Willy De Waele's Weblog


CONFLICT VLAANDEREN BRUSSEL
vrijdag 24 februari 2017, 14:49
Filed under: STAATSHERVORMING

OPEN BRIEF AAN DE VOORZITTERS VAN DE CD&V, OPEN VLD en SPa

Met de 3de staatshervorming van 1988/1989 werd het Brussels Hoofdstedelijk Gewest opgericht en met de bijzondere wet van 12 januari 1989 kregen de Brusselse instellingen dezelfde bevoegdheden en dezelfde graad van autonomie als de gewesten Vlaanderen en Wallonië. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest oefent zijn bevoegdheden uit door middel van ordonnanties; deze ordonnanties hebben dezelfde rechtskracht als federale wetten en gewestelijke decreten en zijn er niet aan ondergeschikt.

In uitvoering van de 4de staatshervorming werd het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bevoegd voor economie, werkgelegenheid, landbouw, waterbeleid, huisvesting, openbare werken, energie, vervoer (met uitzondering van de NMBS), leefmilieu, ruimtelijke ordening en stedenbouw, natuurbehoud, krediet, buitenlandse handel, toezicht over de provincies, de gemeenten en de intercommunales.

Deze regelgevingen werden goedgekeurd met een bijzondere meerderheid zoals voorzien door artikel 4 van de Grondwet:

België omvat vier taalgebieden : het Nederlandse taalgebied, het Franse taalgebied, het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad en het Duitse taalgebied.

 Elke gemeente van het Rijk maakt deel uit van een van deze taalgebieden.

 De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.

UW POLITIEKE FORMATIE HEEFT DEZE REGELGEVING GOEDGEKEURD, DIE DE VLAAMSE DEMOGRAFISCHE MEERDERHEID TOT EEN POLITIEKE MINDERHEID DEGRADEERT EN DEZE KAN NIET MEER GEWIJZIGD WORDEN ZONDER DE TOESTEMMING VAN DE FRANSTALIGEN .

Niemand minder dat wijlen W. MARTENS, één de vaders van de staathervormingen, heeft het in zijn memoires als volgt verwoord:

 Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstaligen telkens zullen worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft op 17 juli 1997 een raam-ordonnantie aangenomen betreffende de strijd tegen geluidshinder in een stedelijke omgeving (B.S. van 23 oktober 1997). Deze tekst vertrouwt de opdracht, tot opstelling van een gewestelijk plan voor de bestrijding van de geluidshinder, toe aan Leefmilieu Brussel (BIM)

In uitvoering van deze raam-ordonnantie heeft het Brussels Hoofdstedelijk Gewest het besluit van 27 mei 1999 genomen betreffende de strijd tegen het lawaai van vliegtuigen dat de normen vastlegt voor het maximaal toelaatbare geluidsniveau waaraan de overvlogen bevolking mag worden blootgesteld (grenswaarden voor de toelaatbare geluidshinder telkens als een vliegtuig overvliegt en voor het algemene lawaai dat wordt veroorzaakt door het luchtverkeer over een welbepaalde periode), en voorziet een tijdsschema voor de invoering van strengere normen.

Dit besluit betreft 3 interventiezones waar de grenswaarden (SEL per passage en LAeq per periode, die specifieke hinderindexen vormen voor het vliegtuiglawaai) niet mogen worden overschreden van 7 tot 23 uur en van 23 tot 7 uur.

Het zal u gekend zijn dat deze regelgeving de tewerkstelling in Vlaanderens 2de economische groeipool hypothekeert en op termijn de teloorgang ervan betekent.

Dat is één van de vele perfide gevolgen van een ondoorzichtige en heilloze compromiscultuur met het oog op de in stand houding van een disparaat federaal staatsverband.

Aangezien het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, zo moge blijken uit de media en het overleg, het besluit van 27 mei 1999 niet wil aanpassen en er wettelijk geen mogelijkheden bestaan om deze ordonnantie ongedaan te maken stellen wij voor dit gewest via de federale begroting droog te leggen.

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest schendt hiermede artikel 143 § 1 van de Grondwet:

Met het oog op het vermijden van belangenconflicten nemen de federale staat , de gemeenschappen en de gewesten en de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, in de uitoefening van hun respectieve bevoegdheden, de federale loyauteit in acht.

De verschillende overheden, zo werd tijdens de parlementaire voorbereiding opgetekend, zijn er toe gehouden bij de uitoefening van hun bevoegdheden het evenwicht van de totaalconstructie niet in gevaar brengen en de belangen van de andere geledingen van staat niet schaden (parlementaire stukken Senaat, Binnenlandse Zaken 1991/1992, 100-27/7.3)

IK VRAAG NADRUKKELIJK, OM DE WELVAART EN HET WELZIJN IN VLAANDEREN IN HET ALGEMEEN EN IN EN RONDOM DE LUCHTHAVEN IN HET BIJZONDER TE WAARBORGEN, TER GELEGENHEID VAN DE KOMENDE FEDERALE BUDGETCONTROLE BIJ WIJZE VAN BEWARENDE MAATREGEL ALLE KREDIETEN TEN VOORDELE VAN HET BRUSSELS HOOFDSTEDELIJK GEWEST TE SCHRAPPEN.

 Het behoort immers tot de soevereine bevoegdheid van de Kamer financiële controle uit te oefenen door middel van de jaarlijkse goedkeuring van de staatsbegrotingen en –rekeningen (artikel 74, 3° en 174 van de Grondwet)

Gezien de rijksmiddelenbegroting met een gewone meerderheid goedgekeurd wordt kunnen de Franstaligen geen beroep doen op de stemprocedure voorzien door artikel 4 van de Grondwet. Ik ben er van overtuigd dat u dit wettelijk middel zult gebruiken om de belangen van Vlaanderen te verdedigen en de tewerkstelling in en rond de luchthaven te beschermen en de verdere economische groei mogelijk te maken.

Met 60.000 directe en indirecte werknemers is de luchthaven van Zaventem de op één na grootste economische groeipool van ons land, enkel de haven van Antwerpen doet beter; op de luchthaven zelf zijn er 260 bedrijven actief. Teneinde de toenemende vraag naar arbeidskrachten te kunnen opvangen werken de luchthavenautoriteiten nauw samen met de tewerkstellingsdiensten van de gemeenschappen, vooral met deze van het Brussels Gewest dat aankijkt tegen massale werkloosheid.

Volgens de laatst gekende gegevens zijn 14,1 % Brusselaars in de luchthavenregio tewerkgesteld (antwoord van Vlaams minister F. MUYTERS op een parlementaire vraag van 15 juni 2016). Het zou dan ook de eerste bekommernis moeten zijn van de Brusselse beleidsvoerders om gebruik te maken van de groeimogelijkheden van de luchthaven om de tewerkstelling van de eigen inwoners te ondersteunen.

De arrogante Brusselse beleidsvoerders, die hun politieke en administratieve beslissingen enkel kunnen uitvoeren dank zij de gulle Vlaamse financiële transfers, zijn er echter enkel op uit Vlaanderen onherstelbare economische schade te berokkenen. Het boemerangeffect ontgaat hun duidelijk.

Deze brief zal ondermeer ter informatie overgemaakt worden aan de vertegenwoordigers van het personeel van de luchthaven.

Ik kijkt met belangstelling uit naar uw standpunt.

Met bijzondere hoogachting,

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

 



Een kaakslag voor duizenden Vlaamse humaniora studenten
donderdag 22 september 2016, 15:10
Filed under: VLAANDEREN

De federale overheid besliste in 1995 om de budgetten inzake de ziekteverzekering beter in evenwicht te houden door de instroom van de artsen en tandartsen de contingenteren. Aan de Vlaamse Gemeenschap werd 60 % van het contingent toegekend; aan de Franse Gemeenschap 40 %.

De gemeenschappen die, ingevolge de diverse staatshervormingen verantwoordelijk zijn voor de organisatie van hun onderwijs, zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van deze federale beslissing mede door de Franstaligen genomen en goedgekeurd.

De Vlaamse Gemeenschap voerde deze overeenkomst keurig uit en beperkte de instroom van artsen en tandartsen door het organiseren van toelatingsproeven; enkel de studenten die slaagden binnen het toegelaten quorum kregen toelating tot de opleiding van arts en tandarts.

De Franse Gemeenschap heeft, door gebrek aan politieke moed, geen beperkingen ingesteld om de opleiding van arts en tandarts aan te vangen met het gevolg dat het hun toegekende quotum ruim overschreden werd.

Gezien de Franse Gemeenschap het overeengekomen contingent reeds opgebruikt heeft kunnen de Franstalige artsen en tandartsen die in 2018 af studeren geen aanspraak maken op een RIZIV erkenningsnummer dat hen toelaat hun beroep uit te oefenen binnen de regelgeving van de ziekte- en invalidatiteitsverzekering.

In een advies van 26 april 2016 stelde de Planningscommissie met nepargumenten voor de 60 N/40 F verhouding te wijzigen in 56,5 N/43,5 F.

Ondanks de vaststelling dat de Vlaamse Gemeenschap de beslissing van 1995 nauwkeurig uitvoerde door het organiseren van ingangsexamen – de Franse Gemeenschap heeft de studenten instroom nooit beperkt – wordt Vlaanderen de rekening gepresenteerd.

Bovendien was reeds in 2014 de artsendensiteit in de Franse Gemeenschap 29 % hoger dan in de Vlaamse Gemeenschap. Dat kan afgeleid worden uit de studie van dr. Marc MOENS, secretaris-generaal van het VBS, gepubliceerd op 7 februari 2015.

Dit voorstel van de Planningscommissie is onrechtvaardig en onaanvaardbaar.

Het is een kaakslag voor de duizenden Vlaamse studenten die gedwongen werden om af te zien van hun wens om de artsenstudie aan te vangen.

Ik meen dan ook dat best tegemoet gekomen wordt aan de bekommernissen van de Franse Gemeenschap door de normering, de uitvoering en de budgetten inzake gezondheidszorg aan de gemeenschappen over te dragen zodat deze zelf voor de door hen genomen beslissingen ook financieel verantwoordelijk worden.

Dit voorstel houdt trouwens ook de uitvoering in van de resoluties van het Vlaams parlement van 3 maart 1999 die door de Vlaamse partijen goedgekeurd werden.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



HERFEDERALISEREN
maandag 8 augustus 2016, 20:41
Filed under: STAATSHERVORMING, Uncategorized

MAANDAG 8 AUGUSTUS 2016

OPEN BRIEF Aan de heren

Alexander DE CROO, minister en Tim VAN DE PUT, burgemeester

__________________________________________

 

Via de media (o.a. Het Nieuwsblad van 16 juli 2016) heeft u de wereld kennis kunnen nemen van uw verzuchtingen in verband met de politieke organisatie van het land; ik citeer:

• Past u voor een discussie over het confederalisme in 2019; uw antwoord: Absoluut.

Het is op zijn minst verwonderlijk en zeer ongepast om als verkozen OVLD mandataris en gezagsdrager een mening te verkondigen die lijnrecht ingaat tegen de ideologie van de partij (artikel 1 van de statuten).

Als u aanvaardt lid te zijn van een vereniging, in casu de OVLD, dan dient u zich te schikken naar de regels die er bij horen (artikel 3 van de statuten). Het zal u bekend zijn wat de gevolgen zijn van het niet naleven van de regels van een vereniging.

Het zal u dan ook waarschijnlijk ontgaan zijn dat de stellinmane – passen voor een confederalislme in 2019 – haaks staat op artikelen 1 en 3 van de statuten goedgekeurd door het statutair congres van 7 juni 2008 en gewijzigd door het statutair congres van 19 maart 2011.

Voor zover u deze uit het oog zou hebben verloren, hiernavolgend de teksten.

 

Artikel 1

&3 Open Vld stelt zich tot doel met alle democratische middelen en zonder enige vorm van discriminatie de Vlaamse, liberale en democratische beginselen en doelstellingen, zoals verwoord in de Beginselverklaring, te verwezenlijken.

§4. Haar ideologische lijn wordt beschreven in de Beginselverklaring van Open Vld.

Artikel 3

§1. Is lid van Open Vld, de natuurlijke persoon die ten minste 16 jaar oud is, zich akkoord verklaart met de Beginselverklaring en door betaling van de lidmaatschapsbijdrage titularis is van de partijlidkaart.

De Beginselverklaring van 1992, door het stichtingscongres goedgekeurd op 15 november 1992, is nochtans zeer duidelijkheid, ik citeer:

(…)
De staatshervorming werkt niet naar behoren. De complexe instellingen die wij sinds 1970 hebben opgebouwd, moeten worden herdacht en vereenvoudigd. Daarom moeten onze gemeenschappen in ons land aan de tafel gaan zitten, nagaan wat ze met elkaar nog willen doen op basis van het susidiariteitsbeginsel een echte doorzichtige federale staat opbouwen met een maximale autonomie voor het bestuursniveau dat het dichts bij de burger staat, namelijk de steden en gemeenten.

Een authentieke federale staat waarin elk van de bestuursniveau’s rechtstreeks onder de controle van de burger staat, zijn eigen inkomsten int en verantwoordelijk is voor de eigen uitgaven, waarin ieder van de deelgebieden een goed afgebakend grondgebied beheert en tussen de deelgebieden een correcte, doorzichtige en omkeerbare solidariteit bestaat.

Met de Novemberverklaring goedgekeurd door het congres van 16 november en 7 december 2002 heeft werd de Beginselverklaring verder uitgewerkt, ik citeer:

(…) De VLD wil een beter statuut voor Vlaanderen door de definitieve keuze voor een confederaal model. Het zwaartepunt komt bij de deelstaten te liggen die bepalen welke bevoegdheden ze aan het federale niveau laten. Het aantal bestuursniveaus moet verminderen, Vlaanderen moet minstens bevoegd worden voor de gezondheidszorgen, de kinderbijslagen, het tewerkstellingsbeleid en de mobiliteit. Taalfaciliteiten moeten uitdoven. Elk bestuursniveau krijgt volledige autonomie. Wat op een lager bestuursniveau kan, hoeft niet hogerop te worden beslist. Solidariteit kan er nooit toe leiden dat de betalende partij op het eind minder middelen krijgt dan de ontvangende partij. Daartoe is het noodzakelijk dat de solidariteit transparant is.

Tenslotte werd met de Fundamenten voor Verandering de inhoud van een moderne federale staatsstructuur vastgelgd, Goedgekeurd met de resolutie door het Congres op 24, 25 en 26 april 1998 te Gent

(…) Wij kiezen voor een moderne federale staatsstructuur met homogene bevoegdheidspakketten op alle niveaus, waarbij de bevoegdheden van de federale overheid worden opgesomd en alle andere taken bij de deelgebieden worden gelegd, en dit binnen een ééngemaakt Europa. Naast de huidige bevoegdheden worden de deelgebieden bevoegd voor de personen en vennootschapsbelasting en krijgen ze alle bevoegdheden op het economisch vlak en op het vlak van de mobiliteit. In het kader van het gezins- en gezondheidsbeleid worden de gezinsbijslagen en gezondheidszorgen in ieder geval overgeheveld naar de Gemeenschappen.

Zij heffen zelf de bijdragen om deze kostencompenserende sociale uitgaven te financieren.

De volledige overheveling van het gezins- en gezondheidsbeleid naar de gemeenschappen moet in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest gepaard gaan met een stipte naleving van de door de grondwet gewaarborgde tweetaligheid door alle overheidsinstellingen en met het invoeren van een correct tweetalig onthaal en een behoorlijke tweetalige dienstverlening in alle betoelaagde instellingen.

 

Voor zover ik kan nagaan zijn deze congresbesluiten en de resoluties nog steeds van kracht en niet vervangen, noch geannuleerd door een congres.

Ondanks de vaststelling dat de liberalen sinds 12 juli 1999 onafgebroken deel uit maken van de federale regeringen is er nog geen begin van uitvoering gegeven aan de Beginselverklaring, noch aan de Fundamenten voor Verandering noch aan de Novemberverklaring.

In tegendeel, door de diverse staats(mis)hervormingen heen, met medewerking van de VLD, werd de Vlaamse demografische meerderheid gedegradeerd tot een politieke minderheid, en tegen alle principes in werd de grondwet misbruikt om de Franstaligen te bedienen met electorale, bestuurlijke, juridische en financiële voorrechten, die zonder hun toestemming niet meer kunnen worden teruggeschroefd.

De Beginselverklaring van 15 november 1992 had nochtans de vinger op de wonde gelegd, ik citeer:

(,,,) Te vaak werden verkiezingsbeloften verbroken waardoor burgers hun vertrouwen in de traditionele partijen hebben verloren. Daarin wortelt de diepe malaise, waardoor vele burgers zich afkeren van onze democratie, ontgoochelt als ze zijn over de politieke partijen die niet bij machte blijken het roer om te gooien.

Volgens artikel 28 van de statuten, zie hieronder, is de Statutaire Commissie bevoegd op te treden wanneer gehandeld wordt op een wijze strijdig met de Beginselverklaring.

Uw stellingname heren is overduidelijk strijdig met de Beginselverklaring die in de statuten opgenomen is en de uitwerking door de Novemberverklaring en de Fundamenten voor Verandering.

Artikel 28

De Statutaire Commissie waakt over de correcte toepassing van de statuten. De Commissie is bevoegd voor het in eerste aanleg onderzoeken en beslechten van klachten en geschillen waarbij één of meerdere belanghebbende leden of partijorganen betrokken zijn. De Commissie treedt op wanneer de statuten en het reglement niet worden nageleefd, wanneer gehandeld wordt op een wijze strijdig met de Beginselverklaring of wanneer ernstige schade wordt berokkend aan de partij.

 

Gezien artikel 30 de rechtsopvolging regelt, zie onderstaand, zijn de Beginselverklaring, de Novemberverklaring en de Fundamenten voor Verandering van toepassing voor alle leden van Open V L D.

Artikel 30

§1. De partij Open Vlaamse Liberalen en Democraten, afgekort Open VLD, is de rechtsopvolger van de VLD – Vlaamse Liberalen en Democraten – Partij van de Burger.

Met de resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten zijn jullie duidelijk vertrouwd:

! meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;

!Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;

! De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.

! De bevoegdheden van de deelstaten om de eigen instellingen te regelen dient uitgebreid te worden. De deelstaten moeten een eigen grondwettelijke autonomie verwerven, met eerbiediging van het federaal kader.

Niet alleen heeft u, met uw verklaring de statuten geschonden, maar met uw voorstel om een aantal bevoegdheden te her federaliseren biedt u de Franstaligen de mogelijkheid om misbruik te maken van blokkeringsmachismen (bijzondere stemtechnieken) om iedere redelijke Vlaamse politieke voorstel die hen niet zint af te blokken.

De Franstaligen schikken er niet voor terug deze blokkeringsmechanismen te gebruiken. U zal zich desbetreffend zeker de stemming in de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken van 15 november 2007 houdende splitsing van de kieskring B-H-V herinneren. Meerderheid tegen minderheid werd de splitsing goedgekeurd. Dit democratisch genomen besluit is nooit wet geworden omdat de Franstalige minderheid dit gedurende 2,5 jaar tegengehouden heeft door het inroepen van de belangenconflictprocedure.

Uw voorstel tot herfederalisering opent eveneens de deur voor het consumptiefederalisme dat mede verantwoordelijk is de opbouw van de staatsschuld.

Uit onverdachte bron; ik citeer:

Op 6 november 2002 verklaarde Karel De Gucht, toen voorzitter van de Vlaamse liberalen: “België is ter dood veroordeeld. Het zal verdampen en intussen brengt het geen meerwaarde meer aan Vlaanderen. Het is onaanvaardbaar dat Vlaanderen meer betaalt voor gezondheidszorg en minder terugkrijgt van Wallonië.”

Graag herinner ik u er aan dat geloofwaardigheid opbouwen vooral een werk van lange adem is, met consequent handelen en een rechtlijnige besluitvorming; één ogenblik echter volstaat om deze te verliezen.

“You can fool some of the people all of the time,

and all of the people some of the time

but not all the people all the time.”

Abraham LINCOLN

Tot een congres de Beginselverklaren, de Novemberverklaring en de Fundamenten voor verandering niet veranderden dient u er zich aan te houden en is de enige aanvaardbare oplossing het toekennen van homogene bevoegdheden aan de deelstaten, met inbegrip van de financiële verantwoordelijkheid. De deelstaten moeten zelf de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid krijgen voor de inning van de gelden de ze uitgeven en moeten daarover verantwoording geven aan hun kiezers.

 

Deze autonomie zal het meteen mogelijk maken in Vlaanderen een financierbaar sociaal beleid te voeren dat niet gehypothekeerd wordt door afromen van de resultaten van de baten van haar economische activiteiten.

Een aandachtige lectuur van de congresbesluiten zal u duidelijk maken waarom de V L D in een anderhalf decennium de helft van haar kiezers verloren heeft.

Met vriendelijke groeten van een vastberaden Vlaams Liberaal.

Willy DE WAELE

Ere Burgemeester



BOVEN ZIJN STAND LEVEN ?
donderdag 21 april 2016, 15:56
Filed under: STAATSHERVORMING

OPEN BRIEF  

Aan de heer Kris PEETERS

Vice-eerste minister en minister van Werk, Economie en Consumentenzaken, belast met Buitenlandse Handel. Hertogstraat, 61  1000 BRUSSEL

 

 

Noch Vlaanderen, noch de Vlamingen leven boven hun stand, maar de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest, dank zij de miljarden transfers die Vlaanderen onherroepelijk verarmt en niet bijdragen tot het herstel van het financieel en economisch weefsel van onze zuiderburen.

Doorheen de staatsmisvormingen heen werden bevoegdheden tot in het absurde toe versnipperd en werden onverantwoorde uitgavenstructuren uitgebouwd. Gebrek aan fiscale verantwoordelijkheid en een Bijbelse vermenigvuldiging van politieke mandaten en beleidsniveaus hebben dit land zo goed als onbestuurbaar gemaakt.

De versnippering van de bevoegdheden is onder druk van de Franstaligen,doorgedrukt om de Belgische eenheidsstructuur niet volledig te ontmantelen. Deze bewust ondoorzichtig gehouden staatsstructuur is voor de Franstaligen de gouden toegangspoort tot het Vlaamse financiële manna zonder hetwelk zij regelrecht onder de voogdij zouden vallen van het IMF, de ECB en de OESO omdat zij niet in staat zijn, en nog lang niet zullen zijn, hun politieke beslissingen te financieren, noch hun financiële schuld aan te zuiveren.

Zelfs de Waalse intelligentia zijn er zich van bewust dat deze toestand onhoudbaar is noch langer te verantwoorden; zie onderstaand enige citaten uit de toespraak gehouden op 12 oktober 2015 voor de Alliance Wallonie-France van professor emeritus J. GAZON van de Luikse universiteit, ik citeer:

Le solde net à financer par la Région wallonne autonome se serait donc élevé en 2012 à 11,121 mias, soit 12,37 % du PIB wallon et environ 24 % des dépenses publique wallonnes.
Une telle réalité résultant de la rupture du lien solidaire avec la

Flandre, déclencherait un processus infernal du type de celui que connaît la Grèce qui, en 2009, hasard des chiffres, présentait un solde net à financer en proportion de son PIB proche de celui calculé pour une Wallonie autonome.

Quelles que soient les options institutionnelles futures, la Wallonie ne pourra se soustraire au redressement de ses finances publiques qui nécessite une réduction drastique de son hypertrophie politico- administrative.

La continuité de la Belgique fédérale ne peut subsister que si la Flandre garantit le lien solidaire interrégional, ce qui postule, pour le moins, que les Wallons acceptent la résorption du déficit qui leur est imputable.

De enige aanvaardbare oplossing is het toekennen van homogene bevoegdheden aan de deelstaten, met inbegrip van de financiële verantwoordelijkheid. De deelstaten en de federale structuren moeten zelf de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid krijgen voor de inning van de gelden de ze uitgeven en moeten daarover verantwoording geven aan hun kiezers.

Deze autonomie zal het meteen mogelijk maken in Vlaanderen een financierbaar sociaal beleid te voeren dat niet gehypothekeerd wordt door afromen van de resultaten van de baten van haar economische activiteiten.

Dat is ondermeer uw verantwoordelijkheid, geachte heer vice-eerste minister.

Samen met uw Vlaamse collega’s in het federale parlement beschikt u over een meerderheid om deze voor Vlaanderen niet langer vol te houden financiële aderlating te stoppen en alle bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten met een afgesproken, doorzichtige en resultaat gebonden solidariteit.

Niemand zal dan nog boven zijn stand leven gezien de deelstaten zelf verantwoordelijk worden voor de ontvangsten en de uitgaven en het aangaan en aflossen van de schuld.

Met belangstelling kijk ik uit naar uw antwoord.

Met vriendelijke groeten,

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



ONTSPORING EN ONGELIJKE BEHANDELING
maandag 13 juli 2015, 12:47
Filed under: STAATSHERVORMING

Meer dan 700 jaar geleden versloeg Vlaanderen de elitetroepen van Franse ruiterij, maar slaagt er niet in deze overwinning te consolideren binnen het Belgische staatsverband.

In tegendeel, met een poging om het federaal bestuursmodel in stand te houden werd door de verschillende staatshervormingen heen, onder druk van de Franstaligen en met de collaboratie van de toenmalige klassieke “Vlaamse” politieke formaties, Vlaanderen opgezadeld met ondoorzichtige en overlappende structuren.

Bijzondere meerderheden, veto’s, overmatige financiële transfers, pariteiten in regering, administratie en magistratuur, remmen Vlaanderens bestuurskracht af.

Bovendien bestaat de strategie van de Francofonie er in het personaliteitsbeginsel altijd en overal uit te dragen.

Wanneer het gaat over het Waals grondgebied, dan denkt Franstalig België in termen van territorialiteit. Gaat het daarentegen over Vlaanderen, dan redeneren Franstaligen in termen van personaliteit en taalvrijheid.

Personaliteit is dus geen wederkerig begrip. ‘Le droit des gens’, geldt alleen voor Franstaligen in Vlaanderen niet voor Vlamingen in Wallonië.

Hun taal en hun cultuur, waar ze zich ook bevinden en vestigen, blijft hun ankerpunt.

De klassieke “Vlaamse” politieke formaties hebben aan de uitvoering van deze politiek hun medewerking verleend.

Op 9 maart 1910 verklaarde de minister van Industrie en Werk HUBERT over de Vlamingen die in de streek van Charleroi tewerkgesteld werden: ‘S’ils veulent travailler en pays wallon, ils n’ont qu’à apprendre la langue.

 Vlaamse mandatarissen van dit formaat heeft Vlaanderen helaas niet.

 Wijlen Jos BALEGEER noemt Vlaanderen, in zijn lezenswaardig boek een, VLAANDEREN VOLK ZONDER BOVENLAAG

 Franstaligen die uit vrije wil hun woonplaats in Vlaanderen gekozen hebben weigeren pertinent de taal en de cultuur van de gastgemeenschap te aanvaarden; inzonderheid in de zes randgemeenten hebben zij de Vlaamse gastvrijheid misbruikt om hun taal en hun cultuur te importeren.

 Met de dood in het hart, zoals wijlen minister J. DE SAEGER liet optekenen, werd in 1963 tegemoet gekomen aan de Franstalige eisen door in de zes randgemeenten politieke en administratieve faciliteiten toe te staan.

In de geest van de Vlamingen uitdovend en een middel om zich aan te passen aan de taal en de cultuur van de Vlaamse gastgemeenschap.

De Franstaligen echter gaan en gingen er van uit dat deze politieke en administratieve faciliteiten voor de huidige en nieuwe inwoners voor de eeuwigheid verworven zijn en blijven en hebben deze misbruikt om deze gemeenten verder te verfransen.

Wijlen Hendrik FAYAT liet optekenen dat deze faciliteiten binnen de 10 jaar zouden uitdoven indien binnen het Brussels gewest de taalwetgeving en de taalpariteit niet zou toegepast zijn.

De gevolgen zijn gekend:

  • De taalfaciliteiten zijn grondwettelijk verankerd en kunnen zonder instemming van de Franstalige minderheid niet meer teruggeschroefd worden;
  • Met de 6de staats(mis)vorming werden de zes randgemeenten electoraal afgesplitst van de kieskring Vlaams-Brabant en vormen een afzonderlijk kiesarrondissement Sint-Genesius-Rode, voorbode tot aansluiting bij het Brussels gewest bij een volgende grondwetsherziening.

Die geschiedenis kent voorgaanden; In 1921 werden Haren, Laken en Neder-over-Heembeek en 1954 Evere, Ganshoren en Sint-Agatha-Berchem op basis van betwistbare talentellingen Vlaamse gemeenten bij de Brusselse agglomeratie gevoegd.

Om aan de niet aflatende expansiedrang van de Franstaligen tegemoet te komen werd met de 6de staats(mis)vorming voorzien in de oprichting van een Brusselse hoofdstedelijke Gemeenschap die zich territoriaal uitstrekt over de volledige oude provincie Brabant.

Vlaanderen daarentegen heeft nooit aanspraak gemaakt op grond, macht noch centen van de Franstaligen landgenoten.

Inzake de kinderbijslagregeling heeft de Francofonie haar slag thuis gehaald; er komt één kinderbijslag voor alle Brusselse kinderen.

In uitvoering van de bijzondere wet hebben de Franstaligen partijen beslist om een gemeenschappelijk decreet goed te keuren om de kinderbijslagregeling maximaal te harmoniseren tussen Brussel en Wallonië.

De kinderbijslagregeling wordt naar de “Fédération Wallonie-Bruxelles” getild. Dat is afgesproken in de “ les Accords de la Sainte-Émilie” van 19 september 2014.

De Brusselse regering heeft nu beslist, onder de dekmantel van “schaalvergroting” dat enkel met kinderbijslagfondsen met minimum 40.000 leden zal overlegd worden. Onnodig er op te wijzen dat de kinderbijslagfondsen waarbij de Vlamingen aangesloten zijn ruim onder deze drempel blijven.

Door“ Accords de la Sainte-Émilie” goed te keuren heeft de Francofonie de band tussen de Brusselse Vlamingen en Vlaanderen definitief doorgeknipt; de Vlaamse overheid heeft en zal geen inspraak krijgen op het beleid van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie met als gevolg dat de Brusselse Vlamingen, zonder hun instemming, ingelijfd worden in de Franse gemeenschap (la fédération Bruxelles-Wallonie).

Deze akkoorden zijn (kunnen) eveneens een schending zijn van de Europese regelgeving inzake het vrij verkeer van personen, goederen en diensten. Bovendien zijn (kunnen) deze akkoorden strijdig zijn met de het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van racismediscriminatie:

 Volgens het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie betekent raciale discriminatie “elk onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur gebaseerd op ras, huidskleur, afstamming, of nationale of etnische oorsprong die het doel of effect heeft van opheffing of aantasting van erkenning, genieting of uitoefening, op basis van gelijkwaardigheid, van mensenrechten, en fundamentele vrijheden in het politieke, economische, sociale, culturele of enig ander veld van het openbare leven”.[

 Deze akkoorden leggen onweerlegbaar de strategie van de Francofonie in het Brussels gewest bloot: de Brusselse Vlamingen in het bijzonder en Vlaanderen in het algemeen uitsluiten van de politieke en administratieve beslissingscentra.

De Francofonie in en rond het Brussels Hoofdstedelijke Gewest vult hiermede haar primaire filosofie in: de verdere verfransing van de dienstverlening met, via het BMR besluit (goedgekeurd met een bijzondere meerderheid) een inbraak in de rand en Vlaams-Brabant.

Dankbaar voor de overvloedige Vlaamse financiële transfers (461 miljoen € in uitvoering van de 6de staats(mis)vorming) vult de Brusselse regering he begrip “bundestreue” op zijn minst opmerkelijk in; of anders vertaald: één richting solidariteit.

Geen enkele “Vlaamse” Brusselse excellentie, noch “Vlaams” Brussels parlementslid van de meerderheid heeft daartegen geprotesteerd.

Deze akkoorden hebben helaas niet alleen betrekking op de kinderbijslagregeling maar eveneens inzake gezondheidszorg en bijstand aan personen.

 Franstalige actiegroepen vragen de afschaffing van de contingentering van de RIZIV nummers voor de artsen en artsen-tandartsen omdat de Franstalige universiteiten geen instroombeperking kennen zoals deze in Vlaanderen wordt toegepast en dientengevolge met een overaanbod van afgestudeerden geconfronteerd worden die binnen de afgesproken contingentering geen aanspraak kunnen maken op een RIZIV nummer.

De Franstaligen aarzelen zelfs niet om bij de Raad van Europa en bij de Verenigde Naties hun voorgewende discriminatie aan te klagen om het personaliteitsbeginsel in Vlaanderen af te dwingen

Redelijke en rechtvaardige Vlaamse standpunten daarentegen worden voortdurend geassocieerd met egoïsme en zelfgenoegzaamheid.

Deze ontsporing werd mogelijk gemaakt met de verschillende staatshervormingen die door de klassieke “Vlaamse” politieke formaties goedgekeurd werden.

De grondregels van de democratie, meerderheid en minderheid, werd verlaten en de grondwettelijke organisatie van het federaal staatsverband werd uitgehold door het inschrijven van politieke, administratieve en financiële voorrechten voor de Franstalige minderheid.

Democratie is een staatsvorm waarbij de bevolking soeverein is en niet toelaat dat aan de meerderheid ongewenste maatregelen of wetten kunnen worden opgelegd.

Democratie laat niet toe dat de minderheid haar wil aan de meerderheid opdringt, het democratische besluitvormingsproces verhindert en onmogelijk maakt door de inzichten en overtuigingen van de meerderheid tegen te houden.

Zolang de Franstaligen hun bestuurlijke en politieke inzichten, met de collaboratie van de toenmalige unitaire partijen, konden realiseren is deze democratische besluitvorming nooit in vraag gesteld.

De grondwet van 1831 kon met een 2/3 meerderheid worden herzien en van een meerderheid in taalgroepen en van bijzonder wetten was geen sprake.

Na de opsplitsing van de unitaire partijen, eind 1960 en begin 1970 (CVP in 1968, PVV in 1972 en BSP in 1974) , werd door de Franstaligen deze democratische besluitvorming in vraag gesteld en werden in de grondwet en met bijzondere wetten een aantal voorkeurregelingen voor de Franstaligen ingeschreven.

De herziening van de grondwet tot 1970 was mogelijk met een 2/3 meerderheid; in 1970 werd een meerderheid in beide taalgroepen ingeschreven.

Wijlen Wilfried MARTENS, één van de vaders van deze constructie, laat in zijn memoires noteren, ik citeer:

 

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.    

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstalingen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

                                                             Einde citaat

Bijkomend werden met de alarmbel- en belangenconflict procedures een rem gezet op de Vlaamse demografische meerderheid.

De Vlaamse demografische meerderheid is gesneuveld op het altaar van deze heilloze compromissen cultuur met als gevolg dat redelijke Vlaamse voorstellen niet meer langs democratische weg kunnen worden gerealiseerd.

Rik VAN CAUWELAERT laat in de in De Tijd van zaterdag 11 juli 2015 optekenen:

De burger die zwaar betaald om behoorlijk bestuurd te worden, wordt bedrogen door een kleine cynische politieke klasse voor wie de Wetstraat een zelfbedieningszaak is.

Een beter omschrijving voor de particratie is nauwelijks te vinden.

Een treffend voorbeeld is de houding van de Franstalige partijen bij de stemming over de splitsing van de kieskring B H V in de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken van 7 november 2007.

Alle Franstalige Kamerleden, de huidige eerste minister op kop, verlaten de vergadering en roepen gedurende 2,5 jaar de belangenconflict procedure in zodat een democratisch gestemd wetsvoorstel niet kan worden uitgevoerd.

Sindsdien is het van kwaad naar erger geëvolueerd met als kers op de taart de 6de staats(mis)vorming die voor de Franstaligen bijkomende voorrechten gecreëerd heeft verankerd in de grondwet en met bijzondere wetten.

Een treffend voorbeeld is het verlies van 2 federale Vlaamse Kamerzetels in de kieskring Brussel omdat de “Vlaamse” onderhandelaars het apparenteringsvoorstel tussen de kieskring Vlaams-Brabant en deze van Brussel, voorgesteld en voorbereid door de Conferentie van de Burgemeesters van Halle-Vilvoorde, lieten vallen.

Trouwens, hebben federale verkiezingen in Vlaanderen nog zin? De uitslag bepaalt enkel de politieke machtsverhoudingen binnen Vlaanderen maar deze wordt in de federale Kamer door blokkeringsmechanismen, bereidwillig door de “Vlaamse” politieke formaties aan de Franstaligen verleend, volledig geannuleerd.

In het gerechtelijk arrondissement Brussel konden enkel Franstalige juristen, met uitsluiting van Vlaamse juristen, tot procureur des Konings en arbeidsauditeur worden benoemd.

Het Grondwettelijk Hof heeft deze regeling vernietigd maar de benoeming van deze magistraten gehandhaafd.

In toepassing van “le droit de la personne” zijn er Franstalige parketmagistraten in Halle-Vilvoorde benoemd die bij voorrang de zaken van Franstaligen behandelen.

Op grond van datzelfde princiepe zijn Franstalige rechtscolleges tot heel diep in Vlaanderen bevoegd. Gooik, Roosdaal, Londerzeel, Galmaarden, Lennik… allemaal gemeenten begiftigd met faciliteiten in gerechtszaken.

Er zijn echter geen Nederlandstalige parketmagistraten in Waals-Brabant. Al evenmin zijn er Nederlandstalige rechtbanken in Waver, Waterloo,Grez-Doiceau, La Hulpe, … waar nochtans heel wat Vlamingen wonen.

Door het federaal behouden van de sociale zekerheid en de fiscaliteit wordt het Vlaanderen onmogelijk gemaakt een eigen politiek te bepalen en te financieren en maakt van Vlaanderen het wingewest voor België. De zesde staats(mis)vorming houdt voor Vlaanderen nauwelijks vooruitgang in.

Vlaanderen wordt door de Belgische francofonie gekoloniseerd en heeft zich, met de collaboratie van de “Vlaamse” partijen via de Belgische structuren voorrechten gewaarborgd, die zonder hun toestemming niet kunnen worden gewijzigd.

La Libre Belgique van 15 november 2013 stelt onomwonden vast, ik citeer:

 La Flandre, grande perdante de la sixième réforme de l’Etat

 Oud journalist, Hugo DE RIDDER, over de 6de staatshervorming in Humo, ik citeer:

 Er liep een rilling over mijn rug toen ik staatssecretaris Melchior WATHELET die 1.000 bladzijden aan de premier zag geven. Uit ervaring weet ik dat er om de 10 bladzijden conflictstof inzit die dagen- en nachtelijke onderhandelingen zullen uitlokken. Alles samengevat mag je dus een 100 tal moeilijke knopen verwachten die de volgende jaren de krantenkoppen zullen halen

 Einde citaat

De overdracht van de plantentuin in Meise heeft 11 jaar in beslag genomen.

Naast de grondwettelijke minorisering van de demografische Vlaamse meerderheid wordt Vlaanderen geconfronteerd met een aanslag op de opbrengst van haar economische activiteiten.

De massale financiële transfers, stelt het Rekenhof in haar 25ste rapport vast, hebben niet belet dat de openbare schuld van het Waalse Gewest, 11 miljard € bedraagt; het dubbele van het bedrag dat door de Waalse regering is voorgesteld. Eurostat, de Europese Rekenkamer, komt uit op 18 miljard €.

Dit is het gevolg van het toekennen van alle mogelijke sociale voordelen, tewerkstelling bij de overheid en intercommunales, aanstellingen in raden van bestuur van overheidsbedrijven en noem maar op.

Dit wordt gebruikelijk als kliëntelisme omschreven alhoewel het hier zonder meer het oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen betreft.

Zonder de derde betaler, in casu VLAANDEREN, is dergelijke politiek onmogelijk vol te houden en de hoofdreden waarom het Waals gewest en de Franse gemeenschap zich aan de Belgische eenheidsstaat vastklampen. Deze structuur verlaten betekent het einde.

Het is zo goed als onmogelijk, en wordt doelbewust verhinderd, dat de interregionale geldstromen (‘transfers’) correct in kaart worden gebracht.

In Duitsland wordt het deel van de belastingen dat dient om de armere deelstaten te financieren expliciet apart op de belastingbrief wordt vermeld.

Onze politieke mandatarissen stellen dat deze gegevens te gevoelig zijn en de interpersonele solidariteit in gevaar brengen.

Anders gelezen: het vrijgeven van deze informatie is een bedreiging voor de instandhouding van het Belgische staatsverband.

Reeds op 13 augustus 1996 schreef hoogleraar Bea CANTILLON in Humo, ik citeer:

Maak de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in de Sociale Zekerheid niet te doorzichtig, want als de mensen weten waar al dat geld naar toe vloeit, zullen ze niet meer willen betalen.

 einde citaat

Ondanks dit indrukwekkend Vlaams financieel infuus (geen terug te betalen leningen zoals voor Griekenland) zijn het Waals gewest en de Franse gemeenschap niet in staat, ondanks alle Marshall plannen: hun financieel huishouden te ordenen en zinken verder weg in een budgettair moeras.

 Aan het

  • Ontbreken van een onverantwoord financieel beleid;
  • aan het ontbreken van een deugdelijk onderwijs;
  • aan het ontbreken van rationele investeringen;
  • aan het ontbreken machtuitoefening in functie van het algemeen belang;

kan enkel een einde gemaakt worden onder een voogdij die nauw toekijkt op de politieke bijsturingen en het adequaat gebruik van het Vlaams financieel infuus.

Er zal aan de Waalse beleidsvoerders toch eens duidelijk moeten gemaakt worden dat de uitgaven moeten verdiend worden en niet eindeloos blijven hangen aan het Vlaams financieel infuus zonder uitzicht op een duurzaam herstel.

Griekenland werd voor dergelijke politiek aan de Europese schandpaal genageld en onder de curatele gesteld van het IMF, de OESO en de ECB.

Fons VERPLAETSE, de gewezen gouverneur van de Nationale Bank, stel in Knack van 7 juli 2015 onomwonden, ik citeer:

Problemen worden hier vaak opgelost met gesjacher op z’n Belgisch. Mag ik het zeggen? We leven in een irrationeel land.

 Einde citaat

De Frankfurter Allgemeine verwoordt het treffend, ik citeer:

 

Hat ein Staat, dessen französichsprachiger Teil sich von der Niederländisch sprechenden Bevölkerung gigantisch alimentieren lässt, aber deren Kultur und Historie ostentativ ignoriert, nicht seine Existenz verspielt ? ”

 

De gevolgen voor Vlaanderen van deze desastreuze politiek laten zich voelen.

De jaarlijkse financiële transfers geraamd op 12 miljard € en de uitvoering van de 6de staats(mis)vorming en de bijzondere financieringswet beletten Vlaanderen:

  • Ieder jaar zonder problemen de uitbetaling van de kinderbijslag en de leeftijdsbijslag te financieren
  • Ieder jaar de woonbonus onverkort toe te kennen;
  • Ieder jaar de noodopvang in de Vlaamse jeugdsector aan te pakken;
  • Ieder jaar alle noden in de Vlaamse zorgsector te leningen;
  • Ieder jaar alle investerings- en werkingsbehoeften voor het Vlaams onderwijs op te vangen;
  • Ieder jaar 50.000 sociale woningen kunnen bouwen;
  • Ieder jaar rusthuizen voor bejaarden te bouwen zonder de dagverblijfskost te verhogen;
  •  Ieder jaar de Vlaamse culturele- en sportverenigingen probleemloos te betoelagen;
  • Ieder jaar zonder problemen de infrastructuur en de werking van de Vlaamse kinderopvang te financieren;
  • Ieder jaar minstens 2 Oosterweel verbindingen te realiseren;
  • Ieder jaar de volledige Vlaamse wegeninfrastructuur te renoveren;
  • Ieder jaar de arbeidskost te verlagen en de belastingen te drukken;

Dit staatsverband heeft, met collaboratie van de klassieke “Vlaamse” politieke formaties, om de Franstalige minderheid ter wille te zijn het territorialiteitsbeginsel verlaten, de hoeksteen en de politieke basis voor een vreedzaam samenleven in een federaal staatsverband, evenals de meerderheidsregels en de politieke verantwoordelijkheid voor het gevoerde beleid (‘no taxation without representation’).

Politieke solidariteit betekent dat mandatarissen van het ene landsdeel niet bewust handelen tegen de belangen van een andere deelstaat in.


Een staatsverband dat enkel in stand kan worden gehouden door de meerderheid van zijn bevolking te minoriseren en financieel lam te leggen kan niet overleven.

Wij moeten ons dan ook de vraag durven stellen of het federale bestuursniveau voor Vlaanderen nog enige toegevoegde waarde heeft.

Hoe het staatsverband ook mag genoemd worden is van ondergeschikt belang.

Belangrijk is dat Vlaanderen autonoom beschikt over de opbrengsten van haar economische activiteiten, de verdeling ervan organiseert en de omvang van een doorzichtige, controleerbare en resultaat gebonden solidariteit zelf bepaalt.

Dan pas zal er in Vlaanderen op 11 juli kunnen gefeest worden.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



VLAMINGEN BETALEN – FRANSTALIGEN BEPALEN
zondag 17 augustus 2014, 21:56
Filed under: VLAANDEREN

De voorbije dagen is er enige beroering ontstaan omtrent de opmaak van de begroting van Vlaanderen, de besparingen en nieuwe ontvangsten, na de installatie van de nieuwe Vlaamse regering.

De verenigingen en belangengroepen maken zich zorgen omtrent het afbouwen van hun toelagen die hun werking zal hypothekeren en genoodzaakt worden hogere bijdragen aan de gebruikers te vragen.

Via de media konden wij kennis nemen van de voorgenomen politiek die echter nog niet door de Vlaamse regering goedgekeurd is; zie onderstaande tabel:

 

VLR

 

Vlaams minister voor Welzijn overweegt de bijdrage van de ouders voor de kinderopvang te verhogen met het gevolg dat 8.000 kinderen van deze dienstverlening geen gebruik meer kunnen maken omdat het te duur is. Het staat eveneens zo goed als vast dat de verplichte zorgpremie van 25 € tot 40 € zal worden opgetrokken,

Niemand echter blijft er bij stilstaan dat dit de gevolgen zijn van staatshervormingen en perfide financieringswetten die het Brussel en Wallonië mogelijke maken hun politiek te financieren met Vlaanderen als derde betaler.

Deze overdadige financiële transfers, zonder controle noch resultaatverbintenis en enig zicht op de afbouw ervan, financieren de Brusselse en Waalse inertie; inzonderheid de PS die jarenlang de Belgische politieke structuren uit eigen partijbelang blokkeert om zijn cliëntelisme en syndicaal corporatisme te financieren zonder hetwelk haar bestaanszekerheid gehypothekeerd wordt.

Deze Vlaamse financiële aderlating, georganiseerd en in stand gehouden door de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, wiegen Brussel en Wallonië in slaap en staan hervormingen in de weg. Hervormingen die enkel mogelijk en noodzakelijk worden als de geldstromen ophouden.

De voorbije decennia werd onder druk van de PS, met andermaal de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, de federale budgettaire tekorten in hoofdzaak weggewerkt door verhoging van de middelen, inzonderheid te laste van Vlaanderen omdat besparingen vooral het PS electoraat in Wallonië en Brussel treffen.

Onderstaande kaart toont overduidelijk aan dat de massale financiële injectie de Waals landgenoten niet te goede gekomen is. De PS bindt zijn electoraat met een uitzichtloze uitkeringscultuur (?) die iedere tewerkstellingsmogelijkheid onaantrekkelijk maakt en blokkeert.

De PS is zodanig verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van enig welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de PS en de PS structuren er zelf worden door bedreigd.

 

WERL

 

 

Onderstaande kaart toont in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest een duidelijk stijgende trend aan van deze uitkeringscultuur (?). De pensioenen uitgezonderd vertegenwoordigen de sociale uitkeringen ongeveer de helft van de uitkeringsgerechtigden in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest, in Vlaanderen ongeveer en kwart.

Ook de alleenstaanden en de gezinnen die onder de armoedegrens leven blijven stijgen in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest terwijl het aantal (nog onaanvaardbaar hoog) in Vlaanderen daalt.

 

ARMOEDE

 

Deze financiële transfers hebben ook niet belet dat het Waalse gewest aankijkt tegen een gigantische openbare schuld, die het op de koop toe nog probeerde te verdonkermanen.

Ik citeer uit het 25ste Boek van het Rekenhof:

 Le 25e rapport de la Cour des comptes adressé au Parlement wallon est particulièrement assassin pour les finances wallonnes. En effet, alors que le ministre wallon en charge du Budget André Antoine annonçait en Commission que la dette à long terme de la Région atteignait 6,25 milliards d’euros, la cour arrive à un tout autre montant puisqu’elle annonce une dette de 11,237 milliards d’euros.

Mais c’est dans les conclusions de son rapport que la Cour est la plus sévère pour les finances régionales : “La Cour rappelle que les principes comptables de régularité, de sincérité et d’image fidèle constituent les fondements de toute comptabilité. Toutefois, les bilans et compte de patrimoine établis par la Région n’y répondent actuellement pas. La Cour insiste dès lors sur la nécessité de veiller à ce que ces comptes donnent dorénavant une image fidèle, sincère et régulière de la situation financière et patrimoniale de la Région.”

Deze onverantwoorde jaarlijkse financiële transfers, naargelang de bron en de berekeningswijze tussen de 10 à 16 miljard €,  kan de Vlaamse economie zich niet langer veroorloven zonder zelf de gevolgen er van te ondergaan en noopt de Vlaamse regering ertoe haar middelen te beperken en de dienstverlening af te bouwen.

Uit onverdachte bron; ik citeer La Libre Belgique van 15 november 2013:

Le Fédéral s’en sort très bien. Ce qui n’est pas surprenant, vu que les budgets correspondant à ces compétences ne sont pas transférés dans leur intégralité. Bruxelles se voit refinancée, ce qui était un des objectifs de la réforme. Quant aux autres entités, elles perdent beaucoup de plumes dans l’affaire. C’est particulièrement le cas de la Communauté flamande qui se verra privée de 1,6 à 1,7 milliard d’euros par an à partir de 2016. Rien de moins.

Zelfs de CERPE (Waals economische onderzoekscentrum gevestigd te Namen) stelt vast dat de voortdurende geldstromen naar Wallonië er voor zorgen dat het PS cliëntelisme en syndicaal corporatisme blijven primeren op een ernstige aanpak van de als maar groeiende sociaal-economische problemen. Vier decennia voortdurende achteruitgang van Wallonië is het gevolg.

Het probleem echter is niet de PS, maar de Belgische politieke en administratieve  structuren waarbinnen de PS haar graaicultuur organiseert, andermaal met de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa.

Binnen deze structuren, die zonder de toestemming (vetorechten) van de Franstaligen niet kunnen worden gewijzigd is, zal Vlaanderen verder verarmen en niet meer in staat zijn haar basisbehoeften te financieren zonder beroep te doen op bijkomende middelen of de dienstverlening verder af te bouwen.

De Vlaamse gezinnen, de Vlaamse verenigingen, de Vlaamse belastingbetaler financieren de Belgische structuren, die een noodzakelijke  omslag van het beleid blokkeren, en een voor Vlaanderen aangepast beleid hypothekeren.

Indien zelfs maar de helft van deze financiële transfers in Vlaanderen zou blijven zou de Vlaamse regering niet genoodzaakt zijn 1,7 miljard € te besparen en/of nieuwe ontvangsten te vinden ten laste van de Vlaamse gezinnen, en de Vlaamse verenigingen.

Het Belgische staatsverband, na zes staats(mis)vormingen met bijzondere financieringswetten, ontneemt Vlaanderen de financiële middelen om ZIJN economie te ondersteunen, de tewerkstelling te bevorderen, de sociale economie uit te bouwen, het verenigingsleven te betoelagen, het onderwijs op alle niveaus te organiseren en een goed uitgebouwd sociaal opvangnet in stand te houden.

Zolang deze Belgische hypotheek niet gelicht wordt zal Vlaanderen deze ondemocratische staatsorganisatie blijven ondergaan en haar dienstverlening verder moeten afbouwen en toezien hoe de Vlaams belastingen aangewend worden om Belgische structuren in stand te houden die de Vlaamse welvaart en welzijn op korte termijn onomkeerbaar bezwaren.

Een sociaal-economisch en financieel aangepast beleid voor Vlaanderen voeren is niet haalbaar zonder het lichten van de communautaire hypotheek.

 Door in te gaan op de eisen van de Franstaligen die geen fiscale concurrentie aanvaardden (ondertussen door het Brussels gewest wel toegepast – blz. 91 van het regeerakkoord) blijven de belastingschalen progressief en moeten federaal bepaald worden (blz. 59 van het Vlinderakkoord) hetgeen een Vlaams fiscaal beleid volledig onmogelijk maakt.

Ik citeer professor Lode VEREECK, voormalige Vlaams LDD volksvertegenwoordiger, nu VLD:

Hierdoor worden de noodzakelijke hervormingen – lagere lasten op arbeid en vereenvoudiging van de fiscaliteit – volstrekt onmogelijk gemaakt. Het is duidelijk dat deze staatshervorming voor de Vlamingen nauwelijks vooruitgang inhoudt. Het federaal betonneren van de sociale zekerheid en van de fiscaliteit maakt van Vlaanderen het eeuwige wingewest voor de rest van België.

De Vlaamse gezinnen en de Vlaamse verenigingen ondervinden nu aan den lijve dat  hun middelen en hun werking  bedreigd worden door een verkeerd begrepen solidariteit die gericht is op het in stand houden van een Belgisch systeem en politieke formaties die deze financiële middelen aanwenden om het systeem en zichzelf overeind te houden.

De Vlamingen hebben veel te lang hun politiek lot laten bepalen door Belgische politieke partijen en financieren bovendien binnen deze Belgische systemen hun eigen ondergang.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

 



SPUUGZAT MAAR IN GOED GEZELGSCHAP
woensdag 25 juni 2014, 15:01
Filed under: Uncategorized

HIERNAVOLGEND EEN ZEER ACTUEEL ARTIKEL VAN Pierre THERIE, kolonel SBH or.

DE AUTEUR REFEREERT NAAR EN BESCHRIJFT STIJLVOL DE HYPOCRISIE VAN HET FEDERAAL STAATVERBAND EN DE TOENEMDE ARROGANTIE VAN DE FRANSTALIGEN

Willy DE WAELE

 

MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN

  In de media klonken de Franstalige beschuldigingen aan het adres van de informateur, oh zo vertrouwd: De Franstalige partijen vertrouwen Bart De Wever niet. En dus zal het zijn schuld zijn wanneer zijn informatieopdracht mislukt.

 eens wijzen op hun totaal gebrek aan politieke solidariteit.

 

Mia Doornaert is het spuugzat

 

 In De Standaard van 16 november 2007 schiet barones en columniste Mia Doornaert in een ‘Franse coleire’. Zo schrijft ze: ‘En wat ik spuugzat ben – ras-le-bol – zijn de voortdurende Franstalige beschuldigingen, die overigens niet beperkt blijven tot de PS, over het zogenaamde imperialisme van de Vlamingen. Bij mijn weten zijn het niet de Vlamingen die de taalgrens voortdurend negeren en aanvechten. … Het stoort me telkens weer hoe ze, als in veroverd terrein, winkels binnenkomen en in het Frans beginnen, zonder zelfs de elementaire beleefdheid om ten minste te vragen ‘spreekt u Frans’? En voor we het weten, is er een beduidende Franstalige ‘minderheid’ die faciliteiten en later aansluiting bij Brussel gaat eisen. En die dan de Vlamingen voor imperialisten of fascisten zal uitmaken als zij respect voor de taalgrens vragen.

 We zijn ondertussen zeven jaar verder en aan de beschuldigingen is er nog altijd geen einde gekomen. Ondanks de zo gezegde splitsing van BHV blijft Franstalig Brussel onverdroten een imperialistische politiek volgen: via de ‘metropolitane gemeenschap’ en expansieplannen op de Heizelvlakte die gedeeltelijk in Vlaanderen ligt. Dank zij de zesde staatshervorming worden de Brusselse Vlamingen nog meer geminoriseerd.

 

Vlamingen zijn PS dictaat spuugzat

 

Hoever staan we met de regeringsvorming? Aan het begin van een lange lijdensweg als we de PS-kopstukken Di Rupo en Magnette mogen geloven. Nadat ze beslisten om met CDH een Waalse en Brusselse regering te vormen – wat hun goed recht is – willen ze nu ook de federale onderhandelingen saboteren. Pure arrogantie, niet vanuit de onderbuik zoals de flamboyante Magnette soms doet denken, maar gesteund op een ondemocratische machtsverdeling in het parlement en gevoed door een ervaren machinerie die gewoon is om de lakens uit te delen. Zijn we het vergeten dat diezelfde Magnette eind 2013 in Charleroi zijn militanten duidelijk maakte waarvoor hij staat: ‘Deze fascisten uit het Noorden denken dat ze het recht hebben om ons te controleren omdat ze ons steunen. De dwazen (imbéciles) hebben geluk dat we de belastingen niet alleen in het Noorden kunnen verhogen’. Magnette vergiste zich. Di Rupo I bewees dat het wel mogelijk is om pestbelastingen op te leggen die (hoofdzakelijk) de Vlamingen treffen.

 Wie denkt dat onze solidariteit geapprecieerd wordt dwaalt. Ook Onckelinx maakte duidelijk waarvoor haar partij staat (januari 2014 in Schaarbeek voor de eigen achterban): ons enig doel moet zijn om de Vlaamse koe gedurende nog een tiental jaren uit te melken.

 Wanneer men hoort welke veto’s zowel MR (geen communautair luik) en CDH (geen omslag inzake index en beperking in de werkloosheid) stellen, dan kan men slechts één zaak vaststellen: ALLE Franstalige partijen bewijzen dat ze helemaal geen rekening willen houden met de verkiezingsuitslag in Vlaanderen. Dit ontstellend gebrek aan politieke solidariteit, Franstalige veto’s en grendels, terwijl alle Vlaamse eisen van tafel geveegd worden als ‘inacceptable’, is aanstootgevend. Welke weldenkende Vlaming wil nog verder met zoveel onwil? Spuugzat.

 Volksbedrog zijn we allemaal spuugzat

 

‘Alles kaat koet’ was zowat de mantra waarmee Di Rupo zijn regeringswerk verdedigde. En de minister van Financiën – inderdaad geen gewone – slaagde erin om deze boodschap met een kwinkslag en veel aplomb te verkopen als de grote waarheid. Zelfs een kaalgeschoren minister van Defensie was overtuigd van het goede werk dat Di Rupo I leverde. Dan was er nog een staatssecretaris die de grootste prestatie van de regering mocht te boek stellen: de zesde staatshervorming. Ooit aangekondigd als een raspaardje (waarvoor de Vlamingen geen duit zouden betalen, dixit een Vlaamsgezinde burgemeester in Vlaams Brabant voor de verkiezingen), maar tijdens de onderhandelingen verfrommeld werd tot een scheve dromedaris. Volksbedrog zoals vader Eyskens in 1970 (de grendels) en Jean-Luc Dehaene in 1993 (de scheefgetrokken zetelverdeling) voordeden. Voorwaar een palmares waarop men als staatsman fier kan zijn.

 En het houdt niet op. Elke dag horen we wel ergens hoe afspraken niet gerespecteerd worden. Hoe het geld voor Brussel door de Franstaligen afgewend wordt van het afgesproken doel. En nu de verkiezingen achter de rug zijn blijkt opnieuw dat die ‘alles kaat koet’ show puur volksbedrog was. Nu blijkt dat de besparingsnorm niet werd gehaald en er een bijkomend gat van bijna 2 miljard euro moet gevuld worden. Oeps, de niet-gewone minister van financiën had het tijdens de begrotingscontrole voor de verkiezingen niet gezien.

 En zie, Europa ontdekt dat de Waalse schuld ietsjes hoger ligt: zo’n 5,5 miljard euro waardoor de totale schuld van deze PS regio oploopt tot 16,7 miljard euro. Wie dus denkt dat ‘la grande dame’ Onckelinx zich een beetje liet gaan, toen ze duidelijk maakte dat ze Vlaanderen eerst wou leegmelken, is ronduit naïef.

 Spuugzat al die calimero’s

 

Wordt het niet hoog tijd dat al die Vlaamse calimero’s in de politieke wereld en de media zich eens beraden over hun denkkader? Wat betekent België nog zonder Franstalige politieke solidariteit? Waartoe dient Vlaamse financiële solidariteit wanneer het toch maar de perverse bedoeling blijkt te zijn om Vlaanderen te verarmen?

 Vandaag vraagt CD&V aan De Wever om eerst te bewijzen dat hij een federale regering kan maken vooraleer zich te engageren op Vlaams niveau. ‘Bartje’ moet doen wat ze zelf niet meer kunnen, België laten rekening houden met de Vlaamse belangen. En lukt hij, dan pas door zelf eerst zijn kiezers te bedriegen. Lukt het niet zullen ze hem een staatsbegrafenis bezorgen en met het tripartite regeringschip zijn as uitstrooien in de Schelde ter hoogte van Sint Anneke. Inclusief de traditie om een borreltje te heffen bij het kiezen van het ruime Belgisch sop.

 Hoog tijd dat de Vlaamse politieke families duidelijk maken dat het zo niet verder kan. Dat ze die Franstalige veto’s en grendels spuugzat zijn. Dat ze de hangmatcultuur en onverantwoord omspringen met gekregen geld, spuugzat zijn. Kortom dat ze de PS dictatuur spuugzat zijn. Een dictatuur waarvan de grootste slachtoffers de Walen zijn en de grootste profiteurs de Franstalige politieke kaste. Socialisten die teren op de kansarmen en een economisch kerkhof. Over ongelijkheid gesproken!

 Pjotr