Willy De Waele's Weblog


CONFLICT VLAANDEREN BRUSSEL
vrijdag 24 februari 2017, 14:49
Filed under: STAATSHERVORMING

OPEN BRIEF AAN DE VOORZITTERS VAN DE CD&V, OPEN VLD en SPa

Met de 3de staatshervorming van 1988/1989 werd het Brussels Hoofdstedelijk Gewest opgericht en met de bijzondere wet van 12 januari 1989 kregen de Brusselse instellingen dezelfde bevoegdheden en dezelfde graad van autonomie als de gewesten Vlaanderen en Wallonië. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest oefent zijn bevoegdheden uit door middel van ordonnanties; deze ordonnanties hebben dezelfde rechtskracht als federale wetten en gewestelijke decreten en zijn er niet aan ondergeschikt.

In uitvoering van de 4de staatshervorming werd het Brussels Hoofdstedelijk Gewest bevoegd voor economie, werkgelegenheid, landbouw, waterbeleid, huisvesting, openbare werken, energie, vervoer (met uitzondering van de NMBS), leefmilieu, ruimtelijke ordening en stedenbouw, natuurbehoud, krediet, buitenlandse handel, toezicht over de provincies, de gemeenten en de intercommunales.

Deze regelgevingen werden goedgekeurd met een bijzondere meerderheid zoals voorzien door artikel 4 van de Grondwet:

België omvat vier taalgebieden : het Nederlandse taalgebied, het Franse taalgebied, het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad en het Duitse taalgebied.

 Elke gemeente van het Rijk maakt deel uit van een van deze taalgebieden.

 De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.

UW POLITIEKE FORMATIE HEEFT DEZE REGELGEVING GOEDGEKEURD, DIE DE VLAAMSE DEMOGRAFISCHE MEERDERHEID TOT EEN POLITIEKE MINDERHEID DEGRADEERT EN DEZE KAN NIET MEER GEWIJZIGD WORDEN ZONDER DE TOESTEMMING VAN DE FRANSTALIGEN .

Niemand minder dat wijlen W. MARTENS, één de vaders van de staathervormingen, heeft het in zijn memoires als volgt verwoord:

 Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstaligen telkens zullen worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest heeft op 17 juli 1997 een raam-ordonnantie aangenomen betreffende de strijd tegen geluidshinder in een stedelijke omgeving (B.S. van 23 oktober 1997). Deze tekst vertrouwt de opdracht, tot opstelling van een gewestelijk plan voor de bestrijding van de geluidshinder, toe aan Leefmilieu Brussel (BIM)

In uitvoering van deze raam-ordonnantie heeft het Brussels Hoofdstedelijk Gewest het besluit van 27 mei 1999 genomen betreffende de strijd tegen het lawaai van vliegtuigen dat de normen vastlegt voor het maximaal toelaatbare geluidsniveau waaraan de overvlogen bevolking mag worden blootgesteld (grenswaarden voor de toelaatbare geluidshinder telkens als een vliegtuig overvliegt en voor het algemene lawaai dat wordt veroorzaakt door het luchtverkeer over een welbepaalde periode), en voorziet een tijdsschema voor de invoering van strengere normen.

Dit besluit betreft 3 interventiezones waar de grenswaarden (SEL per passage en LAeq per periode, die specifieke hinderindexen vormen voor het vliegtuiglawaai) niet mogen worden overschreden van 7 tot 23 uur en van 23 tot 7 uur.

Het zal u gekend zijn dat deze regelgeving de tewerkstelling in Vlaanderens 2de economische groeipool hypothekeert en op termijn de teloorgang ervan betekent.

Dat is één van de vele perfide gevolgen van een ondoorzichtige en heilloze compromiscultuur met het oog op de in stand houding van een disparaat federaal staatsverband.

Aangezien het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, zo moge blijken uit de media en het overleg, het besluit van 27 mei 1999 niet wil aanpassen en er wettelijk geen mogelijkheden bestaan om deze ordonnantie ongedaan te maken stellen wij voor dit gewest via de federale begroting droog te leggen.

Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest schendt hiermede artikel 143 § 1 van de Grondwet:

Met het oog op het vermijden van belangenconflicten nemen de federale staat , de gemeenschappen en de gewesten en de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie, in de uitoefening van hun respectieve bevoegdheden, de federale loyauteit in acht.

De verschillende overheden, zo werd tijdens de parlementaire voorbereiding opgetekend, zijn er toe gehouden bij de uitoefening van hun bevoegdheden het evenwicht van de totaalconstructie niet in gevaar brengen en de belangen van de andere geledingen van staat niet schaden (parlementaire stukken Senaat, Binnenlandse Zaken 1991/1992, 100-27/7.3)

IK VRAAG NADRUKKELIJK, OM DE WELVAART EN HET WELZIJN IN VLAANDEREN IN HET ALGEMEEN EN IN EN RONDOM DE LUCHTHAVEN IN HET BIJZONDER TE WAARBORGEN, TER GELEGENHEID VAN DE KOMENDE FEDERALE BUDGETCONTROLE BIJ WIJZE VAN BEWARENDE MAATREGEL ALLE KREDIETEN TEN VOORDELE VAN HET BRUSSELS HOOFDSTEDELIJK GEWEST TE SCHRAPPEN.

 Het behoort immers tot de soevereine bevoegdheid van de Kamer financiële controle uit te oefenen door middel van de jaarlijkse goedkeuring van de staatsbegrotingen en –rekeningen (artikel 74, 3° en 174 van de Grondwet)

Gezien de rijksmiddelenbegroting met een gewone meerderheid goedgekeurd wordt kunnen de Franstaligen geen beroep doen op de stemprocedure voorzien door artikel 4 van de Grondwet. Ik ben er van overtuigd dat u dit wettelijk middel zult gebruiken om de belangen van Vlaanderen te verdedigen en de tewerkstelling in en rond de luchthaven te beschermen en de verdere economische groei mogelijk te maken.

Met 60.000 directe en indirecte werknemers is de luchthaven van Zaventem de op één na grootste economische groeipool van ons land, enkel de haven van Antwerpen doet beter; op de luchthaven zelf zijn er 260 bedrijven actief. Teneinde de toenemende vraag naar arbeidskrachten te kunnen opvangen werken de luchthavenautoriteiten nauw samen met de tewerkstellingsdiensten van de gemeenschappen, vooral met deze van het Brussels Gewest dat aankijkt tegen massale werkloosheid.

Volgens de laatst gekende gegevens zijn 14,1 % Brusselaars in de luchthavenregio tewerkgesteld (antwoord van Vlaams minister F. MUYTERS op een parlementaire vraag van 15 juni 2016). Het zou dan ook de eerste bekommernis moeten zijn van de Brusselse beleidsvoerders om gebruik te maken van de groeimogelijkheden van de luchthaven om de tewerkstelling van de eigen inwoners te ondersteunen.

De arrogante Brusselse beleidsvoerders, die hun politieke en administratieve beslissingen enkel kunnen uitvoeren dank zij de gulle Vlaamse financiële transfers, zijn er echter enkel op uit Vlaanderen onherstelbare economische schade te berokkenen. Het boemerangeffect ontgaat hun duidelijk.

Deze brief zal ondermeer ter informatie overgemaakt worden aan de vertegenwoordigers van het personeel van de luchthaven.

Ik kijkt met belangstelling uit naar uw standpunt.

Met bijzondere hoogachting,

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

 

Advertenties


HERFEDERALISEREN
maandag 8 augustus 2016, 20:41
Filed under: STAATSHERVORMING, Uncategorized

MAANDAG 8 AUGUSTUS 2016

OPEN BRIEF Aan de heren

Alexander DE CROO, minister en Tim VAN DE PUT, burgemeester

__________________________________________

 

Via de media (o.a. Het Nieuwsblad van 16 juli 2016) heeft u de wereld kennis kunnen nemen van uw verzuchtingen in verband met de politieke organisatie van het land; ik citeer:

• Past u voor een discussie over het confederalisme in 2019; uw antwoord: Absoluut.

Het is op zijn minst verwonderlijk en zeer ongepast om als verkozen OVLD mandataris en gezagsdrager een mening te verkondigen die lijnrecht ingaat tegen de ideologie van de partij (artikel 1 van de statuten).

Als u aanvaardt lid te zijn van een vereniging, in casu de OVLD, dan dient u zich te schikken naar de regels die er bij horen (artikel 3 van de statuten). Het zal u bekend zijn wat de gevolgen zijn van het niet naleven van de regels van een vereniging.

Het zal u dan ook waarschijnlijk ontgaan zijn dat de stellinmane – passen voor een confederalislme in 2019 – haaks staat op artikelen 1 en 3 van de statuten goedgekeurd door het statutair congres van 7 juni 2008 en gewijzigd door het statutair congres van 19 maart 2011.

Voor zover u deze uit het oog zou hebben verloren, hiernavolgend de teksten.

 

Artikel 1

&3 Open Vld stelt zich tot doel met alle democratische middelen en zonder enige vorm van discriminatie de Vlaamse, liberale en democratische beginselen en doelstellingen, zoals verwoord in de Beginselverklaring, te verwezenlijken.

§4. Haar ideologische lijn wordt beschreven in de Beginselverklaring van Open Vld.

Artikel 3

§1. Is lid van Open Vld, de natuurlijke persoon die ten minste 16 jaar oud is, zich akkoord verklaart met de Beginselverklaring en door betaling van de lidmaatschapsbijdrage titularis is van de partijlidkaart.

De Beginselverklaring van 1992, door het stichtingscongres goedgekeurd op 15 november 1992, is nochtans zeer duidelijkheid, ik citeer:

(…)
De staatshervorming werkt niet naar behoren. De complexe instellingen die wij sinds 1970 hebben opgebouwd, moeten worden herdacht en vereenvoudigd. Daarom moeten onze gemeenschappen in ons land aan de tafel gaan zitten, nagaan wat ze met elkaar nog willen doen op basis van het susidiariteitsbeginsel een echte doorzichtige federale staat opbouwen met een maximale autonomie voor het bestuursniveau dat het dichts bij de burger staat, namelijk de steden en gemeenten.

Een authentieke federale staat waarin elk van de bestuursniveau’s rechtstreeks onder de controle van de burger staat, zijn eigen inkomsten int en verantwoordelijk is voor de eigen uitgaven, waarin ieder van de deelgebieden een goed afgebakend grondgebied beheert en tussen de deelgebieden een correcte, doorzichtige en omkeerbare solidariteit bestaat.

Met de Novemberverklaring goedgekeurd door het congres van 16 november en 7 december 2002 heeft werd de Beginselverklaring verder uitgewerkt, ik citeer:

(…) De VLD wil een beter statuut voor Vlaanderen door de definitieve keuze voor een confederaal model. Het zwaartepunt komt bij de deelstaten te liggen die bepalen welke bevoegdheden ze aan het federale niveau laten. Het aantal bestuursniveaus moet verminderen, Vlaanderen moet minstens bevoegd worden voor de gezondheidszorgen, de kinderbijslagen, het tewerkstellingsbeleid en de mobiliteit. Taalfaciliteiten moeten uitdoven. Elk bestuursniveau krijgt volledige autonomie. Wat op een lager bestuursniveau kan, hoeft niet hogerop te worden beslist. Solidariteit kan er nooit toe leiden dat de betalende partij op het eind minder middelen krijgt dan de ontvangende partij. Daartoe is het noodzakelijk dat de solidariteit transparant is.

Tenslotte werd met de Fundamenten voor Verandering de inhoud van een moderne federale staatsstructuur vastgelgd, Goedgekeurd met de resolutie door het Congres op 24, 25 en 26 april 1998 te Gent

(…) Wij kiezen voor een moderne federale staatsstructuur met homogene bevoegdheidspakketten op alle niveaus, waarbij de bevoegdheden van de federale overheid worden opgesomd en alle andere taken bij de deelgebieden worden gelegd, en dit binnen een ééngemaakt Europa. Naast de huidige bevoegdheden worden de deelgebieden bevoegd voor de personen en vennootschapsbelasting en krijgen ze alle bevoegdheden op het economisch vlak en op het vlak van de mobiliteit. In het kader van het gezins- en gezondheidsbeleid worden de gezinsbijslagen en gezondheidszorgen in ieder geval overgeheveld naar de Gemeenschappen.

Zij heffen zelf de bijdragen om deze kostencompenserende sociale uitgaven te financieren.

De volledige overheveling van het gezins- en gezondheidsbeleid naar de gemeenschappen moet in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest gepaard gaan met een stipte naleving van de door de grondwet gewaarborgde tweetaligheid door alle overheidsinstellingen en met het invoeren van een correct tweetalig onthaal en een behoorlijke tweetalige dienstverlening in alle betoelaagde instellingen.

 

Voor zover ik kan nagaan zijn deze congresbesluiten en de resoluties nog steeds van kracht en niet vervangen, noch geannuleerd door een congres.

Ondanks de vaststelling dat de liberalen sinds 12 juli 1999 onafgebroken deel uit maken van de federale regeringen is er nog geen begin van uitvoering gegeven aan de Beginselverklaring, noch aan de Fundamenten voor Verandering noch aan de Novemberverklaring.

In tegendeel, door de diverse staats(mis)hervormingen heen, met medewerking van de VLD, werd de Vlaamse demografische meerderheid gedegradeerd tot een politieke minderheid, en tegen alle principes in werd de grondwet misbruikt om de Franstaligen te bedienen met electorale, bestuurlijke, juridische en financiële voorrechten, die zonder hun toestemming niet meer kunnen worden teruggeschroefd.

De Beginselverklaring van 15 november 1992 had nochtans de vinger op de wonde gelegd, ik citeer:

(,,,) Te vaak werden verkiezingsbeloften verbroken waardoor burgers hun vertrouwen in de traditionele partijen hebben verloren. Daarin wortelt de diepe malaise, waardoor vele burgers zich afkeren van onze democratie, ontgoochelt als ze zijn over de politieke partijen die niet bij machte blijken het roer om te gooien.

Volgens artikel 28 van de statuten, zie hieronder, is de Statutaire Commissie bevoegd op te treden wanneer gehandeld wordt op een wijze strijdig met de Beginselverklaring.

Uw stellingname heren is overduidelijk strijdig met de Beginselverklaring die in de statuten opgenomen is en de uitwerking door de Novemberverklaring en de Fundamenten voor Verandering.

Artikel 28

De Statutaire Commissie waakt over de correcte toepassing van de statuten. De Commissie is bevoegd voor het in eerste aanleg onderzoeken en beslechten van klachten en geschillen waarbij één of meerdere belanghebbende leden of partijorganen betrokken zijn. De Commissie treedt op wanneer de statuten en het reglement niet worden nageleefd, wanneer gehandeld wordt op een wijze strijdig met de Beginselverklaring of wanneer ernstige schade wordt berokkend aan de partij.

 

Gezien artikel 30 de rechtsopvolging regelt, zie onderstaand, zijn de Beginselverklaring, de Novemberverklaring en de Fundamenten voor Verandering van toepassing voor alle leden van Open V L D.

Artikel 30

§1. De partij Open Vlaamse Liberalen en Democraten, afgekort Open VLD, is de rechtsopvolger van de VLD – Vlaamse Liberalen en Democraten – Partij van de Burger.

Met de resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten zijn jullie duidelijk vertrouwd:

! meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;

!Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;

! De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.

! De bevoegdheden van de deelstaten om de eigen instellingen te regelen dient uitgebreid te worden. De deelstaten moeten een eigen grondwettelijke autonomie verwerven, met eerbiediging van het federaal kader.

Niet alleen heeft u, met uw verklaring de statuten geschonden, maar met uw voorstel om een aantal bevoegdheden te her federaliseren biedt u de Franstaligen de mogelijkheid om misbruik te maken van blokkeringsmachismen (bijzondere stemtechnieken) om iedere redelijke Vlaamse politieke voorstel die hen niet zint af te blokken.

De Franstaligen schikken er niet voor terug deze blokkeringsmechanismen te gebruiken. U zal zich desbetreffend zeker de stemming in de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken van 15 november 2007 houdende splitsing van de kieskring B-H-V herinneren. Meerderheid tegen minderheid werd de splitsing goedgekeurd. Dit democratisch genomen besluit is nooit wet geworden omdat de Franstalige minderheid dit gedurende 2,5 jaar tegengehouden heeft door het inroepen van de belangenconflictprocedure.

Uw voorstel tot herfederalisering opent eveneens de deur voor het consumptiefederalisme dat mede verantwoordelijk is de opbouw van de staatsschuld.

Uit onverdachte bron; ik citeer:

Op 6 november 2002 verklaarde Karel De Gucht, toen voorzitter van de Vlaamse liberalen: “België is ter dood veroordeeld. Het zal verdampen en intussen brengt het geen meerwaarde meer aan Vlaanderen. Het is onaanvaardbaar dat Vlaanderen meer betaalt voor gezondheidszorg en minder terugkrijgt van Wallonië.”

Graag herinner ik u er aan dat geloofwaardigheid opbouwen vooral een werk van lange adem is, met consequent handelen en een rechtlijnige besluitvorming; één ogenblik echter volstaat om deze te verliezen.

“You can fool some of the people all of the time,

and all of the people some of the time

but not all the people all the time.”

Abraham LINCOLN

Tot een congres de Beginselverklaren, de Novemberverklaring en de Fundamenten voor verandering niet veranderden dient u er zich aan te houden en is de enige aanvaardbare oplossing het toekennen van homogene bevoegdheden aan de deelstaten, met inbegrip van de financiële verantwoordelijkheid. De deelstaten moeten zelf de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid krijgen voor de inning van de gelden de ze uitgeven en moeten daarover verantwoording geven aan hun kiezers.

 

Deze autonomie zal het meteen mogelijk maken in Vlaanderen een financierbaar sociaal beleid te voeren dat niet gehypothekeerd wordt door afromen van de resultaten van de baten van haar economische activiteiten.

Een aandachtige lectuur van de congresbesluiten zal u duidelijk maken waarom de V L D in een anderhalf decennium de helft van haar kiezers verloren heeft.

Met vriendelijke groeten van een vastberaden Vlaams Liberaal.

Willy DE WAELE

Ere Burgemeester



BOVEN ZIJN STAND LEVEN ?
donderdag 21 april 2016, 15:56
Filed under: STAATSHERVORMING

OPEN BRIEF  

Aan de heer Kris PEETERS

Vice-eerste minister en minister van Werk, Economie en Consumentenzaken, belast met Buitenlandse Handel. Hertogstraat, 61  1000 BRUSSEL

 

 

Noch Vlaanderen, noch de Vlamingen leven boven hun stand, maar de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest, dank zij de miljarden transfers die Vlaanderen onherroepelijk verarmt en niet bijdragen tot het herstel van het financieel en economisch weefsel van onze zuiderburen.

Doorheen de staatsmisvormingen heen werden bevoegdheden tot in het absurde toe versnipperd en werden onverantwoorde uitgavenstructuren uitgebouwd. Gebrek aan fiscale verantwoordelijkheid en een Bijbelse vermenigvuldiging van politieke mandaten en beleidsniveaus hebben dit land zo goed als onbestuurbaar gemaakt.

De versnippering van de bevoegdheden is onder druk van de Franstaligen,doorgedrukt om de Belgische eenheidsstructuur niet volledig te ontmantelen. Deze bewust ondoorzichtig gehouden staatsstructuur is voor de Franstaligen de gouden toegangspoort tot het Vlaamse financiële manna zonder hetwelk zij regelrecht onder de voogdij zouden vallen van het IMF, de ECB en de OESO omdat zij niet in staat zijn, en nog lang niet zullen zijn, hun politieke beslissingen te financieren, noch hun financiële schuld aan te zuiveren.

Zelfs de Waalse intelligentia zijn er zich van bewust dat deze toestand onhoudbaar is noch langer te verantwoorden; zie onderstaand enige citaten uit de toespraak gehouden op 12 oktober 2015 voor de Alliance Wallonie-France van professor emeritus J. GAZON van de Luikse universiteit, ik citeer:

Le solde net à financer par la Région wallonne autonome se serait donc élevé en 2012 à 11,121 mias, soit 12,37 % du PIB wallon et environ 24 % des dépenses publique wallonnes.
Une telle réalité résultant de la rupture du lien solidaire avec la

Flandre, déclencherait un processus infernal du type de celui que connaît la Grèce qui, en 2009, hasard des chiffres, présentait un solde net à financer en proportion de son PIB proche de celui calculé pour une Wallonie autonome.

Quelles que soient les options institutionnelles futures, la Wallonie ne pourra se soustraire au redressement de ses finances publiques qui nécessite une réduction drastique de son hypertrophie politico- administrative.

La continuité de la Belgique fédérale ne peut subsister que si la Flandre garantit le lien solidaire interrégional, ce qui postule, pour le moins, que les Wallons acceptent la résorption du déficit qui leur est imputable.

De enige aanvaardbare oplossing is het toekennen van homogene bevoegdheden aan de deelstaten, met inbegrip van de financiële verantwoordelijkheid. De deelstaten en de federale structuren moeten zelf de bevoegdheid en de verantwoordelijkheid krijgen voor de inning van de gelden de ze uitgeven en moeten daarover verantwoording geven aan hun kiezers.

Deze autonomie zal het meteen mogelijk maken in Vlaanderen een financierbaar sociaal beleid te voeren dat niet gehypothekeerd wordt door afromen van de resultaten van de baten van haar economische activiteiten.

Dat is ondermeer uw verantwoordelijkheid, geachte heer vice-eerste minister.

Samen met uw Vlaamse collega’s in het federale parlement beschikt u over een meerderheid om deze voor Vlaanderen niet langer vol te houden financiële aderlating te stoppen en alle bevoegdheden over te hevelen naar de deelstaten met een afgesproken, doorzichtige en resultaat gebonden solidariteit.

Niemand zal dan nog boven zijn stand leven gezien de deelstaten zelf verantwoordelijk worden voor de ontvangsten en de uitgaven en het aangaan en aflossen van de schuld.

Met belangstelling kijk ik uit naar uw antwoord.

Met vriendelijke groeten,

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



ONTSPORING EN ONGELIJKE BEHANDELING
maandag 13 juli 2015, 12:47
Filed under: STAATSHERVORMING

Meer dan 700 jaar geleden versloeg Vlaanderen de elitetroepen van Franse ruiterij, maar slaagt er niet in deze overwinning te consolideren binnen het Belgische staatsverband.

In tegendeel, met een poging om het federaal bestuursmodel in stand te houden werd door de verschillende staatshervormingen heen, onder druk van de Franstaligen en met de collaboratie van de toenmalige klassieke “Vlaamse” politieke formaties, Vlaanderen opgezadeld met ondoorzichtige en overlappende structuren.

Bijzondere meerderheden, veto’s, overmatige financiële transfers, pariteiten in regering, administratie en magistratuur, remmen Vlaanderens bestuurskracht af.

Bovendien bestaat de strategie van de Francofonie er in het personaliteitsbeginsel altijd en overal uit te dragen.

Wanneer het gaat over het Waals grondgebied, dan denkt Franstalig België in termen van territorialiteit. Gaat het daarentegen over Vlaanderen, dan redeneren Franstaligen in termen van personaliteit en taalvrijheid.

Personaliteit is dus geen wederkerig begrip. ‘Le droit des gens’, geldt alleen voor Franstaligen in Vlaanderen niet voor Vlamingen in Wallonië.

Hun taal en hun cultuur, waar ze zich ook bevinden en vestigen, blijft hun ankerpunt.

De klassieke “Vlaamse” politieke formaties hebben aan de uitvoering van deze politiek hun medewerking verleend.

Op 9 maart 1910 verklaarde de minister van Industrie en Werk HUBERT over de Vlamingen die in de streek van Charleroi tewerkgesteld werden: ‘S’ils veulent travailler en pays wallon, ils n’ont qu’à apprendre la langue.

 Vlaamse mandatarissen van dit formaat heeft Vlaanderen helaas niet.

 Wijlen Jos BALEGEER noemt Vlaanderen, in zijn lezenswaardig boek een, VLAANDEREN VOLK ZONDER BOVENLAAG

 Franstaligen die uit vrije wil hun woonplaats in Vlaanderen gekozen hebben weigeren pertinent de taal en de cultuur van de gastgemeenschap te aanvaarden; inzonderheid in de zes randgemeenten hebben zij de Vlaamse gastvrijheid misbruikt om hun taal en hun cultuur te importeren.

 Met de dood in het hart, zoals wijlen minister J. DE SAEGER liet optekenen, werd in 1963 tegemoet gekomen aan de Franstalige eisen door in de zes randgemeenten politieke en administratieve faciliteiten toe te staan.

In de geest van de Vlamingen uitdovend en een middel om zich aan te passen aan de taal en de cultuur van de Vlaamse gastgemeenschap.

De Franstaligen echter gaan en gingen er van uit dat deze politieke en administratieve faciliteiten voor de huidige en nieuwe inwoners voor de eeuwigheid verworven zijn en blijven en hebben deze misbruikt om deze gemeenten verder te verfransen.

Wijlen Hendrik FAYAT liet optekenen dat deze faciliteiten binnen de 10 jaar zouden uitdoven indien binnen het Brussels gewest de taalwetgeving en de taalpariteit niet zou toegepast zijn.

De gevolgen zijn gekend:

  • De taalfaciliteiten zijn grondwettelijk verankerd en kunnen zonder instemming van de Franstalige minderheid niet meer teruggeschroefd worden;
  • Met de 6de staats(mis)vorming werden de zes randgemeenten electoraal afgesplitst van de kieskring Vlaams-Brabant en vormen een afzonderlijk kiesarrondissement Sint-Genesius-Rode, voorbode tot aansluiting bij het Brussels gewest bij een volgende grondwetsherziening.

Die geschiedenis kent voorgaanden; In 1921 werden Haren, Laken en Neder-over-Heembeek en 1954 Evere, Ganshoren en Sint-Agatha-Berchem op basis van betwistbare talentellingen Vlaamse gemeenten bij de Brusselse agglomeratie gevoegd.

Om aan de niet aflatende expansiedrang van de Franstaligen tegemoet te komen werd met de 6de staats(mis)vorming voorzien in de oprichting van een Brusselse hoofdstedelijke Gemeenschap die zich territoriaal uitstrekt over de volledige oude provincie Brabant.

Vlaanderen daarentegen heeft nooit aanspraak gemaakt op grond, macht noch centen van de Franstaligen landgenoten.

Inzake de kinderbijslagregeling heeft de Francofonie haar slag thuis gehaald; er komt één kinderbijslag voor alle Brusselse kinderen.

In uitvoering van de bijzondere wet hebben de Franstaligen partijen beslist om een gemeenschappelijk decreet goed te keuren om de kinderbijslagregeling maximaal te harmoniseren tussen Brussel en Wallonië.

De kinderbijslagregeling wordt naar de “Fédération Wallonie-Bruxelles” getild. Dat is afgesproken in de “ les Accords de la Sainte-Émilie” van 19 september 2014.

De Brusselse regering heeft nu beslist, onder de dekmantel van “schaalvergroting” dat enkel met kinderbijslagfondsen met minimum 40.000 leden zal overlegd worden. Onnodig er op te wijzen dat de kinderbijslagfondsen waarbij de Vlamingen aangesloten zijn ruim onder deze drempel blijven.

Door“ Accords de la Sainte-Émilie” goed te keuren heeft de Francofonie de band tussen de Brusselse Vlamingen en Vlaanderen definitief doorgeknipt; de Vlaamse overheid heeft en zal geen inspraak krijgen op het beleid van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie met als gevolg dat de Brusselse Vlamingen, zonder hun instemming, ingelijfd worden in de Franse gemeenschap (la fédération Bruxelles-Wallonie).

Deze akkoorden zijn (kunnen) eveneens een schending zijn van de Europese regelgeving inzake het vrij verkeer van personen, goederen en diensten. Bovendien zijn (kunnen) deze akkoorden strijdig zijn met de het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van racismediscriminatie:

 Volgens het Internationaal Verdrag inzake de uitbanning van elke vorm van rassendiscriminatie betekent raciale discriminatie “elk onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur gebaseerd op ras, huidskleur, afstamming, of nationale of etnische oorsprong die het doel of effect heeft van opheffing of aantasting van erkenning, genieting of uitoefening, op basis van gelijkwaardigheid, van mensenrechten, en fundamentele vrijheden in het politieke, economische, sociale, culturele of enig ander veld van het openbare leven”.[

 Deze akkoorden leggen onweerlegbaar de strategie van de Francofonie in het Brussels gewest bloot: de Brusselse Vlamingen in het bijzonder en Vlaanderen in het algemeen uitsluiten van de politieke en administratieve beslissingscentra.

De Francofonie in en rond het Brussels Hoofdstedelijke Gewest vult hiermede haar primaire filosofie in: de verdere verfransing van de dienstverlening met, via het BMR besluit (goedgekeurd met een bijzondere meerderheid) een inbraak in de rand en Vlaams-Brabant.

Dankbaar voor de overvloedige Vlaamse financiële transfers (461 miljoen € in uitvoering van de 6de staats(mis)vorming) vult de Brusselse regering he begrip “bundestreue” op zijn minst opmerkelijk in; of anders vertaald: één richting solidariteit.

Geen enkele “Vlaamse” Brusselse excellentie, noch “Vlaams” Brussels parlementslid van de meerderheid heeft daartegen geprotesteerd.

Deze akkoorden hebben helaas niet alleen betrekking op de kinderbijslagregeling maar eveneens inzake gezondheidszorg en bijstand aan personen.

 Franstalige actiegroepen vragen de afschaffing van de contingentering van de RIZIV nummers voor de artsen en artsen-tandartsen omdat de Franstalige universiteiten geen instroombeperking kennen zoals deze in Vlaanderen wordt toegepast en dientengevolge met een overaanbod van afgestudeerden geconfronteerd worden die binnen de afgesproken contingentering geen aanspraak kunnen maken op een RIZIV nummer.

De Franstaligen aarzelen zelfs niet om bij de Raad van Europa en bij de Verenigde Naties hun voorgewende discriminatie aan te klagen om het personaliteitsbeginsel in Vlaanderen af te dwingen

Redelijke en rechtvaardige Vlaamse standpunten daarentegen worden voortdurend geassocieerd met egoïsme en zelfgenoegzaamheid.

Deze ontsporing werd mogelijk gemaakt met de verschillende staatshervormingen die door de klassieke “Vlaamse” politieke formaties goedgekeurd werden.

De grondregels van de democratie, meerderheid en minderheid, werd verlaten en de grondwettelijke organisatie van het federaal staatsverband werd uitgehold door het inschrijven van politieke, administratieve en financiële voorrechten voor de Franstalige minderheid.

Democratie is een staatsvorm waarbij de bevolking soeverein is en niet toelaat dat aan de meerderheid ongewenste maatregelen of wetten kunnen worden opgelegd.

Democratie laat niet toe dat de minderheid haar wil aan de meerderheid opdringt, het democratische besluitvormingsproces verhindert en onmogelijk maakt door de inzichten en overtuigingen van de meerderheid tegen te houden.

Zolang de Franstaligen hun bestuurlijke en politieke inzichten, met de collaboratie van de toenmalige unitaire partijen, konden realiseren is deze democratische besluitvorming nooit in vraag gesteld.

De grondwet van 1831 kon met een 2/3 meerderheid worden herzien en van een meerderheid in taalgroepen en van bijzonder wetten was geen sprake.

Na de opsplitsing van de unitaire partijen, eind 1960 en begin 1970 (CVP in 1968, PVV in 1972 en BSP in 1974) , werd door de Franstaligen deze democratische besluitvorming in vraag gesteld en werden in de grondwet en met bijzondere wetten een aantal voorkeurregelingen voor de Franstaligen ingeschreven.

De herziening van de grondwet tot 1970 was mogelijk met een 2/3 meerderheid; in 1970 werd een meerderheid in beide taalgroepen ingeschreven.

Wijlen Wilfried MARTENS, één van de vaders van deze constructie, laat in zijn memoires noteren, ik citeer:

 

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.    

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstalingen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

                                                             Einde citaat

Bijkomend werden met de alarmbel- en belangenconflict procedures een rem gezet op de Vlaamse demografische meerderheid.

De Vlaamse demografische meerderheid is gesneuveld op het altaar van deze heilloze compromissen cultuur met als gevolg dat redelijke Vlaamse voorstellen niet meer langs democratische weg kunnen worden gerealiseerd.

Rik VAN CAUWELAERT laat in de in De Tijd van zaterdag 11 juli 2015 optekenen:

De burger die zwaar betaald om behoorlijk bestuurd te worden, wordt bedrogen door een kleine cynische politieke klasse voor wie de Wetstraat een zelfbedieningszaak is.

Een beter omschrijving voor de particratie is nauwelijks te vinden.

Een treffend voorbeeld is de houding van de Franstalige partijen bij de stemming over de splitsing van de kieskring B H V in de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken van 7 november 2007.

Alle Franstalige Kamerleden, de huidige eerste minister op kop, verlaten de vergadering en roepen gedurende 2,5 jaar de belangenconflict procedure in zodat een democratisch gestemd wetsvoorstel niet kan worden uitgevoerd.

Sindsdien is het van kwaad naar erger geëvolueerd met als kers op de taart de 6de staats(mis)vorming die voor de Franstaligen bijkomende voorrechten gecreëerd heeft verankerd in de grondwet en met bijzondere wetten.

Een treffend voorbeeld is het verlies van 2 federale Vlaamse Kamerzetels in de kieskring Brussel omdat de “Vlaamse” onderhandelaars het apparenteringsvoorstel tussen de kieskring Vlaams-Brabant en deze van Brussel, voorgesteld en voorbereid door de Conferentie van de Burgemeesters van Halle-Vilvoorde, lieten vallen.

Trouwens, hebben federale verkiezingen in Vlaanderen nog zin? De uitslag bepaalt enkel de politieke machtsverhoudingen binnen Vlaanderen maar deze wordt in de federale Kamer door blokkeringsmechanismen, bereidwillig door de “Vlaamse” politieke formaties aan de Franstaligen verleend, volledig geannuleerd.

In het gerechtelijk arrondissement Brussel konden enkel Franstalige juristen, met uitsluiting van Vlaamse juristen, tot procureur des Konings en arbeidsauditeur worden benoemd.

Het Grondwettelijk Hof heeft deze regeling vernietigd maar de benoeming van deze magistraten gehandhaafd.

In toepassing van “le droit de la personne” zijn er Franstalige parketmagistraten in Halle-Vilvoorde benoemd die bij voorrang de zaken van Franstaligen behandelen.

Op grond van datzelfde princiepe zijn Franstalige rechtscolleges tot heel diep in Vlaanderen bevoegd. Gooik, Roosdaal, Londerzeel, Galmaarden, Lennik… allemaal gemeenten begiftigd met faciliteiten in gerechtszaken.

Er zijn echter geen Nederlandstalige parketmagistraten in Waals-Brabant. Al evenmin zijn er Nederlandstalige rechtbanken in Waver, Waterloo,Grez-Doiceau, La Hulpe, … waar nochtans heel wat Vlamingen wonen.

Door het federaal behouden van de sociale zekerheid en de fiscaliteit wordt het Vlaanderen onmogelijk gemaakt een eigen politiek te bepalen en te financieren en maakt van Vlaanderen het wingewest voor België. De zesde staats(mis)vorming houdt voor Vlaanderen nauwelijks vooruitgang in.

Vlaanderen wordt door de Belgische francofonie gekoloniseerd en heeft zich, met de collaboratie van de “Vlaamse” partijen via de Belgische structuren voorrechten gewaarborgd, die zonder hun toestemming niet kunnen worden gewijzigd.

La Libre Belgique van 15 november 2013 stelt onomwonden vast, ik citeer:

 La Flandre, grande perdante de la sixième réforme de l’Etat

 Oud journalist, Hugo DE RIDDER, over de 6de staatshervorming in Humo, ik citeer:

 Er liep een rilling over mijn rug toen ik staatssecretaris Melchior WATHELET die 1.000 bladzijden aan de premier zag geven. Uit ervaring weet ik dat er om de 10 bladzijden conflictstof inzit die dagen- en nachtelijke onderhandelingen zullen uitlokken. Alles samengevat mag je dus een 100 tal moeilijke knopen verwachten die de volgende jaren de krantenkoppen zullen halen

 Einde citaat

De overdracht van de plantentuin in Meise heeft 11 jaar in beslag genomen.

Naast de grondwettelijke minorisering van de demografische Vlaamse meerderheid wordt Vlaanderen geconfronteerd met een aanslag op de opbrengst van haar economische activiteiten.

De massale financiële transfers, stelt het Rekenhof in haar 25ste rapport vast, hebben niet belet dat de openbare schuld van het Waalse Gewest, 11 miljard € bedraagt; het dubbele van het bedrag dat door de Waalse regering is voorgesteld. Eurostat, de Europese Rekenkamer, komt uit op 18 miljard €.

Dit is het gevolg van het toekennen van alle mogelijke sociale voordelen, tewerkstelling bij de overheid en intercommunales, aanstellingen in raden van bestuur van overheidsbedrijven en noem maar op.

Dit wordt gebruikelijk als kliëntelisme omschreven alhoewel het hier zonder meer het oneigenlijk gebruik van overheidsmiddelen betreft.

Zonder de derde betaler, in casu VLAANDEREN, is dergelijke politiek onmogelijk vol te houden en de hoofdreden waarom het Waals gewest en de Franse gemeenschap zich aan de Belgische eenheidsstaat vastklampen. Deze structuur verlaten betekent het einde.

Het is zo goed als onmogelijk, en wordt doelbewust verhinderd, dat de interregionale geldstromen (‘transfers’) correct in kaart worden gebracht.

In Duitsland wordt het deel van de belastingen dat dient om de armere deelstaten te financieren expliciet apart op de belastingbrief wordt vermeld.

Onze politieke mandatarissen stellen dat deze gegevens te gevoelig zijn en de interpersonele solidariteit in gevaar brengen.

Anders gelezen: het vrijgeven van deze informatie is een bedreiging voor de instandhouding van het Belgische staatsverband.

Reeds op 13 augustus 1996 schreef hoogleraar Bea CANTILLON in Humo, ik citeer:

Maak de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in de Sociale Zekerheid niet te doorzichtig, want als de mensen weten waar al dat geld naar toe vloeit, zullen ze niet meer willen betalen.

 einde citaat

Ondanks dit indrukwekkend Vlaams financieel infuus (geen terug te betalen leningen zoals voor Griekenland) zijn het Waals gewest en de Franse gemeenschap niet in staat, ondanks alle Marshall plannen: hun financieel huishouden te ordenen en zinken verder weg in een budgettair moeras.

 Aan het

  • Ontbreken van een onverantwoord financieel beleid;
  • aan het ontbreken van een deugdelijk onderwijs;
  • aan het ontbreken van rationele investeringen;
  • aan het ontbreken machtuitoefening in functie van het algemeen belang;

kan enkel een einde gemaakt worden onder een voogdij die nauw toekijkt op de politieke bijsturingen en het adequaat gebruik van het Vlaams financieel infuus.

Er zal aan de Waalse beleidsvoerders toch eens duidelijk moeten gemaakt worden dat de uitgaven moeten verdiend worden en niet eindeloos blijven hangen aan het Vlaams financieel infuus zonder uitzicht op een duurzaam herstel.

Griekenland werd voor dergelijke politiek aan de Europese schandpaal genageld en onder de curatele gesteld van het IMF, de OESO en de ECB.

Fons VERPLAETSE, de gewezen gouverneur van de Nationale Bank, stel in Knack van 7 juli 2015 onomwonden, ik citeer:

Problemen worden hier vaak opgelost met gesjacher op z’n Belgisch. Mag ik het zeggen? We leven in een irrationeel land.

 Einde citaat

De Frankfurter Allgemeine verwoordt het treffend, ik citeer:

 

Hat ein Staat, dessen französichsprachiger Teil sich von der Niederländisch sprechenden Bevölkerung gigantisch alimentieren lässt, aber deren Kultur und Historie ostentativ ignoriert, nicht seine Existenz verspielt ? ”

 

De gevolgen voor Vlaanderen van deze desastreuze politiek laten zich voelen.

De jaarlijkse financiële transfers geraamd op 12 miljard € en de uitvoering van de 6de staats(mis)vorming en de bijzondere financieringswet beletten Vlaanderen:

  • Ieder jaar zonder problemen de uitbetaling van de kinderbijslag en de leeftijdsbijslag te financieren
  • Ieder jaar de woonbonus onverkort toe te kennen;
  • Ieder jaar de noodopvang in de Vlaamse jeugdsector aan te pakken;
  • Ieder jaar alle noden in de Vlaamse zorgsector te leningen;
  • Ieder jaar alle investerings- en werkingsbehoeften voor het Vlaams onderwijs op te vangen;
  • Ieder jaar 50.000 sociale woningen kunnen bouwen;
  • Ieder jaar rusthuizen voor bejaarden te bouwen zonder de dagverblijfskost te verhogen;
  •  Ieder jaar de Vlaamse culturele- en sportverenigingen probleemloos te betoelagen;
  • Ieder jaar zonder problemen de infrastructuur en de werking van de Vlaamse kinderopvang te financieren;
  • Ieder jaar minstens 2 Oosterweel verbindingen te realiseren;
  • Ieder jaar de volledige Vlaamse wegeninfrastructuur te renoveren;
  • Ieder jaar de arbeidskost te verlagen en de belastingen te drukken;

Dit staatsverband heeft, met collaboratie van de klassieke “Vlaamse” politieke formaties, om de Franstalige minderheid ter wille te zijn het territorialiteitsbeginsel verlaten, de hoeksteen en de politieke basis voor een vreedzaam samenleven in een federaal staatsverband, evenals de meerderheidsregels en de politieke verantwoordelijkheid voor het gevoerde beleid (‘no taxation without representation’).

Politieke solidariteit betekent dat mandatarissen van het ene landsdeel niet bewust handelen tegen de belangen van een andere deelstaat in.


Een staatsverband dat enkel in stand kan worden gehouden door de meerderheid van zijn bevolking te minoriseren en financieel lam te leggen kan niet overleven.

Wij moeten ons dan ook de vraag durven stellen of het federale bestuursniveau voor Vlaanderen nog enige toegevoegde waarde heeft.

Hoe het staatsverband ook mag genoemd worden is van ondergeschikt belang.

Belangrijk is dat Vlaanderen autonoom beschikt over de opbrengsten van haar economische activiteiten, de verdeling ervan organiseert en de omvang van een doorzichtige, controleerbare en resultaat gebonden solidariteit zelf bepaalt.

Dan pas zal er in Vlaanderen op 11 juli kunnen gefeest worden.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester



ONGELIJKE BEHANDELING
dinsdag 4 maart 2014, 11:33
Filed under: STAATSHERVORMING

 

Op 7 november 2007 is in de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken de splitsing van de kieskring Brusse-Halle-Vilvoorde door een Vlaamse meerderheid goedgekeurd; de Franstaligen verlieten de vergadering.

Deze democratisch genomen beslissing is nooit uitgevoerd en door de Frans- en Duitstaligen gedurende 2,5 jaar met het inroepen van het belangenconflict tegengehouden.

Een aanpassing van de kieswetgeving aan de grondwettelijke indeling van de federale staat in gewesten, gemeenschappen en taalgebieden is via een democratische besluitvorming niet meer realiseerbaar.

  • ···

Op 7 november 2007 is een einde gesteld aan de federale democratische besluitvorming met de wapens die de “Vlaamse” partijen ter beschikking van de Franstaligen gesteld hebben.

  • ···

Deze belangconflictprocedure werd ingesteld met de gewone wet van 9 augustus 1980 tot hervorming van de instellingen. Deze belangenconflictprocedure kan zelfs met een eenvoudige meerderheid niet meer afgeschaft worden omdat de Franstaligen eindeloos belangconflicten kunnen opstarten en met de alarmbelprocedure iedere verandering tegenhouden.

  • ···

Binnen het federaal staatsverband is dit democratisch deficit niet meer recht te trekken.

  • ···

Een democratische besluitvorming door de meerderheid laat ruimte aan minderheden, hun opvattingen en gedragingen, zonder dat deze de inzichten en overtuigingen van de meerderheid kunnen tegenhouden, hun wil aan de meerderheid opdringen en het democratisch besluitvormingsproces verhinderen en onmogelijk maken.

Het meerderheidsbeginsel houdt in dat een numerieke meerderheid beslist en dat de genomen beslissingen ook bindend zijn voor de minderheid.

  • ···

Het is onbegrijpelijk dat de klassieke “Vlaamse” partijen door te weigeren het komende parlement grondwetgevende bevoegdheden toe te kennen berusten in de ongelijke behandeling van Vlaanderen en  de Vlamingen en het behoud van de financiële, taalkundige en electorale voorrechten van de Franstaligen.

Vlaanderen ondergaat niet alleen de dictatuur van de Franstalige minderheid maar verliest, door de collaboratie van de “Vlaamse” partijen, ieder uitzicht op een democratische gelijke behandeling.

Het laat zich raden hoeveel flessen champagne over de taalgrens ontkurkt werden.

  • ···

De zesde staats(mis)vorming uitschrijven in meer dan 1.000 A viertjes staat garant voor tegengestelde interpretaties en conflicten. Een heldere staatsstructuur en coherente bevoegdheidspakketten zijn ver te zoeken en fiscale autonomie is in geen velden of wegen te bespeuren.

Een doorgedreven grondige sanering van alle beleidsniveaus, de arbeidsmarktregeling, economische hervormingen, armoedebestrijding, financiële verantwoordelijkheid zullen onvermijdelijk de communautaire tegenstellingen blootleggen, een rem zijn voor een efficiënt bestuur en finaal leiden naar een nieuwe ronde heilloze compromissen.

Compromissen kunnen best aanvaarbaard zijn indien de inhoud overeenstemt met de verzuchtingen van alle partijen; de zesde staats(mis)vorming echter voldoet op geen lichtjaren na aan een eerbaar te verdedigen Vlaams compromis.

 ···

Met de resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten wordt geen rekening gehouden.

 

  • meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;
  • Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;
  • De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.

 

 De resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008, door alle politieke fracties goedgekeurd, is zowat integraal in de zesde staats(mis)vorming opgenomen.

  •  Het behouden van de financiële transfers;
  • Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
  • Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstaligen in de rand;
  • Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
  • In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
  • Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
  • Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;

 

De Franstaligen hebben geen kritiek op de zesde staats(mis)vorming en hun media zwijgen in alle talen, vooral het Frans, omdat deze precies aan al hun eisen tegemoet gekomen is en klampen zich merkwaardig genoeg zich steeds meer aan de monarchie vast omdat zij er van uitgaan dat deze instelling hun behoedt tegen het uiteenvallen van de Belgische staat en de er aan verbonden politieke, administratieve en financiële voorrechten.

 ···

Zelfs het nut van de federale verkiezingen in Vlaanderen kan in vraag worden gesteld omdat deze enkel de politieke machtsverhoudingen binnen Vlaanderen zullen bepalen maar geen invloed hebben op het federale beslissingsniveau gezien de Vlaamse rekenkundige meerderheid door de diverse staats(mis)vormingen tot een politieke minderheid gedegradeerd is.

Nu reeds kan er gif worden op ingenomen dat de dure eden zonder  Vlaamse meerderheid niet in een federale regering te stappen probleemloos zullen worden verloochend.

  • ···

De klassieke “Vlaamse” partijen verschuilen zich achter de noodzakelijk sociaal-economische hervormingen maar laten ondertussen toe dat de overdracht van de financiële middelen naar de regio’s beperkt wordt tot 87,5 % er van om de federale begroting te saneren.

Deze operatie kost Vlaanderen over de komende 2 jaar 2,5 miljard €.

Het Brussels gewest daarentegen wordt met een jaarlijkse en geïndexeerde toelage van 461 miljoen € in de watten gelegd terwijl Wallonië gedurende 10 jaar jaarlijks met 300 miljoen € bedacht wordt, bovenop de bestaande financiële transfers.

“Personne ne peut s’appauvrir” is duidelijk niet van toepassing voor Vlaanderen en de Vlamingen en betreft enkel het in stand houden van de verworven rechten van de Franstaligen die enkel door de enorme Vlaamse financiële transfers hun politieke beslissingen kunnen financieren.

  • ···

Door te weigeren de noodzakelijke grondwetsartikels voor wijziging aan te duiden en het volgende parlement grondwetgevende bevoegdheden toe te kennen bevestigen de klassieke “Vlaamse” partijen de Franstalige hegemonie en verloochen zij de belangen van Vlaanderen en van de Vlamingen die hen verkozen hebben en aan wie zij verantwoording verschuldigd zijn.

Dit kan nog verhinderd worden door de Vlaams federale parlementsleden er op te wijzen dat hun herverkiezing zal afhangen van een herziening en van het herstel van de grondwet tot zijn essentiële inhoud:

  • de organisatie van het staatsverband;
  • de rechten en de plichten van de burgers;

 De grondwet dient gezuiverd te worden van alle artikelen die betrekking hebben op de verkiezings- en taalvoorrechten van de Franstaligen.  Wie in Vlaanderen vrij zijn woonplaats kiest wordt geacht de taal en de cultuur van de gastgemeeschap te aanvaarden.

  • ···

Tot 15 april 2014 hebben de Kamerleden en Senatoren de bevoegdheid om de desbetreffende artikelen van de grondwet voor herziening open te verklaren; er zal nauwkeurig op hun stemgedrag worden toegezien.

Er zal over gewaakt worden dat de namen van de vertegenwoordigers des volks die de grondwetsherziening verhinderen zullen gepubliceerd worden.

En nog zijn wij verschopten, de knechten in de staat.
Wij leven niet van loos gebaren, van ijdel hopen en geduld;
De voogden moeten weten: de tijden zijn vervuld.

Clem DE RIDDER

Als u zich in deze analyse kunt terugvinden en de volgende 5 jaar de niet gevangen wilt blijven van de Franstalige minderheid en de collaborerende Vlaamse klassieke partijen nodig ik u, familie, vrienden en kennissen uit deze tekst overal in Vlaanderen te verspreiden en de vertegenwoordigers des volks hiermede te confronteren.

Willy DE WAELE

Ere Burgemeester



NATIONALISME
woensdag 22 januari 2014, 10:54
Filed under: STAATSHERVORMING

Lennik, 21 januari 2014

Open brief aan
De heer Charles MICHEL
Voorzitter van de M R
Gulden Vlieslaan, 84 – 86
1060 BRUSSEL

Mijnheer de Nationalist,

Voor de camera’s van de V R T verklaarde u zondag ll. dat u de nationalisten haat. U vergat er wel bij te zeggen welk nationalisme; want dat u een overtuigd WAALS-NATIONALIST is bleef netjes buiten beeld. Een merkwaardige prestatie: het nationalisme haten en het terzelfdertijd cultiveren, weinigen zullen u dat kunnen nadoen.

 Hoe anders kan uw houding op 7 november 2007 verklaard worden toen u, samen met uw francofone vrienden, de vergadering van de Kamercommissie van Binnenlandse Zaken verliet na een meerderheidsstemming betreffende de splitsing van de kieskring B H V.

Als overtuigd nationalist heeft gedurende meer dan 2 jaar de uitvoering van deze democratisch genomen beslissing onmogelijk gemaakt door het inroepen van belangenconflicten om de voorrechten van een Franstalige minderheid in Vlaams-Brabant te consolideren

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat in het gerechtelijk arrondissement Brussel enkel nog Franstalige procureurs en Franstalige arbeidsauditeurs kunnen benoemd worden.

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat de Franstaligen die in Vlaams-Brabant vrij hun woonplaats kozen kunnen rekenen op Franstalige rechtsbedeling; dit komt vrij dicht in de buurt van etnisch nationalisme.

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat het Waalse gewest gedurende 10 jaar aanspraak maakt op een jaarlijkse dotatie van 300 miljoen € bovenop de royale bestaande financiële Vlaamse transfers.

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat het Brusselse gewest jaarlijks een geïndexeerde en recurente toelage ten bedrage van 461 miljoen € is toegekend zonder enig tegenprestatie die naam waardig.

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat de taal- en kiesvoorrechten van de Franstaligen in Vlaams-Brabant in de Grondwet werden verankerd.

Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd en is uw politieke formatie mede verantwoordelijk voor het beletten van de eedaflegging van een democratische verkozen Vlaming in het Waalse gewestraad en de Franse gemeenschapsraad in 1987.

Nationalisme staat voor egoïsme liet u tijdens dezelfde uitzending optekenen. Inderdaad, uw WAALS NATIONALISME rijmt perfect met EIGEN VOLK EERST.

Het Vlaams nationalisme aan de schandpaal nagelen en terzelfder tijd uw Waals nationalisme cultiveren is de hypocrisie ruim voorbij, maar de perfecte vertaling van een oud Vlaams spreekwoord:

LUISTER NAAR MIJN WOORDEN MAAR ZIE VOORAL NIET NAAR MIJN DADEN.

Met de groeten van een fiere en zelfbewuste Vlaming.

Willy DE WAELE
Ere Burgemeester



VLAANDEREN – VLAMINGEN WORDT WAKKER
donderdag 7 juni 2012, 14:08
Filed under: STAATSHERVORMING

woensdag 6 juni 2012

 

Open brief aan

 LES MISERABLES

 De Kamerleden en Senatoren van

CD&V, Spa, VLD en Groen

 ______________________________

  

Geachte Vertegenwoordiger des Volks,

 

Nadat de Franstalige Kamerleden op 7 november 2007 de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken bij de stemming over de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde verlaten hebben, hebben zij door het inroepen van het belangenconflict ieder desbetreffend wetgevend initiatief lamgelegd.

Gisteren heeft de Senaatscommissie voor Binnenlandse Zaken, met instemming van de Franstalige senatoren, de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde goedgekeurd.

De Franstalige senatoren hebben de vergadering niet verlaten omdat zij, met de steun van de Vlaamse meerderheidspartijen,  een reeks bijkomende  veto mogelijkheden binnenhalen (zie verder in de tekst)  die het hun mogelijk maken ieder wetgevend initiatief dat tegemoet komt aan de Vlaamse noden en hen niet zint af te blokken.

Herinner u de toorn van de Profeet; wees beducht voor de toorn van de burger/kiezer.

Wee U, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars, want gij gelijkt op witgekalkte graven, die van buiten weliswaar mooi schijnen, maar van binnen vol doodsbeenderen en allerlei onreinheid zijn (Mattheus 23: 1 – 39).

 Op 13 juni 2010 heeft de Vlaamse kiezer overduidelijke voor een andere organisatie van het federale staatsverband gekozen; financiële verantwoordelijkheid voor de deelstaten, eerbiediging van het territorialiteitsbeginsel, afbouw van de financiële transfers, herstel van de federale democratie door het afschaffen van de blokkeringmechanismen, splitsing van de kieskring en van het gerechtelijk arrondissement zonder toegevingen, organisatie van het federaal staatsverband met twee gewesten en een hoofdstedelijk gebied.

Aan geen enkele van deze principes komt het regeerakkoord DI RUPPO nog maar in de buurt; in tegendeel.

De Franstalingen zijn nooit bereid geweest zijn het comfort van het status quo te verlaten; de resolutie van het Waals parlement van 16 juli 2008 laat daaromtrent niet de minste twijfel bestaan.

  • Het behouden van de financiële transfers;
  • Verzet tegen elke bevoegdheidsoverdracht zonder bijkomende middelen;
  • Spreekt zich uit voor een actieve solidariteit met de Franstaligen in de rand;
  • Aansluiting van de randgemeenten bij het Brussels gewest;
  • In / uitschrijvingrechten bij verkiezingen;
  • Bevoegdheden voor de Franstalige gemeenschap in Vlaanderen;
  • Eist dat Vlaanderen de conventie over de minderheden goedkeurt;
  • Zegt zijn vertrouwen op in de Vlaamse Kamers van de Raad van State;

DEZE RESOLUTIE IS DOOR ALLE WAALSE PARTIJEN GOEDGEKEURD

Het regeerakkoord DI RUPO beantwoord perfect aan deze politieke stellingname.

Door de voorliggende grondwetswijzigingen en bijzondere wetten goed te keuren realiseert u deze politiek die diametraal ingaat tegen de belangen van Vlaanderen en van de Vlaamse kiezer die u verkozen heeft en aan dewelke u verantwoording verschuldigd is.

In strijd met de eerste 5 artikelen van de Grondwet en van het arrest van het Grondwettelijk Hof nummer 73/2003 van 26 maart 2003 houden de Franstaligen reeds decennia lang de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde tegen om de voorrechten van de Francofonie in de rand rond Brussel te beschermen, te bestendigen en uit te breiden.

Door het inroepen van belangenconflicten en alarmbelprocedures werd de uitvoering van een democratische genomen besluit houdende splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde in de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken van 15 november 2007 onmogelijk gemaakt.

Het Grondwettelijk Hof heeft duidelijk gesteld dat niet de Grondwet moet aangepast worden om de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen; in tegendeel om de Grondwet te eerbiedigen (toepassing van het territorialiteitsbeginsel). Het volstaat bij gewone wet de kieswetgeving aan te passen.

Maar hier knelt het schoentje; de Vlaamse partijen, met uitzondering van de toenmalige Volkunie hebben in 1970 (staatsmisvorming van 1970)  afstand gedaan van hun numerieke meerderheid om de voorrechten van de Franstaligen te waarborgen en het terugschroeven ervan onmogelijk te maken.

Nadat uw partijvoorzitters zich door hun Franstalige homoniemen hebben laten rollen bij het afsluiten van het regeerakkoord DI RUPO (bijlage 1) heeft u als de kers op de taart artikel 195 van de Grondwet verkracht.

De volksvertegenwoordiging die bij de ambtsaanvaarding gezworen heeft de Grondwet na te leven treed zonder schroom diezelfde Grondwet met voeten.

 Deze verkrachting van de Grondwet om die artikels te kunnen wijzingen om  de  VOORRECHTEN van de Franstaligen te verankeren en het terugschroeven ervan onmogelijk te maken.

HALLUCINANT.

Bovendien is een tijdelijke wijziging van een grondwetsartikel een tijdelijke schorsing van dit artikel. Dat is strijdig met art. 187 van de Grondwet. Wat de regering DI RUPO ook mag uitvinden om dit goed te praten; de Grondwet kan noch geheel, noch ten dele worden geschorst.

Uit dit recente verleden hebben noch uw partijvoorzitters, noch uzelf lessen getrokken en andermaal de belangen van Vlaanderen, en van diegenen die u verkozen hebben, verloochend en geschaad.

Inderdaad, naast de drie reeds bestaand vetorechten (de grendelgrondwet, het belangenconflict en de alarmbelprocedure) worden er nog 8 bijkomende vetorechten toegevoegd door grondwetswijzigingen of bijzondere wetten:

  1. De splitsing van de kieskring (grondwetswijziging)
  2. Het gerechtelijk arrondissement (grondwetswijziging)
  3. Belangenconflicten (grondwetswijziging)
  4. Constitutieve autonomie (grondwetswijziging)
  5. Geschillenregeling in de zes faciliteitengemeenten (bijzondere wet)
  6. Benoeming van de burgemeesters in de zes faciliteitengemeenten (bijzondere wet)
  7. 7.  Brussels Metropolitan Region (bijzondere wet)
  8. Financiering van de Brusselse instellingen (bijzondere wet)

Het zal u toch bekend zijn dat deze grondwetswijzigingen en de bijzonder wetten met een dubbele meerderheid worden gestemd (procedure voorzien door artikel 4 van de Grondwet):

  • Ø Een tweederden meerderheid;
  • Ø Een meerderheid in de taalgroepen;

Dientengevolge kunnen deze grondwetswijzigingen en bijzonder wetten niet meer worden gewijzigd zonder de instemming van de Franstalige minderheid. Deze veto “democratie” maakt het mogelijk dat de voorrechten van de Franstalingen kunnen afgedwongen worden door de Raad van State en het Grondwettelijk Hof monddood te maken.

Ik citeer uit de memoires van Wilfried MARTENS (2006):

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstalingen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

Naast de verankering van de taalfaciliteiten in de Grondwet worden nu ook de kies(voor)rechten voor de Franstalingen in de faciliteitengemeenten in de Grondwet gebetonneerd (bladzijde 19 van het regeerakkoord).

Met het oog op het prioritair behandelen van Franstalige zaken zullen functioneel tweetalige Franstalige magistraten van het parket van Brussel aan dat van Halle-Vilvoorde worden toegevoegd. Zij zullen onder het gezag staan van de procureur des Konings van Halle-Vilvoorde voor wat de uitvoering van het strafrechtelijk beleid betreft maar onder het hiërarchisch gezag van de Franstalige procureur des Konings van Brussel. (bladzijde 21 van het regeerakkoord).

In het grondwettelijk tweetalig gewest zal, met utsluiting van de Nederlandstalige juristen, het tweetalige Brussel Parket door een ééntalige Franstalige procureur worden geleid.

Dit heeft voor gevolg dat  doctors, licentiaten en de masters in de rechten, die hun examen in het Nederlands afgelegd hebben nooit meer in deze ambten kunnen benoemd worden.

Als er al begrip kan voor opgebracht worden in eigen taal berecht te worden (geldt niet voor de Vlamingen in Wallonië) is het totaal onaanvaardbaar dat tweetalige Vlaamse magistraten hierbij worden uitgesloten. Dat Franstaligen in het Vlaamse arrondissement Halle-Vilvoorde enkel door Franstalige magistraten kunnen vervolgd en berecht worden staat gelijk met etnische rechtspraak.

De federale wetgever blijft exclusief bevoegd om de belastbare basis vast te stellen en de vennootschapbelastingen te bepalen. (bladzijde 59 van het regeerakkoord).

Om deze bevoegdheden te kunnen uitoefenen zal artikel 143 van de Grondwet worden uitgebreid met een bepaling die verduidelijkt dat de Gemeenschappen en Gewesten, de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie en de Franse Gemeenschapscommissie, wanneer artikel 138 van de Grondwet wordt toegepast geen belangenconflicten kunnen worden ingeroepen.

De benoemingsbevoegdheid van de Vlaamse Overheid met betrekking tot de aanstelling van de burgemeesters in de zes randgemeenten wordt volledig onderuit gehaald en overgedragen aan de Algemene Vergadering van de Raad van State. Door het kiezen van het moment tot het indienen van de memorie door betrokkene kan perfect gewacht worden tot een Franstalige de Algemene Vergadering voorzit, die bij staking van stemmen een doorslaggevende stem heeft. (bladzijde 25 en 27 van het regeerakkoord).

Deze procedure zal de burgemeesters in de zes faciliteitengemeenten verder toelaten ongestraft Vlaamse decreten en omzendbrieven te negeren zonder dat de Vlaamse regering kan optreden noch dat zij ter verantwoording kunnen geroepen worden.

Om de samenwerking te promoten zal een bijzondere wet een hoofdstedelijke gemeenschap oprichten (Brussels Metropolitan Region). De vertegenwoordigers van de Gewestelijke regeringen zullen er in zetelen. De bijzondere wet zal bepalen dat alle gemeenten van de oude provincie Brabant net als de federale overheid van rechtswege lid zijn van de Hoofdstedelijke Gemeenschap. De provincies zullen er vrijwillig bij kunnen aansluiten. (bladzijde 28 van het regeerakkoord).

Reeds jaren is er een degelijke samenwerking tussen het noorden van Frankrijk en zuid-west Vlaanderen zonder dat hieromtrent enig wettelijke initiatief werd genomen noch nodig is.

Om te overleggen omtrent mobiliteit, verkeersveiligheid en wegenwerken is een bijzondere wet totaal overbodig.

Met deze constructie wordt op termijn echter de uitbreiding van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voorzien met een duidelijke optie op een territoriale aanhechting van Vlaams-Brabant.

De intra Brusselse hervorming  onder de “kundige” leiding van de Molenbeekse burgemeester is zuivere cosmetica en raken niet aan de politiek-administratieve structuur van dit gewest (bladzijde 29 en 63 van het regeerakkoord).

In ruil voor deze “hervorming” voorziet het regeerakkoord een jaarlijkse en geïndexeerde toelage van 461.000.000 € (18.596.693.900 fr.).

Het Brussel Hoofdstedelijk Gewest, zoals Wallonië trouwens, staat op hun politieke onafhankelijkheid maar laten deze door Vlaanderen financieren.

Met de resoluties van 3 maart 1999 van het Vlaams Parlement, goedgekeurd door Christen Democraten, Liberalen en Socialisten wordt evenmin rekening gehouden.

  • Ø meer coherente bevoegdheidspakketten zijn een belangrijk instrument voor het tot stand brengen van een efficiënt bestuur, samen met een ruime financiële en fiscale autonomie;
  • Ø Het federale staatsmodel dient gebaseerd te zijn op een fundamentele tweeledigheid op basis van twee deelstaten, met daarnaast Brussel met een specifiek statuut en de Duitstalige gemeenschap;
  • Ø De solidariteit dient behouden te blijven op basis van objectieve, duidelijke en doorzichtige mechanismen en omkeerbaarheid. Dergelijk mechanisme mag niet tot gevolg hebben dat het ontvangende deelgebied per capita meer overhoudt dat het betalende deelgebied.
  • Ø De bevoegdheden van de deelstaten om de eigen instellingen te regelen dient uitgebreid te worden. De deelstaten moeten een eigen grondwettelijke autonomie verwerven, met eerbiediging van het federaal kader.

Evenmin werd rekening gehouden met de gezamenlijke verklaring van 13 mei 2004 (zie bijlage 2) ondertekend door politieke prominenten waarin duidelijk werd overeengekomen dat voor de splitsing van de kieskring Vlaanderen geen prijs dient te betalen. PACTA SUNT SERVANDA ?

De handtekeningen van de dame en heren prominenten hebben duidelijk evenveel waarde als een leeglopende voorband van een wagen.

Met de brief van 12 mei 2004 aan de Vlaamse minister-president (bijlage 3) schrijft de toenmalige voorzitter van de CD&V, ik citeer:

De verwijzing door U en door de VLD en Spa – Spirit van de uitvoering van het arrest van het Arbitragehof naar het zgn. Forum maakt bovendien duidelijk dat u wil onderhandelen over de uitvoering van dit arrest.

 CD&V wil zich daartoe niet lenen. De CD&V wil voluit blijven strijden voor de onverkorte uitvoering van de eisen van de burgemeesters en van de betoging van zondag laatst.

Voor diegenen die het mochten vergeten zijn: de CD&V was toen een oppositiepartij.

De Franstalige pers kan nauwelijks het triomfalisme verbergen, getuige onderstaande teksten:

La Libre Belgique van 26 september 2011:

  •  “les vieux loups francophones, face aux agneaux de Flandre. On le dement pas”

Béatrice DELVAUX in Le Soir van 15 september 2011:

  •  “préparer ces deux regions à une prévisible future scission dus pays”
  • “Il faut reconnaître que le résultat final n’est pas si mal, même s’il ne faut pas le dire trop haut”

Véronique LARQUIN in Le Soir van 29 september 2011:

  •  “la perspective d’un accord, est au fond, une nouvelle encore meilleure pour les Francophones que pour les Flamants”

De analyse van de het Mouvement Réformateur (te vinden op hun webstek), die ik als bijlage 4 overmaak, laat er geen twijfel over bestaan wie als overwinnaar uit de bus komt. Niet minder dan 3 maal staat in hun tekst: “sont bétonnés dans la Constitution”.

Ik heb desbetreffend geen kennis van enige reactie uw uwentwege, noch van uw partijvoorzitters. Qui ne dit mot consent is meer dan ook van toepassing.

VLAAMSE FEDERALE KAMERLEDEN EN SENATOREN STEM NOOIT IN

MET DEZE VOORGESTELDE GRONDWETSWIJZIGINGEN DIE ANDERMAAL BIJKOMENDE VOORRECHTEN VOOR DE FRANTALIGEN INHOUDEN,

DIE ONHERROEPELIJK IN DE GRONDWET EN BIJZONDERE WETTEN  ZULLEN VERANKERD WORDEN,

NIET MEER KUNNEN TERUGGESCHROEFD WORDEN,

EN

DE BELANGEN VAN VLAANDEREN BLIJVEND SCHADEN

Vlaamse Kamerleden en Senatoren, verval niet in de fouten van uw voorgangers die Vlaanderen met een politiek mindersheidsstatuut opgezadeld hebben.

 

Verlaat deze anti-Vlaamse regering en durf opkomen, zoals de franstaligen het voor hun gewest en hun gemeenschap doen, voor de belangen Vlaanderen en de Vlamingen die u verkozen hebben en wie u verantwoording verschuldigd is.

Om u de kans te geven mijn argumenten te weerleggen daag ik u uit tot de publiek debat; durft u het aan?

Met hoogachting

Willy DE WAELE

Ere burgemeester