se verra privée de 1,6 à 1,7 milliard d’euros par an à partir de 2016. Rien de moins.

Zelfs de CERPE (Waals economische onderzoekscentrum gevestigd te Namen) stelt vast dat de voortdurende geldstromen naar Wallonië er voor zorgen dat het PS cliëntelisme en syndicaal corporatisme blijven primeren op een ernstige aanpak van de als maar groeiende sociaal-economische problemen. Vier decennia voortdurende achteruitgang van Wallonië is het gevolg.

Het probleem echter is niet de PS, maar de Belgische politieke en administratieve  structuren waarbinnen de PS haar graaicultuur organiseert, andermaal met de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa.

Binnen deze structuren, die zonder de toestemming (vetorechten) van de Franstaligen niet kunnen worden gewijzigd is, zal Vlaanderen verder verarmen en niet meer in staat zijn haar basisbehoeften te financieren zonder beroep te doen op bijkomende middelen of de dienstverlening verder af te bouwen.

De Vlaamse gezinnen, de Vlaamse verenigingen, de Vlaamse belastingbetaler financieren de Belgische structuren, die een noodzakelijke  omslag van het beleid blokkeren, en een voor Vlaanderen aangepast beleid hypothekeren.

Indien zelfs maar de helft van deze financiële transfers in Vlaanderen zou blijven zou de Vlaamse regering niet genoodzaakt zijn 1,7 miljard € te besparen en/of nieuwe ontvangsten te vinden ten laste van de Vlaamse gezinnen, en de Vlaamse verenigingen.

Het Belgische staatsverband, na zes staats(mis)vormingen met bijzondere financieringswetten, ontneemt Vlaanderen de financiële middelen om ZIJN economie te ondersteunen, de tewerkstelling te bevorderen, de sociale economie uit te bouwen, het verenigingsleven te betoelagen, het onderwijs op alle niveaus te organiseren en een goed uitgebouwd sociaal opvangnet in stand te houden.

Zolang deze Belgische hypotheek niet gelicht wordt zal Vlaanderen deze ondemocratische staatsorganisatie blijven ondergaan en haar dienstverlening verder moeten afbouwen en toezien hoe de Vlaams belastingen aangewend worden om Belgische structuren in stand te houden die de Vlaamse welvaart en welzijn op korte termijn onomkeerbaar bezwaren.

Een sociaal-economisch en financieel aangepast beleid voor Vlaanderen voeren is niet haalbaar zonder het lichten van de communautaire hypotheek.

 Door in te gaan op de eisen van de Franstaligen die geen fiscale concurrentie aanvaardden (ondertussen door het Brussels gewest wel toegepast – blz. 91 van het regeerakkoord) blijven de belastingschalen progressief en moeten federaal bepaald worden (blz. 59 van het Vlinderakkoord) hetgeen een Vlaams fiscaal beleid volledig onmogelijk maakt.

Ik citeer professor Lode VEREECK, voormalige Vlaams LDD volksvertegenwoordiger, nu VLD:

Hierdoor worden de noodzakelijke hervormingen – lagere lasten op arbeid en vereenvoudiging van de fiscaliteit – volstrekt onmogelijk gemaakt. Het is duidelijk dat deze staatshervorming voor de Vlamingen nauwelijks vooruitgang inhoudt. Het federaal betonneren van de sociale zekerheid en van de fiscaliteit maakt van Vlaanderen het eeuwige wingewest voor de rest van België.

De Vlaamse gezinnen en de Vlaamse verenigingen ondervinden nu aan den lijve dat  hun middelen en hun werking  bedreigd worden door een verkeerd begrepen solidariteit die gericht is op het in stand houden van een Belgisch systeem en politieke formaties die deze financiële middelen aanwenden om het systeem en zichzelf overeind te houden.

De Vlamingen hebben veel te lang hun politiek lot laten bepalen door Belgische politieke partijen en financieren bovendien binnen deze Belgische systemen hun eigen ondergang.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

 



SPUUGZAT MAAR IN GOED GEZELGSCHAP
woensdag 25 juni 2014, 15:01
Filed under: Uncategorized

HIERNAVOLGEND EEN ZEER ACTUEEL ARTIKEL VAN Pierre THERIE, kolonel SBH or.

DE AUTEUR REFEREERT NAAR EN BESCHRIJFT STIJLVOL DE HYPOCRISIE VAN HET FEDERAAL STAATVERBAND EN DE TOENEMDE ARROGANTIE VAN DE FRANSTALIGEN

Willy DE WAELE

 

MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN

  In de media klonken de Franstalige beschuldigingen aan het adres van de informateur, oh zo vertrouwd: De Franstalige partijen vertrouwen Bart De Wever niet. En dus zal het zijn schuld zijn wanneer zijn informatieopdracht mislukt.

 eens wijzen op hun totaal gebrek aan politieke solidariteit.

 

Mia Doornaert is het spuugzat

 

 In De Standaard van 16 november 2007 schiet barones en columniste Mia Doornaert in een ‘Franse coleire’. Zo schrijft ze: ‘En wat ik spuugzat ben – ras-le-bol – zijn de voortdurende Franstalige beschuldigingen, die overigens niet beperkt blijven tot de PS, over het zogenaamde imperialisme van de Vlamingen. Bij mijn weten zijn het niet de Vlamingen die de taalgrens voortdurend negeren en aanvechten. … Het stoort me telkens weer hoe ze, als in veroverd terrein, winkels binnenkomen en in het Frans beginnen, zonder zelfs de elementaire beleefdheid om ten minste te vragen ‘spreekt u Frans’? En voor we het weten, is er een beduidende Franstalige ‘minderheid’ die faciliteiten en later aansluiting bij Brussel gaat eisen. En die dan de Vlamingen voor imperialisten of fascisten zal uitmaken als zij respect voor de taalgrens vragen.

 We zijn ondertussen zeven jaar verder en aan de beschuldigingen is er nog altijd geen einde gekomen. Ondanks de zo gezegde splitsing van BHV blijft Franstalig Brussel onverdroten een imperialistische politiek volgen: via de ‘metropolitane gemeenschap’ en expansieplannen op de Heizelvlakte die gedeeltelijk in Vlaanderen ligt. Dank zij de zesde staatshervorming worden de Brusselse Vlamingen nog meer geminoriseerd.

 

Vlamingen zijn PS dictaat spuugzat

 

Hoever staan we met de regeringsvorming? Aan het begin van een lange lijdensweg als we de PS-kopstukken Di Rupo en Magnette mogen geloven. Nadat ze beslisten om met CDH een Waalse en Brusselse regering te vormen – wat hun goed recht is – willen ze nu ook de federale onderhandelingen saboteren. Pure arrogantie, niet vanuit de onderbuik zoals de flamboyante Magnette soms doet denken, maar gesteund op een ondemocratische machtsverdeling in het parlement en gevoed door een ervaren machinerie die gewoon is om de lakens uit te delen. Zijn we het vergeten dat diezelfde Magnette eind 2013 in Charleroi zijn militanten duidelijk maakte waarvoor hij staat: ‘Deze fascisten uit het Noorden denken dat ze het recht hebben om ons te controleren omdat ze ons steunen. De dwazen (imbéciles) hebben geluk dat we de belastingen niet alleen in het Noorden kunnen verhogen’. Magnette vergiste zich. Di Rupo I bewees dat het wel mogelijk is om pestbelastingen op te leggen die (hoofdzakelijk) de Vlamingen treffen.

 Wie denkt dat onze solidariteit geapprecieerd wordt dwaalt. Ook Onckelinx maakte duidelijk waarvoor haar partij staat (januari 2014 in Schaarbeek voor de eigen achterban): ons enig doel moet zijn om de Vlaamse koe gedurende nog een tiental jaren uit te melken.

 Wanneer men hoort welke veto’s zowel MR (geen communautair luik) en CDH (geen omslag inzake index en beperking in de werkloosheid) stellen, dan kan men slechts één zaak vaststellen: ALLE Franstalige partijen bewijzen dat ze helemaal geen rekening willen houden met de verkiezingsuitslag in Vlaanderen. Dit ontstellend gebrek aan politieke solidariteit, Franstalige veto’s en grendels, terwijl alle Vlaamse eisen van tafel geveegd worden als ‘inacceptable’, is aanstootgevend. Welke weldenkende Vlaming wil nog verder met zoveel onwil? Spuugzat.

 Volksbedrog zijn we allemaal spuugzat

 

‘Alles kaat koet’ was zowat de mantra waarmee Di Rupo zijn regeringswerk verdedigde. En de minister van Financiën – inderdaad geen gewone – slaagde erin om deze boodschap met een kwinkslag en veel aplomb te verkopen als de grote waarheid. Zelfs een kaalgeschoren minister van Defensie was overtuigd van het goede werk dat Di Rupo I leverde. Dan was er nog een staatssecretaris die de grootste prestatie van de regering mocht te boek stellen: de zesde staatshervorming. Ooit aangekondigd als een raspaardje (waarvoor de Vlamingen geen duit zouden betalen, dixit een Vlaamsgezinde burgemeester in Vlaams Brabant voor de verkiezingen), maar tijdens de onderhandelingen verfrommeld werd tot een scheve dromedaris. Volksbedrog zoals vader Eyskens in 1970 (de grendels) en Jean-Luc Dehaene in 1993 (de scheefgetrokken zetelverdeling) voordeden. Voorwaar een palmares waarop men als staatsman fier kan zijn.

 En het houdt niet op. Elke dag horen we wel ergens hoe afspraken niet gerespecteerd worden. Hoe het geld voor Brussel door de Franstaligen afgewend wordt van het afgesproken doel. En nu de verkiezingen achter de rug zijn blijkt opnieuw dat die ‘alles kaat koet’ show puur volksbedrog was. Nu blijkt dat de besparingsnorm niet werd gehaald en er een bijkomend gat van bijna 2 miljard euro moet gevuld worden. Oeps, de niet-gewone minister van financiën had het tijdens de begrotingscontrole voor de verkiezingen niet gezien.

 En zie, Europa ontdekt dat de Waalse schuld ietsjes hoger ligt: zo’n 5,5 miljard euro waardoor de totale schuld van deze PS regio oploopt tot 16,7 miljard euro. Wie dus denkt dat ‘la grande dame’ Onckelinx zich een beetje liet gaan, toen ze duidelijk maakte dat ze Vlaanderen eerst wou leegmelken, is ronduit naïef.

 Spuugzat al die calimero’s

 

Wordt het niet hoog tijd dat al die Vlaamse calimero’s in de politieke wereld en de media zich eens beraden over hun denkkader? Wat betekent België nog zonder Franstalige politieke solidariteit? Waartoe dient Vlaamse financiële solidariteit wanneer het toch maar de perverse bedoeling blijkt te zijn om Vlaanderen te verarmen?

 Vandaag vraagt CD&V aan De Wever om eerst te bewijzen dat hij een federale regering kan maken vooraleer zich te engageren op Vlaams niveau. ‘Bartje’ moet doen wat ze zelf niet meer kunnen, België laten rekening houden met de Vlaamse belangen. En lukt hij, dan pas door zelf eerst zijn kiezers te bedriegen. Lukt het niet zullen ze hem een staatsbegrafenis bezorgen en met het tripartite regeringschip zijn as uitstrooien in de Schelde ter hoogte van Sint Anneke. Inclusief de traditie om een borreltje te heffen bij het kiezen van het ruime Belgisch sop.

 Hoog tijd dat de Vlaamse politieke families duidelijk maken dat het zo niet verder kan. Dat ze die Franstalige veto’s en grendels spuugzat zijn. Dat ze de hangmatcultuur en onverantwoord omspringen met gekregen geld, spuugzat zijn. Kortom dat ze de PS dictatuur spuugzat zijn. Een dictatuur waarvan de grootste slachtoffers de Walen zijn en de grootste profiteurs de Franstalige politieke kaste. Socialisten die teren op de kansarmen en een economisch kerkhof. Over ongelijkheid gesproken!

 Pjotr 

 



UIT ONVERDACHTE BRON
zaterdag 7 juni 2014, 11:16
Filed under: FINANCIEN

Trends donderdag 11 oktober 2012 om 09u03

Jean-Marie Laffut  – 15 mei 2014

Inderdaad , de titel geeft de enige reden voor het voortbestaan van België. Als de Vlamingen nu nog enig respect kregen van de Walen, als Wallonië nu ook zou aanvaarden dat er enige transparantie heerste rond die transfers of minstens controle op waaraan het uitgegeven wordt , ons geld . Nee , niets daarvan ? Zoals mijn naam laat doorschemeren ben ik Waal langs vaders zijde en ik geef u graag enige voorbeelden van het complete misprijzen en minachting die Waalse politici hebben voor de bevolking die hen al meer dan 30 jaar in leven houdt en die het PS-model betaalt en mogelijk maakt. Die voorbeelden werden me doorgespeeld door mijn Waalse familie in Luik en Hoei en Bergen, want die kwamen uiteraard nooit in de Vlaamse machtspers te staan.

 De vermelde uitspraken werden uiteraard gedaan in besloten kring of voor het eigen kiespubliek; Magnette einde 2013 in Charleroi : ces fasciste du Nord pensent avoir le droit de nous controler , parce qu’ils nous soutiennent. Les embeciles ont la chance qu’on ne peut pas augmenter les impots seulement dans le Nord ( + hartelijk uitdagende lachbui ) Onkelinx in januari 2014 in Schaerbeek : notre seul but doit être de traire la vache flamande encore pendant , disons , 10 ans . Après les flamands peuvent avoir le cadavre. En het “nec plus ultra ” , Di Rupo in 1995 in Bergen voor de partijleden in het Maison du peuple : le premier jour que le premier franc de solidarité part de la Wallonië vers la Flandre , la Belgique n’ existera plus. Begrijpen we nu allemaal de gevleugelde uitspraak van de premier van Wallonië en Brussel ( = Di Rupo ) : Het kaat goed met Belgie.

 

Patrick Debie – 15 mei 2014

Jean-Marie Laffut: als dat echt de woorden zijn die ooit zijn uitgesproken door deze politiekers, dan vraag ik mij af waarom de drie traditionele partijen nog steeds zo naiëf de Walen achternalopen om belziek te redden?? Om de mensen te helpen die niet zo goed frans verstaan volgt hier de vertaling: magnette zei:”Deze fascisten van het noorden denken dat ze het recht hebben om ons te controleren omdat ze ons onderhouden. De imbecielen hebben het geluk dat we de belastingen niet enkel in het Noorden van het land kunnen verhogen”…breed lachend. onckelinks zei dan weer:”Ons enige doel moet zijn de Vlaamse koe te blijven uitmelken gedurende pakweg nog 10jaar. Nadien mogen de Vlamingen het kadaver hebben.” En elio di rupette tenslotte:”de eerste dag dat eer één frank solidariteit van walenland naar Vlaanderen zal gaan, zal belziek ophouden te bestaan”. Duidelijk genoeg zeker?

 

 



C O N S U M P T I E F E D E R A L I S M E
donderdag 15 mei 2014, 16:33
Filed under: FINANCIEN

Economen en politici goochelen graag met cijfers waardoor je al snel door de bomen het bos niet meer ziet.

Economie is niet altijd even simpel, maar ik heb gemerkt dat je alles bevattelijk kan maken met een eiland van 100 mensen.

 Laten we dit eiland “Thunder” noemen.

Van de 100 inwoners zijn er 28 aan het werk in de privé-sector. Zij gaan vissen, bouwen huizen, kano’s, …

Van de overige 72 inwoners, werken er 40 voor de overheid.

Zij zorgen voor het onderwijs, veiligheid en justitie.

Maar ze stellen ook regels op voor de werkenden. Ze bepalen importquota voor het vissen, zorgen dat iedereen belastingen betaalt en bedenken nieuwe regels waaraan iedereen zich moet houden.

 Er zijn ook nog 15 mensen die geen werk hebben. Zij ontvangen een werkloosheidsvergoeding.

De resterende 17 inwoners zijn kinderen, gepensioneerden en langdurig zieken. Zij ontvangen respectievelijk kindergeld, pensioen en een ziekte-uitkering.

Samengevat ziet het er zo uit:

Afbeelding

Aangezien de mensen die werken in de privésector op Thunder de enigen zijn die effectief iets produceren, moeten de anderen betaald worden met de belastingen die zij betalen.

Je kan hooguit zeggen dat mensen die voor de overheid werken de productie ondersteunen, maar in de praktijk gebeurt vaak het tegenovergestelde.

Door allerhande regeltjes en wetten, moeten de werkenden steeds meer tijd besteden aan het naleven van deze regels waardoor de productie achterblijft.

Je hoeft natuurlijk geen genie te zijn om te beseffen dat een land zoals “Thunder” in realiteit niet kan overleven.

Het is onmogelijk om een maatschappij goed te laten functioneren wanneer maar iets meer dan één vierde van de bevolking zorgt voor de totale welvaart.

Nochtans is er een “land” in de wereld die het voor mekaar krijgt.

  En dat “land” is … Wallonië!

Van de 3,56 miljoen inwoners zijn er amper 1 miljoen aan de slag in de privésector. Dat komt overéén met 28% van de totale bevolking. (of 28 mensen op een eiland van 100 inwoners.)

De rest werkt voor de overheid (40%), is werkloos (15%) of is te jong, te oud of te ziek om te werken (17%).

 

Waarom slaagt Wallonië hierin als enige “land” van de wereld?

Omdat ze kunnen rekenen op de solidariteit van de Vlamingen.

 

Aangezien in Vlaanderen maar liefst 2,25 miljoen mensen werken in de privé, creëert heel deze regio behoorlijk wat welvaart.

De regering heeft echter beslist dat werkenden in Vlaanderen een (steeds groter) deel van die welvaart moeten afstaan aan Wallonië. Uit solidariteit.

Deze solidariteit lijkt echter met iedere nieuwe regering toe te nemen.

De KU Leuven becijferde deze transfers onlangs op 16 miljard euro op jaarbasis.

Dat is 16 miljard euro die jaarlijks verhuist van Vlaanderen naar Wallonië.

Maar dergelijke cijfers zeggen je natuurlijk niet veel.

 

Laten we het opnieuw bevattelijk maken.

 

Ik heb je net verteld dat er in Vlaanderen 2,25 miljoen mensen werken in de privé en dat zij met hun productie betalen voor degenen die niet produceren.

16.000.000.000 euro gedeeld door 2.250.000 “werkenden in de privé” = 7.111 euro

Iedereen met een job in de privé betaalt jaarlijks 7.111 euro belastingen die rechtstreeks naar Wallonië gaan. Dat is net geen 600 euro per maand!

En het stopt daar niet.

Want deze noeste arbeider betaalt natuurlijk niet alleen voor de Walen. Hij betaalt ook voor de eigen overheid en solidariteit met andere Vlamingen.

 Wat is de kostprijs hiervan voor een inwoner van België?

 Wel, alle overheden samen gaven vorig jaar 208,5 miljard euro uit.

Dat is hetgeen de overheid jaarlijks kost. En dat bedrag stijgt jaar na jaar overigens. Tien jaar geleden bedroegen de uitgaven bijvoorbeeld “maar” 143 miljard euro.

 We spenderen nu dus 65 miljard euro per jaar meer dan 10 jaar geleden!

Maar goed, we hadden het over de kostprijs van de overheid.

208,5 miljard euro aan uitgaven.

Dat moeten we weer delen door het aantal werkenden in de privésector. In Vlaanderen, Wallonië en Brussel samen gaat dat over 3,57 miljoen personen.

Dat geeft … 58.305 euro per jaar.

 Neem je rekenmachientje er gerust even bij om de cijfers te controleren. Ik heb het ook een aantal keren moeten becijferen om deze getallen te geloven.

 58.305 euro per jaar … dat is 4.858 euro per maand.

Iedere werkende in de privésector moet dus 4.858 euro per maand aan belastingen opbrengen om de overheidsuitgaven te financieren.

En als je de pech hebt om in Vlaanderen te wonen, dan wordt het zelfs nog meer. Die 4.858 euro is namelijk een gemiddelde en zoals je weet, draagt de Vlaming maandelijks nog eens 600 euro bij aan Wallonië.

Om de overheid te financieren, zijn er uiteraard steeds meer belastingen nodig.

Het overheidsbeslag bedraagt inmiddels 55%.

Dat wil zeggen dat van iedere euro die er in België verdiend wordt, er 55 cent naar de overheid gaat.

 Meer geld voor de overheid, betekent echter ook minder geld voor de bevolking.

 Minder geld om te investeren en te consumeren.

 In een land waarin de burgers steeds minder geld hebben, heeft de economie het uiteraard moeilijk.

 Ok, we kennen sinds 2008 een crisis en dat is een handig excuus om te verklaren waarom er geen groei meer is in België.

 We vergeten dan gemakshalve dat de economie in de periode ervoor (2000-2006) ook amper groeide. De groei in deze periode bedroeg een schamele 1,6% op jaarbasis.

 Als we het over een bredere periode bekijken, worden de cijfers alleen maar triester. De Belgische economie kende tussen 2000 en 2014 een groei van amper 1,3% op jaarbasis.

 Het groeiende overheidsbeslag

verstikt de economie.

Vlamingen beseffen dat echter maar al te goed. De Vlaamse partijen die een grote overheid genegen zijn (SPA en GROEN), halen in een recente peiling slechts 24,8% van de stemmen.

In Wallonië gebeurt echter precies het omgekeerde.

 De Waalse partijen die streven naar een grote overheid (PS, PTB, Ecolo en CDH), halen daar samen 62,9% van de stemmen.

Een logische evolutie aangezien deze taalgroep een rechtstreeks belang heeft bij een grote overheid.

Bijna 3/4de van de bevolking heeft die overheid namelijk nodig voor zijn of haar inkomen. Je kan moeilijk vanuit die hoek enthousiasme verwachten voor een kleinere overheid.

 De Vlaming wil dat wel, maar ziet zijn stem altijd verdampen in een linkse regering.

Je kan gewoon in Wallonië niet om de PS heen, waardoor de socialisten automatisch de basis vormen voor een federale regering.

En met de socialisten in de regering krijg je automatisch een links beleid met steeds meer overheid.

De conclusie, voor mij althans, is dat Wallonië en Vlaanderen twee gebieden zijn met een totaal verschillend idee over de rol van de overheid.

Als de éne kant “wit” zegt, hoor je aan de andere kant “zwart”.

Ik heb het dan niet alleen over economische dossiers.

Ook inzake migratie en justitie is er heel wat onenigheid.

Je hebt hier twee landsdelen die het zelden met mekaar ééns zijn. Is het dan zo gek om te streven naar een model waarin iedere partij in zijn deel van het land de eigen visie kan realiseren?

Want dat lijkt me de enige manier waarop België op lange termijn kan blijven functioneren. Wie dat negeert, werkt het einde van dit land zelf in de hand.

 Maarten Verheyen maarten.verheyen@aandelen.com



ONGELIJKE BEHANDELING
dinsdag 4 maart 2014, 11:33
Filed under: STAATSHERVORMING

 

Op 7 november 2007 is in de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken de splitsing van de kieskring Brusse-Halle-Vilvoorde door een Vlaamse meerderheid goedgekeurd; de Franstaligen verlieten de vergadering.

Deze democratisch genomen beslissing is nooit uitgevoerd en door de Frans- en Duitstaligen gedurende 2,5 jaar met het inroepen van het belangenconflict tegengehouden.

Een aanpassing van de kieswetgeving aan de grondwettelijke indeling van de federale staat in gewesten, gemeenschappen en taalgebieden is via een democratische besluitvorming niet meer realiseerbaar.

  • ···

Op 7 november 2007 is een einde gesteld aan de federale democratische besluitvorming met de wapens die de “Vlaamse” partijen ter beschikking van de Franstaligen gesteld hebben.

  • ···

Deze belangconflictprocedure werd ingesteld met de gewone wet van 9 augustus 1980 tot hervorming van de instellingen. Deze belangenconflictprocedure kan zelfs met een eenvoudige meerderheid niet meer afgeschaft worden omdat de Franstaligen eindeloos belangconflicten kunnen opstarten en met de alarmbelprocedure iedere verandering tegenhouden.

  • ···

Binnen het federaal staatsverband is dit democratisch deficit niet meer recht te trekken.

  • ···

Een democratische besluitvorming door de meerderheid laat ruimte aan minderheden, hun opvattingen en gedragingen, zonder dat deze de inzichten en overtuigingen van de meerderheid kunnen tegenhouden, hun wil aan de meerderheid opdringen en het democratisch besluitvormingsproces verhinderen en onmogelijk maken.

Het meerderheidsbeginsel houdt in dat een numerieke meerderheid beslist en dat de genomen beslissingen ook bindend zijn voor de minderheid.

  • ···

Het is onbegrijpelijk dat de klassieke “Vlaamse” partijen door te weigeren het komende parlement grondwetgevende bevoegdheden toe te kennen berusten in de ongelijke behandeling van Vlaanderen en  de Vlamingen en het behoud van de financiële, taalkundige en electorale voorrechten van de Franstaligen.

Vlaanderen ondergaat niet alleen de dictatuur van de Franstalige minderheid maar verliest, door de collaboratie van de “Vlaamse” partijen, ieder uitzicht op een democratische gelijke behandeling.

Het laat zich raden hoeveel flessen champagne over de taalgrens ontkurkt werden.

  • ···

De zesde staats(mis)vorming uitschrijven in meer dan 1.000 A viertjes staat garant voor tegengestelde interpretaties en conflicten. Een heldere staatsstructuur en coherente bevoegdheidspakketten zijn ver te zoeken en fiscale autonomie is in geen velden of wegen te bespeuren.

Een doorgedreven grondige sanering van alle beleidsniveaus, de arbeidsmarktregeling, economische hervormingen, armoedebestrijding, financiële verantwoordelijkheid zullen onvermijdelijk de communautaire tegenstellingen blootleggen, een rem zijn voor een efficiënt bestuur en finaal leiden naar een nieuwe ronde heilloze compromissen.

Compromissen kunnen best aanvaarbaard zijn indien de inhoud overeenstemt met de verzuchtingen van alle partijen; de zesde staats(mis)vorming echter voldoet op geen lichtjaren na aan een eerbaar te verdedigen Vlaams compromis.

 ···

Met de resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten wordt geen rekening gehouden.

 

  • meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;
  • Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;
  • De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.

 

 De resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008, door alle politieke fracties goedgekeurd, is zowat integraal in de zesde staats(mis)vorming opgenomen.

  •  Het behouden van de financiële transfers;
  • Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
  • Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstaligen in de rand;
  • Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
  • In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
  • Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
  • Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;

 

De Franstaligen hebben geen kritiek op de zesde staats(mis)vorming en hun media zwijgen in alle talen, vooral het Frans, omdat deze precies aan al hun eisen tegemoet gekomen is en klampen zich merkwaardig genoeg zich steeds meer aan de monarchie vast omdat zij er van uitgaan dat deze instelling hun behoedt tegen het uiteenvallen van de Belgische staat en de er aan verbonden politieke, administratieve en financiële voorrechten.

 ···

Zelfs het nut van de federale verkiezingen in Vlaanderen kan in vraag worden gesteld omdat deze enkel de politieke machtsverhoudingen binnen Vlaanderen zullen bepalen maar geen invloed hebben op het federale beslissingsniveau gezien de Vlaamse rekenkundige meerderheid door de diverse staats(mis)vormingen tot een politieke minderheid gedegradeerd is.

Nu reeds kan er gif worden op ingenomen dat de dure eden zonder  Vlaamse meerderheid niet in een federale regering te stappen probleemloos zullen worden verloochend.

  • ···

De klassieke “Vlaamse” partijen verschuilen zich achter de noodzakelijk sociaal-economische hervormingen maar laten ondertussen toe dat de overdracht van de financiële middelen naar de regio’s beperkt wordt tot 87,5 % er van om de federale begroting te saneren.

Deze operatie kost Vlaanderen over de komende 2 jaar 2,5 miljard €.

Het Brussels gewest daarentegen wordt met een jaarlijkse en geïndexeerde toelage van 461 miljoen € in de watten gelegd terwijl Wallonië gedurende 10 jaar jaarlijks met 300 miljoen € bedacht wordt, bovenop de bestaande financiële transfers.

“Personne ne peut s’appauvrir” is duidelijk niet van toepassing voor Vlaanderen en de Vlamingen en betreft enkel het in stand houden van de verworven rechten van de Franstaligen die enkel door de enorme Vlaamse financiële transfers hun politieke beslissingen kunnen financieren.

  • ···

Door te weigeren de noodzakelijke grondwetsartikels voor wijziging aan te duiden en het volgende parlement grondwetgevende bevoegdheden toe te kennen bevestigen de klassieke “Vlaamse” partijen de Franstalige hegemonie en verloochen zij de belangen van Vlaanderen en van de Vlamingen die hen verkozen hebben en aan wie zij verantwoording verschuldigd zijn.

Dit kan nog verhinderd worden door de Vlaams federale parlementsleden er op te wijzen dat hun herverkiezing zal afhangen van een herziening en van het herstel van de grondwet tot zijn essentiële inhoud:

  • de organisatie van het staatsverband;
  • de rechten en de plichten van de burgers;

 De grondwet dient gezuiverd te worden van alle artikelen die betrekking hebben op de verkiezings- en taalvoorrechten van de Franstaligen.  Wie in Vlaanderen vrij zijn woonplaats kiest wordt geacht de taal en de cultuur van de gastgemeeschap te aanvaarden.

  • ···

Tot 15 april 2014 hebben de Kamerleden en Senatoren de bevoegdheid om de desbetreffende artikelen van de grondwet voor herziening open te verklaren; er zal nauwkeurig op hun stemgedrag worden toegezien.

Er zal over gewaakt worden dat de namen van de vertegenwoordigers des volks die de grondwetsherziening verhinderen zullen gepubliceerd worden.

En nog zijn wij verschopten, de knechten in de staat.
Wij leven niet van loos gebaren, van ijdel hopen en geduld;
De voogden moeten weten: de tijden zijn vervuld.

Clem DE RIDDER

Als u zich in deze analyse kunt terugvinden en de volgende 5 jaar de niet gevangen wilt blijven van de Franstalige minderheid en de collaborerende Vlaamse klassieke partijen nodig ik u, familie, vrienden en kennissen uit deze tekst overal in Vlaanderen te verspreiden en de vertegenwoordigers des volks hiermede te confronteren.

Willy DE WAELE

Ere Burgemeester