Willy De Waele's Weblog


Federale regering beslist en de Lokale besturen betalen
vrijdag 12 januari 2018, 14:07
Filed under: FINANCIEN

Met heel veel bravoure wordt er de aandacht op gevestigd dat de in uitvoering van de taks shift de belastingen op de lonen fors zullen dagen en dat netto meer zal overblijven.

Door de invoering van de taksshift om de lasten op arbeid te verminderen echter krimpt de loonmassa waarop federaal de personenbelastingen geheven worden. Dientengevolge daalt de opbrengst van de Aanvullende Personen Belasting van de lokale besturen; deze belasting vertegenwoordigt ongeveer 50% van de overdrachtontvangsten.

Volgens de federale overheidsdienst Financiën kost de taksshift de lokale besturen:

  • Voor 2018: 141 miljoen €
  • Voor 2019: 164 miljoen €
  • Voor 2020: 256 miljoen €
  • Voor 2021: 325 miljoen €

De lokale besturen zijn er echter decretaal toe verplicht hun budgetten en financiële meerjarenplannen met een positief saldo neer te leggen. Ingevolge het dalen van de opbrengst van de APB zullen de lokale besturen verplicht zijn, ofwel hun dienstverlening af te bouwen, saneringen door te voeren of hun middelen (belastingen) te verhogen.

Bovendien moet de taksshift budgettair neutraal zijn en geen verlies inhouden voor de federale schatkist; deze minder ontvangsten worden opgevangen door:

  • Ecofiscaliteit en gezondheid: 28%
  • Efficiënte overheid: 11%
  • Niet arbeidsgebonden inkomsten: 47%
  • Consumptie – BTW en accijnzen: 14%

Gezien de Vlaamse overheid eveneens zijn belastingaanslag vestigt de federale loonmassa zal zij ook de gevolgen voor de opbrengst ervan ondervinden. Voor het jaar 2021 zal het Vlaams Gewest 384 miljoen € minder ontvangen uit de opcentiemen gevestigd op de personenbelasting (bron: studie van de Nationale Bank van 10 augustus 1917)

Dit zal voor gevolg hebben dat de federale taksshift door de lokale besturen, Vlaamse overheid en de compenserende maatregelen voor de burger zo goed als geneutraliseerd zal worden.

Een typisch voorbeeld van een vestzak broekzak operatie.

En nu maar hopen dat het extra maandloon voldoende zal zijn om de kosten van de taks shift op te vangen.

 

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

Advertenties


UIT ONVERDACHTE BRON
zaterdag 7 juni 2014, 11:16
Filed under: FINANCIEN

Trends donderdag 11 oktober 2012 om 09u03

Jean-Marie Laffut  – 15 mei 2014

Inderdaad , de titel geeft de enige reden voor het voortbestaan van België. Als de Vlamingen nu nog enig respect kregen van de Walen, als Wallonië nu ook zou aanvaarden dat er enige transparantie heerste rond die transfers of minstens controle op waaraan het uitgegeven wordt , ons geld . Nee , niets daarvan ? Zoals mijn naam laat doorschemeren ben ik Waal langs vaders zijde en ik geef u graag enige voorbeelden van het complete misprijzen en minachting die Waalse politici hebben voor de bevolking die hen al meer dan 30 jaar in leven houdt en die het PS-model betaalt en mogelijk maakt. Die voorbeelden werden me doorgespeeld door mijn Waalse familie in Luik en Hoei en Bergen, want die kwamen uiteraard nooit in de Vlaamse machtspers te staan.

 De vermelde uitspraken werden uiteraard gedaan in besloten kring of voor het eigen kiespubliek; Magnette einde 2013 in Charleroi : ces fasciste du Nord pensent avoir le droit de nous controler , parce qu’ils nous soutiennent. Les embeciles ont la chance qu’on ne peut pas augmenter les impots seulement dans le Nord ( + hartelijk uitdagende lachbui ) Onkelinx in januari 2014 in Schaerbeek : notre seul but doit être de traire la vache flamande encore pendant , disons , 10 ans . Après les flamands peuvent avoir le cadavre. En het “nec plus ultra ” , Di Rupo in 1995 in Bergen voor de partijleden in het Maison du peuple : le premier jour que le premier franc de solidarité part de la Wallonië vers la Flandre , la Belgique n’ existera plus. Begrijpen we nu allemaal de gevleugelde uitspraak van de premier van Wallonië en Brussel ( = Di Rupo ) : Het kaat goed met Belgie.

 

Patrick Debie – 15 mei 2014

Jean-Marie Laffut: als dat echt de woorden zijn die ooit zijn uitgesproken door deze politiekers, dan vraag ik mij af waarom de drie traditionele partijen nog steeds zo naiëf de Walen achternalopen om belziek te redden?? Om de mensen te helpen die niet zo goed frans verstaan volgt hier de vertaling: magnette zei:”Deze fascisten van het noorden denken dat ze het recht hebben om ons te controleren omdat ze ons onderhouden. De imbecielen hebben het geluk dat we de belastingen niet enkel in het Noorden van het land kunnen verhogen”…breed lachend. onckelinks zei dan weer:”Ons enige doel moet zijn de Vlaamse koe te blijven uitmelken gedurende pakweg nog 10jaar. Nadien mogen de Vlamingen het kadaver hebben.” En elio di rupette tenslotte:”de eerste dag dat eer één frank solidariteit van walenland naar Vlaanderen zal gaan, zal belziek ophouden te bestaan”. Duidelijk genoeg zeker?

 

 



C O N S U M P T I E F E D E R A L I S M E
donderdag 15 mei 2014, 16:33
Filed under: FINANCIEN

Economen en politici goochelen graag met cijfers waardoor je al snel door de bomen het bos niet meer ziet.

Economie is niet altijd even simpel, maar ik heb gemerkt dat je alles bevattelijk kan maken met een eiland van 100 mensen.

 Laten we dit eiland “Thunder” noemen.

Van de 100 inwoners zijn er 28 aan het werk in de privé-sector. Zij gaan vissen, bouwen huizen, kano’s, …

Van de overige 72 inwoners, werken er 40 voor de overheid.

Zij zorgen voor het onderwijs, veiligheid en justitie.

Maar ze stellen ook regels op voor de werkenden. Ze bepalen importquota voor het vissen, zorgen dat iedereen belastingen betaalt en bedenken nieuwe regels waaraan iedereen zich moet houden.

 Er zijn ook nog 15 mensen die geen werk hebben. Zij ontvangen een werkloosheidsvergoeding.

De resterende 17 inwoners zijn kinderen, gepensioneerden en langdurig zieken. Zij ontvangen respectievelijk kindergeld, pensioen en een ziekte-uitkering.

Samengevat ziet het er zo uit:

Afbeelding

Aangezien de mensen die werken in de privésector op Thunder de enigen zijn die effectief iets produceren, moeten de anderen betaald worden met de belastingen die zij betalen.

Je kan hooguit zeggen dat mensen die voor de overheid werken de productie ondersteunen, maar in de praktijk gebeurt vaak het tegenovergestelde.

Door allerhande regeltjes en wetten, moeten de werkenden steeds meer tijd besteden aan het naleven van deze regels waardoor de productie achterblijft.

Je hoeft natuurlijk geen genie te zijn om te beseffen dat een land zoals “Thunder” in realiteit niet kan overleven.

Het is onmogelijk om een maatschappij goed te laten functioneren wanneer maar iets meer dan één vierde van de bevolking zorgt voor de totale welvaart.

Nochtans is er een “land” in de wereld die het voor mekaar krijgt.

  En dat “land” is … Wallonië!

Van de 3,56 miljoen inwoners zijn er amper 1 miljoen aan de slag in de privésector. Dat komt overéén met 28% van de totale bevolking. (of 28 mensen op een eiland van 100 inwoners.)

De rest werkt voor de overheid (40%), is werkloos (15%) of is te jong, te oud of te ziek om te werken (17%).

 

Waarom slaagt Wallonië hierin als enige “land” van de wereld?

Omdat ze kunnen rekenen op de solidariteit van de Vlamingen.

 

Aangezien in Vlaanderen maar liefst 2,25 miljoen mensen werken in de privé, creëert heel deze regio behoorlijk wat welvaart.

De regering heeft echter beslist dat werkenden in Vlaanderen een (steeds groter) deel van die welvaart moeten afstaan aan Wallonië. Uit solidariteit.

Deze solidariteit lijkt echter met iedere nieuwe regering toe te nemen.

De KU Leuven becijferde deze transfers onlangs op 16 miljard euro op jaarbasis.

Dat is 16 miljard euro die jaarlijks verhuist van Vlaanderen naar Wallonië.

Maar dergelijke cijfers zeggen je natuurlijk niet veel.

 

Laten we het opnieuw bevattelijk maken.

 

Ik heb je net verteld dat er in Vlaanderen 2,25 miljoen mensen werken in de privé en dat zij met hun productie betalen voor degenen die niet produceren.

16.000.000.000 euro gedeeld door 2.250.000 “werkenden in de privé” = 7.111 euro

Iedereen met een job in de privé betaalt jaarlijks 7.111 euro belastingen die rechtstreeks naar Wallonië gaan. Dat is net geen 600 euro per maand!

En het stopt daar niet.

Want deze noeste arbeider betaalt natuurlijk niet alleen voor de Walen. Hij betaalt ook voor de eigen overheid en solidariteit met andere Vlamingen.

 Wat is de kostprijs hiervan voor een inwoner van België?

 Wel, alle overheden samen gaven vorig jaar 208,5 miljard euro uit.

Dat is hetgeen de overheid jaarlijks kost. En dat bedrag stijgt jaar na jaar overigens. Tien jaar geleden bedroegen de uitgaven bijvoorbeeld “maar” 143 miljard euro.

 We spenderen nu dus 65 miljard euro per jaar meer dan 10 jaar geleden!

Maar goed, we hadden het over de kostprijs van de overheid.

208,5 miljard euro aan uitgaven.

Dat moeten we weer delen door het aantal werkenden in de privésector. In Vlaanderen, Wallonië en Brussel samen gaat dat over 3,57 miljoen personen.

Dat geeft … 58.305 euro per jaar.

 Neem je rekenmachientje er gerust even bij om de cijfers te controleren. Ik heb het ook een aantal keren moeten becijferen om deze getallen te geloven.

 58.305 euro per jaar … dat is 4.858 euro per maand.

Iedere werkende in de privésector moet dus 4.858 euro per maand aan belastingen opbrengen om de overheidsuitgaven te financieren.

En als je de pech hebt om in Vlaanderen te wonen, dan wordt het zelfs nog meer. Die 4.858 euro is namelijk een gemiddelde en zoals je weet, draagt de Vlaming maandelijks nog eens 600 euro bij aan Wallonië.

Om de overheid te financieren, zijn er uiteraard steeds meer belastingen nodig.

Het overheidsbeslag bedraagt inmiddels 55%.

Dat wil zeggen dat van iedere euro die er in België verdiend wordt, er 55 cent naar de overheid gaat.

 Meer geld voor de overheid, betekent echter ook minder geld voor de bevolking.

 Minder geld om te investeren en te consumeren.

 In een land waarin de burgers steeds minder geld hebben, heeft de economie het uiteraard moeilijk.

 Ok, we kennen sinds 2008 een crisis en dat is een handig excuus om te verklaren waarom er geen groei meer is in België.

 We vergeten dan gemakshalve dat de economie in de periode ervoor (2000-2006) ook amper groeide. De groei in deze periode bedroeg een schamele 1,6% op jaarbasis.

 Als we het over een bredere periode bekijken, worden de cijfers alleen maar triester. De Belgische economie kende tussen 2000 en 2014 een groei van amper 1,3% op jaarbasis.

 Het groeiende overheidsbeslag

verstikt de economie.

Vlamingen beseffen dat echter maar al te goed. De Vlaamse partijen die een grote overheid genegen zijn (SPA en GROEN), halen in een recente peiling slechts 24,8% van de stemmen.

In Wallonië gebeurt echter precies het omgekeerde.

 De Waalse partijen die streven naar een grote overheid (PS, PTB, Ecolo en CDH), halen daar samen 62,9% van de stemmen.

Een logische evolutie aangezien deze taalgroep een rechtstreeks belang heeft bij een grote overheid.

Bijna 3/4de van de bevolking heeft die overheid namelijk nodig voor zijn of haar inkomen. Je kan moeilijk vanuit die hoek enthousiasme verwachten voor een kleinere overheid.

 De Vlaming wil dat wel, maar ziet zijn stem altijd verdampen in een linkse regering.

Je kan gewoon in Wallonië niet om de PS heen, waardoor de socialisten automatisch de basis vormen voor een federale regering.

En met de socialisten in de regering krijg je automatisch een links beleid met steeds meer overheid.

De conclusie, voor mij althans, is dat Wallonië en Vlaanderen twee gebieden zijn met een totaal verschillend idee over de rol van de overheid.

Als de éne kant “wit” zegt, hoor je aan de andere kant “zwart”.

Ik heb het dan niet alleen over economische dossiers.

Ook inzake migratie en justitie is er heel wat onenigheid.

Je hebt hier twee landsdelen die het zelden met mekaar ééns zijn. Is het dan zo gek om te streven naar een model waarin iedere partij in zijn deel van het land de eigen visie kan realiseren?

Want dat lijkt me de enige manier waarop België op lange termijn kan blijven functioneren. Wie dat negeert, werkt het einde van dit land zelf in de hand.

 Maarten Verheyen maarten.verheyen@aandelen.com



RATINGS – OORZAKEN EN GEVOLGEN
dinsdag 17 januari 2012, 16:00
Filed under: FINANCIEN

De laatste maanden is er heel wat te lezen geweest omtrent de ratingbureaus die rapporten over de kredietwaardigheid van de nationale staten publiceren. Deze kredietwaardigheid is van bijzonder belang voor het bepalen van de intrest bij de opname van leningen.

Op 25 november 2010 werd door het ratingbureau STANDARD & POOR’s de kredietwaardigheid van België teruggebracht van AA+ naar AA. Deze terugval werd toegeschreven aan de onverzettelijke houding van de Vlaams nationalisten die door te weinig compromisbereidheid verhinderden dat België behoorlijk bestuurd wordt.

Dit is op zijn minst een vreemde vaststelling; Vlaanderen heeft weinig schulden en een begroting in evenwicht. Bovendien waardeert STANDARD & POOR’s met zijn rapporten van 23 april en 15 december 2010 het budgettair beleid van Vlaanderen.

Onderstaande paragraaf uit deze rapporten toont aan waarom, ik citeer:

The long-term rating on the Kingdom of Belgium (AA+/Stable/A – 1 +) curtails any upgrade of Flanders, owing to the current framework for intergovernmental relationships between the central government and local and regional governments and the ensuing limits on their financial autonomy”.

De rating van het koninklijk België verhindert een AAA rating voor Vlaanderen. De Vlaamse kredietwaardigheid wordt, wat de Belgische nationalisten ook mogen beweren, beknot door België. Dientengevolge wordt de financiële economische slagkracht van Vlaanderen ernstig gehypothekeerd.

De Vlaamse rating is noch meer noch min een afspiegeling van de Belgische en gezien België slecht scoort draagt Vlaanderen er automatische de gevolgen van.

Opdat het ratingbureau Vlaanderen autonoom een waardering zou kunnen toekennen is een minimum aan fiscale autonomie een noodzaak; de regeerovereenkomst van E. DI RUPO voldoet op geen stukken aan dit criterium.

De reden is niet moeilijk te achterhalen; Brussel en Wallonië worden, ondanks de financiële transfers uit Vlaanderen, geconfronteerd met een gigantisch negatief primair saldo (primair saldo = de beschikbare financiële middelen min de rentelasten):

  • Brussel:      een primair saldo van – 687.000.000 €
  • Wallonië:      een primair saldo van – 7.803.000.000 €
  • Het primair saldo voor Vlaanderen bedraagt + 863.000.000 €

Deze cijfers hebben betrekking op het jaar 2009.

(bron: emeritus professor aan de Luikse universiteit J. GAZON)

 

De Waalse politieke leiders, inzonderheid de P S, hebben helaas geen vat op deze ontwikkeling omdat zij de noodzakelijke financiële en economische beslissingen niet kunnen of niet durven nemen. De P S is zodanig verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van eender welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de P S zelf er door bedreigd wordt.

Het resultaat van deze onvoorwaardelijke solidariteit is DESASTREUS voor Wallonië en heeft ganse bevolkingsgroepen tot onzekere uitkeringsverslaafden veroordeeld.

Het resultaat is een massale werkloosheid, die – naar te vrezen valt – maar zal verdwijnen wanneer de werkloosheidsvergoeding zal ingeruild worden voor een karig pensioen. Velen zijn immers niet meer inzetbaar voor de niet-gesubsidieerde arbeidsmarkt.

Het is dan ook een illusie te geloven dat Wallonië op eigen kracht in staat zal zijn de nodige drastische hervormingen door te voeren.

Het hoge aantal Waalse uitkeringsgerechtigden, samen met het hoge aantal werknemers in de Waalse overheidsdienst, hebben vooral belang bij het status-quo, hetgeen voor gevolg heeft dat er nooit een politieke meerderheid kan gevonden worden die in staat is om de aller noodzakelijkste hervormingen door te voeren.

Met het gevolg dat Wallonië verder zal wegkwijnen en de rest van het land meesleuren. Het herstel van het Waals economisch weefsel, dat door decennia van contraproductieve en onvoorwaardelijke solidariteit grotendeels vernietigd is zal enkel onder externe dwang tot stand kunnen komen.

Er zal bovendien niet kunnen gerekend worden op de Waalse solidariteit om de kosten van de vergrijzing en de gezondheidskosten in Vlaanderen op te vangen. Het zal dan ook blijken dat zonder de Vlaamse solidariteit de Franstaligen dit land niet meer hoeven.

De Franstaligen willen wel een ander België, maar het mag hen niets kosten, waarbij ze straal voorbijgaan aan de grote kostprijs voor Vlaanderen .

Tot slot vestig ik er de aandacht op dat door het verminderen van de kredietwaardigheid Vlaanderen bij het aangaan van leningen op de kapitaalmarkt minstens 2% meer betaalt dan landen met een hogere rating. Dit kost de Vlaamse belastingbetaler heel veel geld waar niemand, behoudens de bankiers, beter van worden.

Deze vaststellingen onderbouwen volledig de absolute noodzaak van een nieuwe federale financieringswet, met volledige fiscale autonomie voor de deelstaten, teneinde de Vlaamse welvaart in stand te kunnen houden.

Ook de lokale besturen moeten onder dezelfde voorwaarden op de kapitaalmarkt leningen afsluiten en zijn mede het slachtoffer van de slechte Belgische rating; de lokale belastingbetaler past het saldo bij.

De Belgische solidarieit dekt inderdaad een vreemde lading.

Willy DE WAELE

Ere-burgemeester