Willy De Waele's Weblog


11 JULI 2017
zaterdag 22 juli 2017, 17:56
Filed under: TOESPRAKEN

Dit zou een Vlaamse feestdag moeten zijn.

Heeft Vlaanderen echter iets te vieren?

 

Meer dan 700 geleden werd Vlaanderen gebrandschat en leeggeroofd, in opdracht van de Franse koning Filips VI, door landvoogd Jacques de CHÂTILLON

Is na al die eeuwen iets veranderd, inderdaad, er is iets veranderd, de landvoogden noemen nu DI RUPO, LUTGEN, CHASTEL en HEDEBOUW

Maar het brandschatten en roven zijn gebleven.

Je kan er niet naast kijken, het federale België is politiek, taalkundig, cultureel, socio-economisch, financieel in twee totaal tegengestelde werelden uiteengevallen die op geen enkele wijze nog samen ordentelijk kunnen bestuurd worden.

De Belgische restfractie wordt nog bijeengehouden omdat de Vlamingen hun demografische meerderheid te grabbel gegooid hebben wat door de Franstaligen gretig gebruikt wordt om hun voorrechten, met Vlaanderen als derde betaler, in stand te houden.

Door de zes staatsmisvormingen heen werd de Vlaamse demografische meerderheid tot een politieke minderheid gedegradeerd.

 5 woorden hebben daartoe volstaan:

EEN MEERDERHEID IN ELKE TAALGROEP

 

Voor de staatsmisvorming van 1970 had de regering (CVPSC en BSPSB) van wijlen Gaston EYSKENS geen 2/3 meerderheid om de Grondwet te herzien.

Wijlen staatsminister O. VANAUDENHOVE (PVV/PRL) reikt vanuit de oppositie de hand onder de voorwaarde van een meerderheid in elke taalgroep om de grondwetsherziening van 1970 goed te keuren.

De super grendel was geboren in de grondwet ingeschreven en niet meer te wijzigen zonder de instemming van de Franstaligen.

 Deze stemtechniek wordt ook gebruikt voor de goedkeuring van bijzondere wetten,  om ondermeer de voorrechten van de Franstaligen te verankeren.

Bovenop deze grendel kunnen de Franstaligen nog beroep doen op:

  •  De belangenconflictprocedure,
  • De alarmbelprocedure.

Wijlen staatsminister Wilfried MARTENS, de uitvinder van het unionistisch federalisme – wat de ook moge betekenen, schijft in zijn memoires:   

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstaligen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

Dit is het doodvonnis van de democratische besluitvorming, goedgekeurd door “Vlaamse” Christen democraten, socialisten en liberalen op het altaar van de heilloze Belgische compromissen cultuur.

Naast deze vergrendelingen zijn de Vlamingen het slachtoffer van paritaire samenstellingen die de Vlaamse demografische meerderheid bijkomend ondergraaft:

  •  De federale ministerraad;
  • Het Grondwettelijk Hof;
  • De algemene vergadering vaan de Raad van State;
  • Het Hof van Cassatie;
  • De Hoge Raad voor Justitie;
  • De hoogste federale ambtenaren.

Dit betekent dat een Vlaams kind minder waard is dan het kind van een Franstalige ouder.

Doorheen de verschillende staatsmisvormingen werd niet alleen een ondoorzichtige staatsstructuur gecreëerd maar tevens een Bijbelse vermenigvuldiging van politieke mandaten.

Dit land is gezegend met 10 parlementen die samen 795 politieke mandaten vertegenwoordigen of 1 mandaat per 14.026 inwoners.

Zal het nog iemand verbazen dat 59,37 % van deze mandaten door de Franstalige minderheid wordt bezet.

Het parlement van de Europese Unie telt 751 mandaten of 1 mandaat per 684.794 inwoners.

Daar bovenop komen nog 6 regeringen:

  • De federale regering: 14 ministers en 3 staatssecretarissen;
  • De Vlaamse regering; 9 ministers;
  • De regering van het Waals Gewest: 8 ministers;
  • De regering van de Franse Gemeenschap: 7 ministers;
  • De regering van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest: 8 ministers;
  • De regering van de Duitstalige Gemeenschap: 4 ministers;

Die mandaten graaicultuur kost de belastingbetaler miljoenen, heeft nauwelijks enige toegevoegde waarde, is de oorzaak van permanente bevoegheidsconflicten en wordt door de particratie in stand gehouden om hun lakeien toe te laten zich aan deze rijke tafelen te laven.

Deze mandaten graaicultuur worst teruggebracht tot tot 2 bestuursniveaus:

  •  De gewesten en de gemeenschappen;
  • De lokale besturen;

Het Brussels Hoofdstedelijke Gewest wordt best afgeschaft en in Vlaanderen geïntegreerd met een één gemeenteraad, één college en één burgemeester en één politiezone.

Vlaanderen beschikt in het federaal parlement over een ruime meerderheid om deze optie te realiseren; de Vlamingen moeten alleen durven.

De burger/kiezer ondergaat en wordt bovendien door de particratie volledig en volkomen buiten spel gezet; particratie die royaal met belastingen overeind gehouden wordt. Jaarlijks wordt onder de politieke partijen 65 miljoen € verdeeld waarover ze naar goeddunken kunnen beschikken.

Lang voor de verkiezingsdag zijn de verkozen des volks, op een zeldzame uitzondering na, gekend omdat de nuttige volgorde op de lijsten door de partijleiders bepaald wordt.

De partijkoelies worden nuttig gerangschikt, de dwarsliggers krijgen geen kans of worden naar onverkiesbare plaatsen verwezen.

Kamervoorzitter Herman DE CROO in KNACK van 28 februari 1996:

Het parlement mag nietsdoen. De meerderheid is morsdood. De parlementsleden van de meerderheid zijn uitgekocht. Neem al die plaatsvervangers van de ministers, die stemmen nooit tegen de regering. Van zelven niet. Ze slikken alles. Ze bidden alle dagen dat hun minister op post blijft. De cohorte sukkelaars zit er bij de gratie van het voortbestaan van de regering.

 In zijn rubriek “Paleis der Natie” in de Tijd van vrijdag 6 november 2016 noteert Rik VAN CAUWELAERT:

Volgens een wat cynisch gestemd Kamerlid van de meerderheid kan het parlement best worden gesloten na de goedkeuring van het regeerakkoord, dat meestal in niets nog lijkt op de verkiezingsprogramma’s van de coalitiepartijen.

Het gevolg is dat het wantrouwen in de klassieke politieke partijen nooit groter is geweest; dit vertaalde zich tijdens de verkiezingen van 25 mei 2014 toen reeds 20 % van de kiezers afhaakten (12 % daagden niet op en 8 % stemde blanco of ongeldig).

Niets laat voorzien dat deze trend gestopt is. Het hart van de democratie, de verkiezingen, stevent af op een fataal infarct.

Veel Vlamingen voelen zich aan hun lot overgelaten en komen in opstand tegen politieke partijen die reeds decennialang congresbesluiten en programma’s goedkeuren die zelden of nooit worden uitgevoerd.

Vlamingen zien met lede ogen aan dat nieuwkomers aanspraak maken op sociale voordelen, zonder er ooit enige bijdrage  voor betaald te hebben, die hen worden ontzegd.

De resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten:

  • Meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;
  • Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;
  •  De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.

De zes staatsmisvormingen komen in geen lichtjaren in de buurt van deze resolutie.

Heeft u zich trouwens ooit afgevraagd hoe de Franstaligen zouden reageren indien:

  •  Vlaamse magistraten bevoegd zouden worden in het arrondissement Nijvel;
  • In het arrondissement Nijvel taalfaciliteiten zouden toegekend worden aan de Nederlandstaligen;
  • Het Waalse Gewest ieder jaar 12 miljard € zou moeten overdragen aan Vlaanderen zonder enige resultaatverbintenis;
  • Vlaanderen aanspraak zou maken op Waals territorium;
  • De grendelgrondwet, de belangenconflictprocedures en de alarmbellen zouden afgeschaft worden;
  • De taalwetgeving in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zou toegepast worden zoals wettelijk voorzien;
  • De procureur van het gerechtelijk arrondissement Brussel verplicht tot de Nederlandse taalrol dient te behoren;

Het is niet nodig een helderziende te zijn om te beseffen dat geen enkele Franstalig parlementslid dergelijke wetsvoorstellen zou in overweging willen nemen laat staan goedkeuren.

Vlamingen hebben het omgekeerde wel goedgekeurd.

Ondanks de massale fiscale aanslag slaagt de federale overheid er niet in zijn begroting pn evenwicht af te sluiten, laat staan met een overschot.

Die politiek leidt ertoe dat de kosten naar de volgende generaties doorgeschoven worden die noch part noch deelhebben aan deze politiek, er niet voor verantwoordelijk zijn, maar de factuur zullen betalen.

Het is dan ook niet meer vanzelfsprekend dat onze kinderen en kleinkinderen het nog beter zullen hebben dan deze generatie, in tegendeel.

Bovendien verliest Vlaanderen in uitvoering van de 6de staatsmisvorming en de bijzonder financieringswet 755.000.000 € (beperking tot 87,5 % van de federale dotatie); een inlevering op het altaar van de Belgische solidariteit.

Deze Vlaamse financiële aderlating zou helemaal niet aan de orde zijn indien de “Vlaamse politieke leiders” de politieke moed hadden de 12.000.000.000 € (520.788.000.000 fr.) in vraag te stellen die jaar zonder controle en zonder resultaatverbintenis naar het Waals gewest en de Franse gemeenschap geruisloos worden doorgesluisd.

 Deze financiële aderlating verhindert Vlaanderen ondermeer (niet cumulatief):

  • Ieder jaar 50.000 sociale woningen te bouwen;
  • Ieder jaar alle werkings- en investeringsbehoeften in het Vlaams onderwijs op te vangen;
  • Ieder jaar alle noden van de Vlaamse Zorgsector te leningen;
  • Ieder jaar de volledige Vlaamse wegeninfrastructuur te renoveren;
  • Ieder jaar rusthuizen voor onze senioren te bouwen zonder de dagverblijfskosten te verhogen;
  • Ieder jaar probleemloos de Vlaamse culturele- en sportverenigingen te betoelagen;
  • Ieder jaar zonder problemen de infrastructuur en de werking van de Vlaamse kinderopvang te financieren;
  • Ieder jaar zonder problemen de kinderbijslag en leeftijdsbonus te financieren;
  • Ieder jaar de belastingen substantieel verlagen zonder de dienstverlening af te moeten bouwen;
  • Ieder jaar de koopkracht verhogen van 692.000 Vlamingen die nu onder de armoedegrens leven;
  • Ieder jaar de 11,2 % kinderen die in Vlaanderen in armoede geboren worden kansen te geven;
  • Ieder jaar de 20 % alleenstaande Vlamingen die nu in armoede leven uitzicht geven op beterschap.

Ondanks deze massale financiële transfers neemt de armoede in Wallonië ziender ogend toe en blijft kampen met een permanente structurele werkloosheid

Dit is het gevolg van het toekennen van alle mogelijke sociale voordelen, tewerkstelling bij de overheid en intercommunales, aanstellingen in raden van bestuur van overheidsbedrijven en noem maar op. Dit wordt gebruikelijk als kliëntelisme omschreven alhoewel het hier zonder meer het oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen betreft.

 Professor Bea CANTILLON daaromtrent schrijft in Humo van 13 augustus 1996:

Maak de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in de Sociale Zekerheid niet te doorzichtig, want als de mensen weten waar al dat geld naar toe vloeit, zullen ze niet meer willen betalen.

Ondanks het massaal Vlaams financieel infuus:

  • Blijft Wallonië kampen met een armoederisico van om en bij de 18%. Zonder deze transfers in de sociale zekerheid loopt dit tot 33% op;
  • Kunnen 1 op 15 gezinnen hun elektriciteitsrekening niet meer betalen;
  • Is de schuldbegeleiding over de laatste 10 jaar met 85% toegenomen.

Zelfs met Vlaanderen als derde betaler (geen terug te betalen leningen zoals voor Griekenland), blijft het Waals gewest en de Franse gemeenschap wegzinken in een financieel moeras, en is de hoofdreden waarom zij zich aan de Belgische eenheidsstaat vastklampen.

 Deze structuur verlaten betekent hun einde.

De financiële transfers, ingevolge een desastreuse federale begrotingspolitiek, belasten Vlaanderen overmatig zijn het gevolg van:

  • De financiering van de verlieslatende kolen- en staalindustrie naar rato van 1 miljard fr. per maand in de beginjaren 70;
  •  De deficit spending en de politiek van de “le retour du coeur” van de PS in 1987;
  •  De abominabele begrotingspolitiek van de paarse regeringen – éénmalige ingrepen en lasten naar de toekomst verschuiven; sales en laese back, de in beslagname van pensioenreserves van Brussel Airport en Belgacom en de verkoop van overheidspatrimonia

Louis VERBEKE, voorzitter van de VLERICK BUSINESS SCHOOL merkt in DE TIJD van 2 september 2014 terecht op, ik citeer:

Wanneer vertellen we eens heel duidelijk op basis van feiten aan het hele land dat het onverantwoord is voor Vlaanderen om 8 à 10 procent van zijn B.B.P. over te dragen om het prompt verloren te zien uitdelen, zonder hoop op beterschap?

Dit is voor “Vlaanderen Feest” geen leuke boodschap, maar de bittere realiteit. Vlamingen kunnen het eigen lot niet bepalen.

De sacro sante heilloze Belgische compromissencultuur verhindert Vlaanderen het eigen huis naar eigen goeddunken in te richten omdat de Belgische voogd, met collaboratie van “Vlaamse politieke formaties”, het product van de Vlaamse economische welvaart afroomt om bezuiden de taalgrens een politiek systeem in stand te houden dat er niet in slaagt en er nooit zal in slagen zijn administratieve en politieke beslissingen te financieren.

Een staatsverband dat enkel in stand kan worden gehouden door de meerderheid van zijn bevolking te minoriseren en financieel lam te leggen kan niet overleven.

Op het altaar van de federale eenheid worden de Vlamingen steeds verder in de verdrukking gedreven, terwijl hun eisen op minstens een rechtvaardige en gelijke behandeling door de federale beleidsmakers, ook “Vlaamse”, met tegenzin aanhoort worden.

Vlaanderen kan de eigen economie niet op de eigen noden afstemmen omdat het op de limieten van een ondemocratische staatsorganisatie te pletter loopt.

Zonder het lichten van deze communautaire hypotheek is een voor Vlaanderen aangepast economisch beleid onmogelijk.

Sociale bescherming financierbaar houden en economisch groeien, veronderstelt de deelstaten deze hefbomen in handen te geven die dit kunnen realiseren.

De door de Francofonie aangevoerde krachten zijn echter volop bezig met het economisch weefsel van Vlaanderen te vernietigen en zullen pas ophouden als de Vlaamse welvaart tot het niveau van de Waalse gedegradeerd is.

Deze tegengestelde maatschappijvisies, worden probleemloos afgedicht, hierin door de regimepers voluit gesteund, tot meerdere glorie van de particratie.

Dit staatsverband kan enkel overleven omdat de Vlamingen nog onvoldoende beseffen en nog niet voldoende aan den lijve ondervinden dat de financiering van hun welvaart en hun welzijn op korte termijn bedreigd wordt door een verkeerd begrepen solidariteit die gericht is op het in stand houden van een politieke cultuur en dito formaties om zichzelf overeind te houden.

Het is een bittere vaststelling dat in dit federale België een rechtmatige en redelijke politieke doelstelling niet meer langs democratische weg kan gerealiseerd worden.

Deze financiële aderlating echter kan via de federale begrotingen afgeremd worden omdat de blokkeringsmechanismen niet van toepassing zijn en als de Christen Democraten, de Liberalen en Sociaal Democraten durven kiezen voor Vlaanderen en voor diegenen die ze verkozen hebben en aan wie ze verantwoording verschuldigd zijn.

Wij moeten ons dan ook de vraag durven stellen of het federale bestuursniveau voor Vlaanderen nog enige toegevoegde waarde heeft.

Het jarenlang aangehouden federaal politiek consensusmodel heeft de federale staat opgezadeld met een gigantische staatsschuld, (430.779.300.000 € per 2017 07 11) die onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zullen moeten aflossen en waarvoor zijn geen enkele verantwoordelijkheid dragen.

Dit politiek systeem bestaat er in de conflicten te beheersen ten koste en ten laste van de meerderheid van dit land.

Het wordt evenwel steeds duidelijker dat de consensuspolitiek niet meer bij machte is crisissen te beheersen en uiteindelijke er onder zal bezwijken.

De Frankfurter Allgemeine verwoordt het treffend, ik citeer:

Hat ein Staat, dessen französichsprachiger Teil sich von der Niederländisch sprechenden Bevölkerung gigantisch alimentieren lässt, aber deren Kultur und Historie ostentativ ignoriert, nicht seine Existenz verspielt ? ”

Het is en blijft een bittere vaststelling dat voor de Vlaamse federale ministers en de Vlaamse federale parlementsleden de opportuniteit van een mandaat nog altijd zwaarder weegt dan het opkomen voor de Vlaamse belangen     

De “VLAAMSE” politieke partijen die deze democratische en financiële amputatie goedgekeurd hebben of aan de uitvoering ervan medewerken zwijgen en ondergaan.

Zij zijn de gevangenen in het SERAIL, zij hebben geen sleutel en ontsnappen is onmogelijk, tenzij zij de Franse bewakers met nieuwe en bijkomende voorrechten omkopen die Vlaanderen verder in de verdrukking storten.

 Hoe het staatsverband ook mag genoemd worden is van ondergeschikt belang.

Belangrijk is dat Vlaanderen autonoom beschikt over de opbrengsten van zijn economische activiteiten, de verdeling ervan binnen Vlaanderen organiseert en de omvang van een doorzichtige en resultaat gebonden solidariteit bepaalt.

 Dan pas zal er in Vlaanderen op 11 juli kunnen gefeest worden.

 

 Blijf gaan voor en blijf geloven

voor Geus en voor Klauwaart

in een VRIJ VLAANDEREN.

 

Willy DE WAELE

Voorzitter

van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen

 

 



11 JULI 2009
zondag 12 juli 2009, 14:53
Filed under: TOESPRAKEN

OUDENAARDE

 11 juli viering 2009

Vlaamse politici lieten ooit hun democratische meerderheidspositie van de Vlamingen door de grondwet afgrendelen.

De regel van de pariteit tussen Nederlandstaligen en Franstaligen verzwakte de Vlaamse inbreng in de besluitvorming op het regeringsvlak en zorgt voor scheeftrekkingen in de overheidsbenoemingen.

De toekenning van taalfaciliteiten op de taalgrens en rond Brussel was een rotoplossing; de kanker van de verfransing zaaide daarna welig uit.

 Manu Ruys – De Tijd dinsdag 6 maart 2005

Sinds het ontstaan van de Belgische staat ondergaan de Vlamingen de actieve verfransing van Vlaanderen. De taal- en administratieve faciliteiten in de zes randgemeenten zijn het tastbare bewijs van het onvermogen en de onwil (onkunde) van de Franstaligen om zich aan te passen aan de taal- en de cultuurgemeenschap waar zijn in volle vrijheid gekozen hebben te verblijven.

De Vlaamse migratie naar Wallonië heeft nooit een actieve vervlaamsingspolitiek in het zuiden des lands voor gevolg gehad; de Vlamingen hebben zich, zoals het hoort, aangepast aan taal en cultuur van hun gastgemeenschap.

 Dat men zich niet vergist, het is de Franstaligen niet te doen om een staatshervorming te onderhandelen maar om de politieke, administratieve en financiële voorrechten te behouden, zelfs uit te breiden.

 Onlangs liet federaal minister B. CLERFAYT optekenen: het Brusselse kiessysteem staat gelijk met apartheid  –  niemand reageert.

 De federale vice-premier D. REYNDERS, stelt de gewaarborgde vertegenwoordiging van de Vlamingen in Brussel in vraag – niemand reageert.

 Het is dan ook naïef te geloven dat de Franstalingen zullen bereid zijn het comfort van het status quo te verlaten; de resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008 laat daaromtrent niet de minste twijfel bestaan.

 Het behouden van de financiële transfers;

  • Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
  •  Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstaligen in de rand;
  •  Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
  •  In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
  •  Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
  •  Eist dat Vlaanderen de conventie over de minderheden goedkeurt;
  •  Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;

 DEZE RESOLUTIE IS DOOR ALLE WAALSE PARTIJEN GOEDGEKEURD

 Nieuwe strategieën worden uitgewerkt om zo weinig mogelijk te moeten toegeven en de voorrechten te behouden.

Zo ook het “Manifeste pour l’Unité Francophone” van november 2006, ik citeer: “La scission de l’arrondissement électoral de Bruxelles-Hal-Vilvorde, exigée par le Parlement flamand, signifie donc la fin du compromis fédéral belge. Elle est à ce titre non négociable si la frontière linguistique est maintenue dans son état actuel. “, einde citaat.

 De Francofonie heeft nooit aanvaard en zal het nooit aanvaarden dat zij haar taalkundige, culturele en administratieve greep op Vlaanderen verloren heeft. Er bestaat echter niet de geringste verwachting dat zij zal ophouden alle middelen te gebruiken om haar electorale en administratieve voorrechten in Vlaams Brabant te behouden en zelfs uit te breiden.

 Het is evenzeer een illusie om te geloven dat Wallonië op eigen kracht in staat zal zijn om de nodige drastische hervormingen door te voeren. Het hoge aantal uitkeringsgerechtigden, samen met het hoge aantal werknemers in Waalse overheidsdienst, die vooral belang hebben bij een status-quo, maakt dat er geen een politieke meerderheid kan gevonden worden die bereid is om het noodzakelijke hervormingen door te voeren. Daardoor zal Wallonië verder wegkwijnen, en de rest van het land meesleuren.

 Diegenen die nog de illusie koesteren dat de Franstaligen tot een dialoog bereid zijn verwijs ik naar de  voorbije jaren. Op geen enkel ogenblik, en niets wijst er op dat die bereidheid nu zou bestaan, waren de Franstaligen tot een constructieve dialoog bereid.

 Ondanks de talrijke staatshervormingen is men er niet in geslaagd een behoorlijk werkend federaal bestuursmodel uit te bouwen omdat de inzichten, beleidsopties en financiering ervan tussen Franstaligen en Vlamingen diametraal tegengesteld zijn; talrijke beleidsdossiers worden te laat of verkeerd aangepakt en door bevoegdheidsoverlappingen heeft niemand nog de eindverantwoordelijkheid.

 De opeenvolgende staatshervormingen hebben de federale staat zo goed als onbestuurbaar gemaakt; deze hervormingen werden steevast afgekocht met als gevolg dat de federale staat, door de oplopende staatsschuld, niet meer kan instaan voor de financiering van de primaire opdrachten:

 Het is ongezien dat de huidige federale premier de bedelstaf opneemt om de gewesten en gemeenschappen te vragen een bijdrage te leveren om het evenwicht van de federale begroting te realiseren.

 Bovendien is de politieke organisatie van de federale staat paradoxaal en surrealistisch, enkele voorbeelden:

 Een gewezen federaal eerste minister behaalt in Vlaanderen 800.000 voorkeurstemmen, maar geen enkele in Wallonië en toch wordt hij federaal premier zonder enige democratische legitimiteit in het andere landsgedeelte;

 Het omgekeerde geldt voor een Luikse vice-premier;

 Als de Vlaamse regering een activeringsbeleid voert en de werklozen streng controleert en daarmede een bijdrage levert aan het verminderen van de werkloosheidsuitgaven komt dat ten goede aan de federale begroting en niet aan Vlaanderen;

 Taalfaciliteiten werden ingesteld om de anderstaligen de mogelijkheid te bieden zich aan te passen – deze worden al decennia lang misbruikt om Vlaams-Brabant doelbewust te verfransen;

 Een meerderheid van de Franstalingen verkiest Engels als tweede taal met als gevolg dat 63 % van de werkzoekenden in Vlaams-Brabant nederlandsonkundig is en niet aan de bak komen.

 Als de Nederlandstalige meerderheid in de Kamercommissie vraagt om de grondwettelijke indeling van de federale staat te respecteren en aldus de kieskring te splitsen worden zij als provocateurs en separatisten bestempeld en dreigt de M R met een blokkering van de instellingen.

 Als de Franstalige gemeentebesturen in de gemeenten Kraainem, Linkebeek en Wezenbeek-Oppem de Grondwet en de taalwetten naast zich neerleggen beschouwen ze dit als een democratisch recht.

 Tijdens de stakingen van 1960/1961 pleit de vakbondsman RENARD voor economisch federalisme; dit wordt gerealiseerd. Wat ze er van gemaakt hebben kan alle dagen vastgesteld worden.

 Dit politiek systeem bestaat er in de conflicten te beheersen ten koste en ten laste van de meerderheid van dit land. Het wordt evenwel steeds duidelijker dat de consensuspolitiek niet meer bij machte is crisissen te beheersen en uiteindelijk er onder zal bezwijken.

 Alle Vlaamse partijen die hieromtrent politieke beslissingen goedgekeurd hebben dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Lang, veel te lang hebben Vlaamse partijen de arrogantie van de Franstaligen ondergaan, en er zelfs mede ingestemd hun democratische meerderheid grondwettelijk te laten afgrendelen.

 Onderhandelingen tussen de gemeenschappen en gewesten hebben enkel kans op slagen indien de Franstaligen bereid worden gevonden financiële verantwoordelijkheid op te nemen voor hun bestuursdaden en respect opbrengen voor de politieke en bestuurlijke organisatie van Vlaanderen en de territoriale integriteit van het Vlaamse grondgebied.

 Sociale bescherming financierbaar houden en economisch groeien, veronderstelt de deelstaten deze hefbomen in handen te geven die dit kunnen realiseren. Vlaanderen en Wallonië moeten een eigen zelfstandig beleid kunnen voeren.

 Ook wie niet voor een zelfstandig Vlaanderen kiest beseft dat enkel een radicaal verleggen van het zwaartepunt van bevoegdheden en middelen naar de deelstaten Vlaanderen en Wallonië uitzicht kan bieden op een beter beleid; zowel voor Vlaanderen als Wallonië omdat zij nu éénmaal specifieke recepten en middelen nodig hebben die federaal niet meer kunnen onderbouwd, noch gerealiseerd worden.

 Dit land heeft inderdaad een probleem en dringend nood aan een andere staatsstructuur. Hoe het nieuwe staatsverband ook moge genoemd worden, doet niets ter zake. Belangrijk is dat de nieuwe structuren verhinderen dat Vlaamse beleidsbeslissingen worden geblokkeerd of  worden tegengehouden door politieke mandatarissen van een ander gewest.

 De reacties van de Franstaligen op het Vlaams regeerakkoord liegen er niet om:

 Alleen al de intentie om ten vroegste in 2011 een

  •  Vlaamse aanvullende kinderbijslagregeling
  • Vlaamse schooltoelage
  • Vlaamse hospitalisatieverzekering

 Te organiseren doet de Franstaligen steigeren, getuige de krantenkoppen van La Libre Belgique “Un embrion de sécurité sociale flamande” en in  Le Soir “Le nord a enclenché son turbo autonomiste”

 Michel KONEN, hoofdredacteur van La Libre Belgique voorspelt een verschroeiend najaar als de Franstaligen, in chronische financiële geldnood, vragende partij worden voor een staatshervorming.

 Het Grondwettelijk Hof oordeelt met het arrest van 26 mei 2003 expliciet dat de regeling zoals ingevoerd bij de kieswet van 13 december 2002 strijdig is met het gelijkheidsbeginsel, beschermd door de artikelen 10 en 11 van de Grondwet.

 Het niet toepassing van het arrest van het Grondwettelijk Hof door de wetgevende en uitvoerende macht is een schaamteloos bedrog en het negeren van de rechtsregels die de overheid zelf opgesteld heeft.

 De grondwet vertegenwoordigt het hoogste gezag in een rechtstaat en verleent de sterkste bescherming aan de meest fundamentele rechten.

 Door de uitvoering van het arrest van het Grondwettelijk Hof van 26 mei 2003 te verhinderen en te dwarsbomen zetten de Franstaligen nog iets veel fundamenteler op de helling: de rechtstaat zelf.

 Als het federale België er niet meer kan voor zorgen dat de grenzen van de deelstaten en de integriteit van de taalgebieden gewaarborgd blijven, biedt het voor Vlaanderen geen enkele meerwaarde meer.

 Tijdens de verkiezingen voor het Europese Parlement van 7 juni 2009 konden kandidaten uit 64 gemeenten van de WAALSE KIESKRING en het FRANSE KIESCOLLEGE in 35 Vlaamse Brabantse gemeenten aan de kiezer worden voorgesteld: het omgekeerde is niet mogelijk.

 De splitsing van de kieskring B H V en van het gerechtelijke arrondissement heeft geen communautaire aspect zoals te pas en te onpas wordt verkondigd, maar iets dat een rechtstaat fundamenteel en veel dieper raakt: het respect voor de grondwet.

 Er kan simpelweg niet onderhandeld worden over dit hele dossier; deze ongrondwettelijke situatie moet eenvoudig door al de betrokken partijen zonder enige compensaties worden rechtgezet.

 Ik stel evenwel vast dat het naleven van de grondwet en het afdwingen van deze naleving in het Belgisch staatverband onmogelijk geworden is.

 Bij de vaststelling dat de overheid de eigen rechtsregels niet respecteert hoeven de burgers, noch de ondergeschikte besturen, zich er neer bij te leggen; zij hebben het morele recht en de plicht zich daaraan te onttrekken en daar niet aan mede te werken.

 Burgers hebben rechten en plichten, maar dat geldt ook voor de overheid. Als de Belgische regering zelfs de grondwet niet meer wenst na te leven, mag je dan van de burgers eigenlijk nog wel verwachten dat ze braaf zullen helpen die wetsovertreding uit te voeren?

 In DIT België kan een rechtmatige en redelijke politieke doelstelling niet meer langs democratische weg worden gerealiseerd. 

 Het is hoog tijd dat de Vlaamse federale parlementsleden het Belgische denkkader verlaten en zich op dezelfde lijn stellen van hun Waalse homoniemen die in de eerste plaats opkomen voor de belangen van hun volk, gewest en gemeenschap en pas het Belgische denkkader hanteren voor zover het in hun financiële kraam past.

 Het is en blijft een bittere vaststelling dat voor Vlaamse federale parlementsleden de opportuniteit van een mandaat nog altijd zwaarder weegt dan het opkomen voor de Vlaamse belangen         

Na de verwarring omtrent de niet splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en de hallucinante toegevingen waartoe de “Vlaamse Onderhandelaars” in 2005 bereid waren stellen wij vast dat de Franstaligen niet nog steeds bereid zijn tot een ernstig en redelijk gesprek tenzij Vlaanderen een verregaande politieke zelfverminking zou aanvaarden.

Door het inroepen van het belangenconflict wordt de stemmig van het wetsvoorstel   – 7 november 2007 – tot splitsing van de kieskring tot minsten het volgend najaar worden uitgesteld;

  •  Ø Franse Gemeenschapsraad: 181 dagen
  • Ø Frans Gemeenschapscommissie: 264 dagen
  • Ø Waals Parlement: 152 dagen in theorie
  • Ø Duitstalige Parlement: 120 dagen in theorie
  • Ø Brussels Parlement: 120 dagen in theorie

 nadien volgt de alarmbelprocedure.

 Wordt ingeroepen door ¾ van een taalgroep zich benadeeld voelt;

 Wetsontwerp wordt doorverwezen naar de regering die paritair samengesteld is;

 Regering kan niet beslissen en neemt ontslag

 Merkwaardig trouwens, het éénzijdig splitsen van de kieskring B H V ontneemt de Franstaligen geen enkel recht.

 In Vlaanderen kunnen zij perfect een Franstalige lijst indienen; Christian VAN EYCKEN van de U F is trouwens in Vlaanderen verkozen en ongestoord de ambtseed afleggen, terwijl dat niet het geval was voor VAN OVERSTRAETEN, verkozen in het arrondissenement Nijvel en verhinderd werd de eed af te leggen.

 Sindsdien wordt de verdere en noodzakelijke afwerking van de staatshervorming naar de Griekse kalender verwezen en daarmee de principes van een goed en coherent bestuur.

 Talrijke beleidsdossiers worden te laat of verkeerd aangepakt en door bevoegdheidsoverlappingen heeft niemand nog de eindverantwoordelijkheid.

 In Vlaanderen bestaat een ruime consensus die het huidig federale bestel als contraproductief ervaren; hier en daar aan het systeem schaven is de beste weg naar een verder durend débacle, waarbij Vlaanderen om de lieve vrede mag blijven betalen

 Bij het vastleggen van de taalgrens werden aan de Franstaligen in zes gemeenten rond Brussel beperkte administratieve en individuele faciliteiten toegestaan die per definitie uitdovend zijn.

 Het is niet te verantwoorden dat voor alle nadien bijkomenden dezelfde voorkeurregeling gehandhaafd blijft.

 Deze Franstaligen in de faciliteitengemeenten en in de andere gemeenten rond Brussel kunnen dan ook niet als een minderheid worden beschouwd omdat zij uit vrije wil hun woonplaats gekozen hebben en er duidelijk van op de hoogte waren, of hoorden te zijn, dat het Nederlands er de enige bestuurstaal is.

 Vlaanderen heeft dan ook geen nood, laat staan enige plicht, om het minderhedenverdrag goed te ratificeren omdat in Vlaanderen geen minderheden (in de correcte zin van het woord: van oudsher gevestigde anderstalige bevolkingsgroepen) zijn.

 De Francofonie blijft ongestraft de vrijheidsbeleving opeisen als een recht, terwijl de Vlaamse vraag naar een gelijkheid als dwang wordt afgedaan en daarbij straal alle arresten van de Raad van State en het Grondwettelijk Hof blijft negeren.

 De eigen Francofone vrijheid wordt als democratie voorgesteld terwijl het Vlaamse streven naar gelijkheid intolerant en racistisch wordt.

 Ik blijf me afvragen hoe het mogelijk is dat de Vlamingen, die de meerderheid in dit land vormen, en die het bovendien financieel recht houden, zo onderdanig de Franskiljonse en Waalse grillen blijven inwilligen.

 Bij dezen mag niet vergeten worden dat ook onze politieke en administratieve homogeniteit en integriteit nog steeds bedreigd wordt door een naburig gewest dat zich de pretentie aanmeet de hoofdstad van Europa te zijn maar er niet in slaagt zichzelf behoorlijk te besturen.

 Door de gehanteerde geluidsnormen is dit gewest is bedreiging is voor de financiële en economische ontplooiing van Vlaams Brabant, inzonderheid Halle-Vilvoorde. Dit is de perfecte vertaling van “Eigen Franstalig volk eerst”.

 Wij moeten ons de vraag durven stellen of het nog zinvol is dit gewest te handhaven; inzonderheid de vaststelling dat de Franstalige bourgeoisie politieke voorrechten blijft eisen in de groene rand rond Brussel.

 Oui, il peut appliquer le principe de territorialité linguistique. Cela signifie que tous les immigrants sont les bienvenus, mais que, s’ils veulent s’installer sur le territoire, ils doivent avoir le courage et l’humilité d’apprendre la langue locale.

 Pour le dire franchement, les facilités me paraissent une bonne chose, à condition qu’elles soient perçues comme transitoires.

( Le vif/L’express 25-06-2004 p. 40 le philosophe Philippe Van Parijs)

 Indien de Franstaligen blijven weigeren de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en van het gerechtelijke arrondissement Brussel, zonder enige compensatie te aanvaarden, moeten zij er zich van bewust worden dat het Belgische staatverband, dat zij zo hoog in hun vaandel voeren, regelrecht op de klippen laten lopen en de fundamenten van het federale België zelf ondergraven.

 In hun mentaliteit moeten de Vlamingen blijven geven en toegeven om dit Belgisch staatsverband boven water te houden en het bovendien nog financieren.

 Het moet ondertussen wel duidelijk zijn dat dit probleem niet door onderhandelen kan worden opgelost, maar enkel door een diepe crisis.

 FRANSTALINGEN IN VLAANDEREN MOETEN ZICH AANPASSEN

NIET DE VLAMINGEN

  • § Wij spreken Nederlands. Daarom, als je deel wilt uitmaken van onze samenleving dan heeft u  geen andere keuze dan onze taal te leren en onze cultuur te aanvaarden
  •  § Vlaanderen is ons LAND, onze GROND, onze MANNIER VAN LEVEN en wij willen u alle mogelijkheden bieden om er van te genieten. Maar dan moeten jullie eens ophouden onze taal, onze cultuur, onze burgers te beledigen.
  •  § Indien u onze taal, onze cultuur en onze levenswijze blijft onderuithalen raden wij u aan gebruik te maken van een Vlaams voorrecht:

HET RECHT OM OP TE STAPPEN

 Wij hebben u niet gedwongen naar hier te komen; u bent uit vrije wil naar hier gekomen.

 AANVAARD VLAANDEREN ZOALS VLAANDEREN U AANVAARDE 

 Op 10 juni 2007 en 7 juni 2009 heeft de kiezer dit duidelijk begrepen en het vertrouwen gegeven aan die partijen die opkomen voor meer Vlaanderen; de andere werden resoluut electoraal afgestraft.

 De kiezer heeft bovendien duidelijk onderstreept dat eerbied voor het gegeven woord de eerste levensvoorwaarde is voor de werking van de democratie; de burger/kiezer moet op het woord en de verbintenissen van de mandatarissen kunnen vertrouwen.

 Sociale bescherming financierbaar houden en economisch groeien, veronderstelt de deelstaten deze hefbomen in handen te geven die dit kunnen realiseren. Vlaanderen en Wallonië moeten een eigen zelfstandig beleid kunnen voeren zoals onlangs nog op overtuigende wijze werd aangetoond door het “Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa”.

 Ook wie niet voor een zelfstandig Vlaanderen kiest beseft dat enkel een radicaal verleggen van het zwaartepunt van bevoegdheden en middelen naar de deelstaten Vlaanderen en Wallonië uitzicht kan bieden op een beter beleid; zowel voor Vlaanderen als Wallonië omdat zij nu éénmaal specifieke recepten en middelen nodig hebben die federaal niet meer kunnen onderbouwd, noch gefinancierd worden.

 Federale solidariteit moet mogelijk blijven, maar dan

  •  doorzichtig,
  • afgesproken,
  • controleerbaar, 
  • resultaatgebonden.

 Vlaanderen moet zelf de omvang van zijn solidariteit met Wallonië bepalen, maar dan om Wallonië structureel te helpen, niet om het PS-cliëntelisme te blijven financieren

 Zoniet dreigt de financiering van de welvaartsstaat, ook in Vlaanderen, problematisch te worden.

 De Waalse politieke leiders, inzonderheid de P S hebben geen vat op deze ontwikkeling omdat zij de noodzakelijke sociale, economische en financiële beslissingen niet kunnen of niet durven nemen.

 Recent nog pleit de P S voorzitter voor een Marshallplan voor Wallonië en Brussel. Dit is echter gedoemd te mislukken omdat de PS niet wil en niet kan raken aan de twee pijlers van zijn systeem:

  • het politiek kliëntelisme ;
  • het syndicaal corporatisme ;

In Wallonië worden alle economische projecten geëvalueerd op basis van deze criteria. De vraag is niet of het banen oplevert, maar welke lokale socialistische baron er de electorale vruchten kan van plukken.

 De Franstalige socialisten zijn zo verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van eender welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de P S er door bedreigd wordt.

 Ondanks de  schandalen, de normenvervaging, het affairisme, regelrechte corruptie en schertsfiguren als DAERDEN blijven onze Waalse landgenoten voor de P S stemmen in de overtuiging dat ze blijvend aan het infuus van de Vlaamse baxters zullen aangesloten blijven.

 Het resultaat van die onvoorwaardelijke solidariteit is voor Brussel en Wallonië desastreus. Deze vorm van solidariteit –heeft ganse bevolkingsgroepen tot onzekere uitkeringsverslaafden veroordeelt.

 Het resultaat hiervan is een massale werkloosheid, die – naar te vrezen valt – maar zal verdwijnen wanneer de getroffen personen hun werkloosheidsvergoeding zullen ruilen voor een karig pensioen.

 Velen onder hen zijn immers gewoonweg niet meer bruikbaar voor de niet-gesubsidiëerde arbeidsmarkt.

 Zolang bijvoorbeeld de Franse Gemeenschap er niet in slaagt om het ondermaatse  onderwijsniveau op te krikken, zullen ze blijven jongeren  afleveren die al bij voorbaat minder geschikt zijn voor de arbeidsmarkt.

Het herstel van het Waalse economische- en sociale weefsel, dat door decennia van contraproductieve onvoorwaardelijke solidariteit grotendeels is vernietigd, zal enkel tot stand komen onder externe dwang, en net zoals België maar een begin heeft gemaakt aan de sanering van de overheidsfinanciën omdat we gedwongen werden door Europa.

Eigen Waalse wetenschappers onderkennen deze vaststelling:

 Henri Capron, professeur à l’ULB :

 Si la solidarité financière flamande cesse, les prestations sociales devront diminuer de 20 % dans le sud du pays

 Pierre Pestieau, professeur à l’ULg

 Un taux de chômage supérieur à 20 % dans certaines régions est un scandale permanent qui devrait empêcher les ministres wallons de dormir.

 Et si, pour réduire cette misère, cela passe par une plus grande flexibilité des horaires ou par une politique plus active de remise des chômeurs dans le circuit du travail, pourquoi pas?

La Wallonie ne peut plus se payer le luxe de ne pas essayer des méthodes qui portent leurs fruits ailleurs.

L’ancien ministre de l’Emploi, Frank Vandenbroucke (SPa), voulait s’inspirer du système danois.

 Les Wallons ont refusé

 
 
 

 

11 juli zou een Vlaamse feestdag moeten zijn; hebben wij echter redenen om te feesten?

 Meer dan 700 jaar gelden werd Vlaanderen geplunderd en gebrandschat door de De Valois’, de Saint-Pols’ en de Chatillons’.

 Is er iets veranderd?

 Inderdaad er is iets veranderd; de De Valois’, de Saint-Pols’ en de Chatillons’ zijn nu MILQUET, REYNDERS en Di Rupo.

 Het plunderen en brandschatten echter is gebleven.

 Vlaanderen zal zijn begrotingsevenwicht tegen 2012 herstellen; het Waalse Gewest en de Franse Gemeenschap tegen 2015, het Brusselse Gewest tegen 2017.

 Ondertussen sturen de Vlaamse politieke partijen steeds meer toppolitici naar het Vlaams Parlement en de Vlaamse regering.

 Wij moeten ons dan ook de vraag durven stellen of het federale bestuursniveau voor Vlaanderen nog enige toegevoegde waarde heeft.

 Een federale kieskring zal daar niets aan veranderen.

 Het ligt dan ook voor de hand enkel het regionale bestuursniveau te handhaven en de federale regering, voor de beleidsdomeinen die nog gezamenlijk kunnen worden uitgeoefend, door de gewesten en de gemeenschappen te laten aanduiden en te financieren.

 Dan pas zal er in Vlaanderen op 11 juli kunnen gefeest worden.

 Ten slotte, goede Vlaamse Vrienden dankbaar voor uw aandacht en luisterbereidheid, vraag ik u enkel:

 Blijf gaan voor en geloven in een

VRIJ VLAANDEREN.

 

Willy DE WAELE

Burgemeester

____