Willy De Waele's Weblog


DEMOCRATIE ?
maandag 5 juni 2017, 17:20
Filed under: Uncategorized

Veel Vlamingen voelen zich aan hun lot overgelaten en komen in opstand tegen politieke partijen die reeds decennialang congresbesluiten en programma’s goedkeuren en zelden of nooit uitvoerden. Belangrijke dossiers worden over de verkiezingen heen getild uit schrik voor de reactie van de burger/kiezer.

De Vlamingen ziet met lede ogen aan dat nieuwkomers aanspraak maken op sociale en andere voordelen, zonder ooit enige bijdrage er voor betaald te hebben, die hen worden ontzegd.

Als we ongelimiteerd tolerant blijven, zelfs jegens hen die zelf intolerant zijn; als we niet bereid zijn een tolerante samenleving te verdedigen tegen de aanvallen van de intolerantie zal de tolerante mens te gronde gaan, en met hem de tolerantie.

Deze geruisloze evolutie vertaalt zich doorheen de peilingen die de klassieke politieke driedeling van het politiek landschap en de links/rechts tegenstelling volkomen opheffen. Het is dan ook een illusie te geloven dat de klassieke partijen, met links/rechts compromissen het samenlevingsmodel nog zullen kunnen bepalen en sturen; dit is voorbij.

De burger/kiezer is niet langer alleen afhankelijk van de klassieke media maar laat zijn/haar ongenoegen vrije loop via de sociale media met als gevolg dat de verkozen mandatarissen het moeten doen met simpele “one liners” die geen oplossingen aanbrengen.

Het diepe wantrouwen van de kiezer tegenover “de politiek” wordt recent nog gevoelig aangescherpt door de zelfbediening van uitvoerende mandatarissen.

Dit staat in scherpe tegenstelling tot de inleveringen die de burger/kiezer te verwerken krijgt en een overheid die ondanks de massale fiscale aanslag er niet in slaagt de begrotingen in evenwicht neer te leggen en hiermede schaamteloos een essentieel deel van de regeerverklaring door de versnipperaar jaagt.

Ondanks deze torenhoge fiscale aanslag (meer de dan de helft van onze verdiensten) slaagt de federale overheid er niet in de gewone uitgaven met de gewone inkomsten te financieren en kan er nauwelijks geïnvesteerd worden. Deze politiek resulteert een schuld van 429.243.120.574 € (per 5 mei 2017); 39.786 € per inwoner of 79.572 € per werkzame inwoner.

De kosten worden geruisloos naar de komende generaties doorgeschoven, die er niet voor verantwoordelijk zijn, maar de factuur zullen betalen. Het is dan ook niet meer vanzelfsprekend dat onze kinderen en kleinkinderen het nog beter zullen hebben dan deze generatie, in tegendeel.

In een poging om dit probleem op te vangen komt de financiering van de verzorgingsstaat onder druk en worden diensten afgebouwd of duurder. Reserves voor de opvang van de kosten (pensioenen, opvang en zorgen) voor de toenemende veroudering zijn er niet of nauwelijks.

De korte termijn politiek, die niet verder reikt dat de volgende verkiezingen, verhindert diepgaande hervormingen om toch maar de kiezer/burger niet voor het hoofd te stoten en electoraal proberen te overleven. De gevolgen van deze politieke onmacht worden steeds duidelijker en is een uitgelezen voedingsbodem voor de antipolitiek. De voorbije verkiezingen in de Verenigde Staten van Amerika hebben dit reeds aangetoond; in Nederland en Frankrijk werden de klassieke partijen de mist ingestuurd.

De verschrikkelijke aanslagen in Zaventem en Maalbeek hebben het reeds aanwezige onveiligheidsgevoel nog versterkt met een toenemende afkeer voor de Islam. De uitslag van de Brexit volksraadraadpleging werd niet bepaald door financieel-economische overwegingen maar in hoofdzaak door de anti immigratie angst, aangevoerd door de populisten van UKIP.

De zwakke economische groei vertaalt zich in onzekere arbeid en dito arbeidsomstandigheden.

Het gevold is dat het wantrouwen in de klassieke politieke partijen nooit groter is geweest; dit vertaalde zich reeds tijdens de verkiezingen van 25 mei 2014 toen reeds 20 % van de kiezers afhaakten (12 % daagde niet op en 8 % stemde blanco of ongeldig).

Niets laat voorzien dat deze trend gestopt is.

You can fool some of the people all of the time,

and all of the people some of the time

but not all the people all the time.”

Abraham LINCOLN

De vrijheid en gelijkheid van de liberale rechtstaat zijn wij als vanzelfsprekend gaan beschouwen maar men vergeet hoeveel moeite het heeft gekost om deze te veroveren en te handhaven.

Democratie is een staatsvorm waarbij de bevolking soeverein is en niet toelaat dat aan de meerderheid van de bevolking ongewenste maatregelen of wetten kunnen worden opgelegd.

Vrij en gelijk in rechten en plichten betekent kan niemand aanspraak kan maken op voorrechten en vrij en met gelijke voorwaarden kan deelnemen aan en bijdragen in de besluitvorming.

Het meerderheidsbeginsel houdt in dat de meerderheid beslist en dat de genomen beslissingen ook bindend zijn voor de minderheid.

Een democratische besluitvorming door de meerderheid laat ruimte aan minderheden, zonder dat deze de inzichten en overtuigingen van de meerderheid kunnen tegenhouden.

Een minderheid mag nooit haar wil opdringen aan de meerderheid en zo het democratisch besluitvormingsproces verhinderen en/of  onmogelijk maken.

De Belgische staatsstructuur beantwoord, noch benadert aan geen lichtjaren aan deze criteria.

In uitvoering van de staatshervorming van 1970 werd in artikel 4 van de grondwet de volgende alinea opgenomen:

De grenzen van de taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met een meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van de Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.

De toenmalige meerderheid, CVP/PSC en SP/PS beschikten niet over een tweederden meerderheid om dit grondwetsartikel aan te passen. De PVV-PLP onder de leiding van wijlen staatsminister O. VAN AUDENHOVE was akkoord steun te verlenen aan dit voorstel onder de uitdrukkelijk voorwaarde bij de uitvoering ervan de bijzondere wetten eveneens met een tweederden meerderheid en een meerderheid in elke taalgroep zouden worden goedgekeurd.

Deze grendelgrondwet, die zonder de medewerking van de liberalen nooit tot stand had kunnen komen, is uitgegroeid tot een platform om de financiële, politieke, juridische en administratieve voorrechten van en voor de Franstaligen te onwederroepelijk in de grondwet en met bijzondere wetten vast te leggen die zonder hun instemming en het betalen van een prijs niet meer kunnen gewijzigd worden.

Uit de memoires (2006) van wijlen W. MARTENS:

Wegens de vele grendels zullen de Vlaamse politici afhankelijk zijn van de goodwill van de Franstalige collega’s, wanneer zij de werking van de Belgische staat op de Vlaamse noden willen afstemmen.

Daarbij bestaat het gevaar dat zij door de Franstaligen telkens zouden worden gedwongen tot het betalen van een prijs, in ruil voor het verkrijgen van hun fiat.

De perfiditeit ten top van één van de vaders van de diverse grondwetsherzieningen en staatsmisvormingen en uitvinder van het unionistische federalisme wat dat ook moge betekenen.

Federaal blijft de Vlaamse volksvertegenwoordiging een politieke minderheid die de besluitvorming niet kan sturen om tegemoet te komen aan Vlaamse noden zonder instemming van de Franstaligen en het bepalen van een prijs.

Alles wat de Franstaligen raakt wordt genadeloos en onverbiddelijk afgeblokt:

  •  het personaliteitsbeginsel,
  •  doorzichtige financiële stromen (transfers),
  •  Franstalige rechtspleging in Vlaanderen,
  •  het afschaffen van alle bijzonder stemprocedures,
  • de verantwoordelijkheid voor de eigen ontvangsten en uitgaven voor de gewesten (fiscale autonomie),
  •  de toepassing van de taalwetgeving in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest,

Een paar voorbeelden uit het verleden tonen duidelijk aan dat de Franstaligen er niet voor terugschrikken chantage en hun vetorechten te gebruiken.

In 1992, toen de Vlaamse federale ministers niet instemden met de wapenexport van de Herstalse wapensmidse dreigde Ph. MOUREAUX met een institutionele atoombom indien de Vlamingen hun verzet niet zouden intrekken. Wat te voorzien was gebeurde de Vlamingen gingen door de knieën en de wapenexport werd gefederaliseerd (zonder grondwetsherziening).

Ooit van de Vlamingen iets dergelijks gehoord als het over voor Vlaanderen levensnoodzakelijke economische en financiële beleidsdossiers ging.

Kunt u zich een ogenblik voorstellen dat de Vlamingen dezelfde tactiek gebruiken om de taalwetgeving in Brussel toegepast te zien of om de financiële transfers naar het Waalse gewest en de Franse gemeenschap doorzichtig te maken. De woorden separatist, nationalist en egoïstische Vlamingen zouden om de oren vliegen.

Een tweede voorbeeld is het inroepen van het belangenconflict met betrekking tot de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Gedurende twee en een half jaar hebben de Franstaligen een democratisch genomen beslissing van de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken geblokkeerd door het inroepen van het belangenconflict.

Ook in dit dossier zijn de traditionele “Vlaamse” partijen door de knieën gegaan en hebben tegen alle beloften en handtekeningen in vergaande compensaties voor de Franstaligen in Vlaanderen goedgekeurd

Is het niet merkwaardig dat de Franstalige politieke klasse er zelfs niet voor terugdeinst de monarchie voor haar kar te spannen om vooral hun financiële, politieke en administratieve voorrechten te beschermen en om toch maar niet volledig verantwoordelijkheid gesteld te worden voor hun eigen ontvangsten en uitgaven (fiscale autonomie).

De schuldige huist immers over de taalgrens.

Alain MOUTON schrijft in TRENDS van 4 november 2015:

Zonder Vlaamse solidariteit heeft Wallonië een primair tekort (ontvangsten min uitgaven zonder rentelasten) van 7,9 miljard euro of 8,8 procent van het bruto binnenlands product (bbp).

Vlaanderen zou in dat geval kunnen rekenen op een begrotingsoverschot van 7,4 miljard of 3,45 procent van het bbp. 

Bij een splitsing van de intresten op de schuld zou het Waalse tekort oplopen 12,7 procent van bbp. Dan dreigt voor de Waalse economie een Grieks scenario.

Door de diverse staatshervormingen heen, alhoewel misvormingen de aangewezen term is, werden deze fundamenten van een democratische staatsordening onderuitgehaald om een Belgisch staatsverband in stand te houden tegen de belangen van Vlaanderen.

De Vlaamse demografische meerderheid is gedegradeerd tot politieke minderheid

Met een zelden geziene perfiditeit werden Vrijheid en Gelijkheid doorheen de elkaar opvolgende grondwetsherzieningen en met bijzondere wetten prijsgegeven en werd een administratieve chaos gecreëerd met een Bijbelse vermenigvuldiging van structuren en politieke mandaten zonder acht te slaan op de bestuurlijke en financiële gevolgen.

De Vlaamse demografische meerderheid wordt bovendien bijkomend vergrendeld met:

  • De paritaire samenstelling van de federale ministerraad; 

  • De paritaire samenstelling van het Grondwettelijk Hof; 

  • De paritaire samenstelling van de algemene vergadering van de Raad van State; 

  • De paritaire samenstelling van het Hof van Cassatie; 

  • De paritaire samenstelling van Hoge Raad voor Justitie; 

  • De pariteit voor de hoogste federale ambtenaren; 


Deze vergrendeling van de Vlaamse demografische meerderheid is enkel mogelijk geworden met de collaboratie van “Vlaamse” partijen.

Willy DE WAELE

Ere burgemeester

Advertenties