Willy De Waele's Weblog


RATINGS – OORZAKEN EN GEVOLGEN
dinsdag 17 januari 2012, 16:00
Filed under: FINANCIEN

De laatste maanden is er heel wat te lezen geweest omtrent de ratingbureaus die rapporten over de kredietwaardigheid van de nationale staten publiceren. Deze kredietwaardigheid is van bijzonder belang voor het bepalen van de intrest bij de opname van leningen.

Op 25 november 2010 werd door het ratingbureau STANDARD & POOR’s de kredietwaardigheid van België teruggebracht van AA+ naar AA. Deze terugval werd toegeschreven aan de onverzettelijke houding van de Vlaams nationalisten die door te weinig compromisbereidheid verhinderden dat België behoorlijk bestuurd wordt.

Dit is op zijn minst een vreemde vaststelling; Vlaanderen heeft weinig schulden en een begroting in evenwicht. Bovendien waardeert STANDARD & POOR’s met zijn rapporten van 23 april en 15 december 2010 het budgettair beleid van Vlaanderen.

Onderstaande paragraaf uit deze rapporten toont aan waarom, ik citeer:

The long-term rating on the Kingdom of Belgium (AA+/Stable/A – 1 +) curtails any upgrade of Flanders, owing to the current framework for intergovernmental relationships between the central government and local and regional governments and the ensuing limits on their financial autonomy”.

De rating van het koninklijk België verhindert een AAA rating voor Vlaanderen. De Vlaamse kredietwaardigheid wordt, wat de Belgische nationalisten ook mogen beweren, beknot door België. Dientengevolge wordt de financiële economische slagkracht van Vlaanderen ernstig gehypothekeerd.

De Vlaamse rating is noch meer noch min een afspiegeling van de Belgische en gezien België slecht scoort draagt Vlaanderen er automatische de gevolgen van.

Opdat het ratingbureau Vlaanderen autonoom een waardering zou kunnen toekennen is een minimum aan fiscale autonomie een noodzaak; de regeerovereenkomst van E. DI RUPO voldoet op geen stukken aan dit criterium.

De reden is niet moeilijk te achterhalen; Brussel en Wallonië worden, ondanks de financiële transfers uit Vlaanderen, geconfronteerd met een gigantisch negatief primair saldo (primair saldo = de beschikbare financiële middelen min de rentelasten):

  • Brussel:      een primair saldo van – 687.000.000 €
  • Wallonië:      een primair saldo van – 7.803.000.000 €
  • Het primair saldo voor Vlaanderen bedraagt + 863.000.000 €

Deze cijfers hebben betrekking op het jaar 2009.

(bron: emeritus professor aan de Luikse universiteit J. GAZON)

 

De Waalse politieke leiders, inzonderheid de P S, hebben helaas geen vat op deze ontwikkeling omdat zij de noodzakelijke financiële en economische beslissingen niet kunnen of niet durven nemen. De P S is zodanig verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van eender welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de P S zelf er door bedreigd wordt.

Het resultaat van deze onvoorwaardelijke solidariteit is DESASTREUS voor Wallonië en heeft ganse bevolkingsgroepen tot onzekere uitkeringsverslaafden veroordeeld.

Het resultaat is een massale werkloosheid, die – naar te vrezen valt – maar zal verdwijnen wanneer de werkloosheidsvergoeding zal ingeruild worden voor een karig pensioen. Velen zijn immers niet meer inzetbaar voor de niet-gesubsidieerde arbeidsmarkt.

Het is dan ook een illusie te geloven dat Wallonië op eigen kracht in staat zal zijn de nodige drastische hervormingen door te voeren.

Het hoge aantal Waalse uitkeringsgerechtigden, samen met het hoge aantal werknemers in de Waalse overheidsdienst, hebben vooral belang bij het status-quo, hetgeen voor gevolg heeft dat er nooit een politieke meerderheid kan gevonden worden die in staat is om de aller noodzakelijkste hervormingen door te voeren.

Met het gevolg dat Wallonië verder zal wegkwijnen en de rest van het land meesleuren. Het herstel van het Waals economisch weefsel, dat door decennia van contraproductieve en onvoorwaardelijke solidariteit grotendeels vernietigd is zal enkel onder externe dwang tot stand kunnen komen.

Er zal bovendien niet kunnen gerekend worden op de Waalse solidariteit om de kosten van de vergrijzing en de gezondheidskosten in Vlaanderen op te vangen. Het zal dan ook blijken dat zonder de Vlaamse solidariteit de Franstaligen dit land niet meer hoeven.

De Franstaligen willen wel een ander België, maar het mag hen niets kosten, waarbij ze straal voorbijgaan aan de grote kostprijs voor Vlaanderen .

Tot slot vestig ik er de aandacht op dat door het verminderen van de kredietwaardigheid Vlaanderen bij het aangaan van leningen op de kapitaalmarkt minstens 2% meer betaalt dan landen met een hogere rating. Dit kost de Vlaamse belastingbetaler heel veel geld waar niemand, behoudens de bankiers, beter van worden.

Deze vaststellingen onderbouwen volledig de absolute noodzaak van een nieuwe federale financieringswet, met volledige fiscale autonomie voor de deelstaten, teneinde de Vlaamse welvaart in stand te kunnen houden.

Ook de lokale besturen moeten onder dezelfde voorwaarden op de kapitaalmarkt leningen afsluiten en zijn mede het slachtoffer van de slechte Belgische rating; de lokale belastingbetaler past het saldo bij.

De Belgische solidarieit dekt inderdaad een vreemde lading.

Willy DE WAELE

Ere-burgemeester

Advertenties